امپراتور همکاری در فروش فایل
  • بازدید : 97 views
  • بدون نظر

خرید و دانلود
با قیمت 5,500 تومان
دانلود رایگان تحقیق نقش زن دراداره آموزش عالي -خرید اینترنتی تحقیق نقش زن دراداره آموزش عالي -دانلود رایگان مقاله نقش زن دراداره آموزش عالي -تحقیق نقش زن دراداره آموزش عالي 
این فایل قابل ویرایش می باشد وشامل موارد زیر است:

پرو، كشوري كم توسعه يافته در آمريكاي لاتين ، يكي از جنجالي ترين ومهمترين دروه هادركل تاريخ طولاني خود را مي‌گذراند. به همين عليت ، بيشتر خبرهايي كه اين روزها ازپرو مي‌آيند ، مهيج هستند. اين مقاله- علمي‌رغم آن كه در ابتدا چنين مقصدي نداشتيم به مادر تعيين عواملي كه باعث اين وضعيت جنجال برانگيزشده است
اداره آموزش عالي پرو بطور سنتي به مردان محول شده است . دسترسي زنان به اين مسئوليت به موازات مردان ، نقطه پاياني براين تبعيض غير عادلانه ومضحك درطي قرن هاي اخيرخواهد بود. بايد به زنان ، كه توانايي هايي هم طراز مردان دارند، عملا ونه صرفا درحد تئوري ، فرصت هاي مساوي داده شود وآن ها بايد داراي حقوق مساوي با مردان باشند.
علوه براين اگر به انچه گفتيم عمل شود، دسترسي زن پرويي به هدايت واداره موسسات آموزش عالي ، همانقدر به نفع كل كشور بعنوان يك مجموعه خواهد بو، كه به نفع موسسات به تنهايي،وباعث مي‌شود ازدو اشتباه فعلي ونتايج منفي متعاقب آن ها   اجتناب شود:
اشتباه اول كه ما آن را اشتباه « آلفا» خواهيم ناميد، اين است كه وقتي بين دو كانديداي مرد وزن بامدارج دانشگاهي ومديريتي يكسان ، بايستي يكي انتخاب شود، اين مرد است كه ترجيح داده مي‌شود- به اين دليل كه مرد است – وزن تنزل داده مي‌شود- چون او يك زن است . تكرار مداوم اين اشتباه ، نشان دهنده فقدان مستمر فرصت هاي مساوي است ، ودرعين حال اين تبعيض ناعادلانه ادامه پيدا مي‌كند وباعث ايجاد ناراحتي وبيزاري بخشي از زنان جامعه مامي‌شود.
اشتباه دوم كه ما آن اشتباه « بتا» خواهيم ناميد، وقتي اتفاق مي‌افتد، كه زني بامهارت هاي علمي‌ومديريتي ، كه به نحو محسوسي برتراز همكار مذكرش است ، به سادگي ازمسئوليت سرپرستي موسسه كار گذاشته مي‌شود، چون زن است ، بنابراين هم موسسه وهم كشور فرصت سود جستن از استعدادهاي اين فرد را ازدست مي‌دهند.بي ترديد كسي قصد ندارد براي غلبه برتبعضي كه قرن ها وجود داشته ، زنان را تنها به اين دليل كه زن هستند وبدون توجه به قابليت هاي علمي‌ومديريتي يشان ، به اداره موسسات آموزش عالي بگمارد. آنچه ما درجستجوي آن هستيم ، درابتدا شرايطي ثمربخش وحقيقي است كه درآن زن ومرد از فرصت هاي مساوي بر خوردار باشند. ودر مرحله بعد شرايطي فراهم شود تازماني كه ازنظرمدارج بالاي علمي‌شاخص هستند، فرصت يابند به موسسات شان وكل جامعه خدمات درجه اولي كه شديدا مورد نياز است ، ارائه دهند.
تاريخچه مشاركت زنان در جامعه پرو
همه اسناد موجود براين واقعيت دلالت مي‌كنند كه هزاران سال قبل ونيز درحين امپراطوري اينكا Lnca Empire ، گروه هاي اجتماعي مختلفي كه در سرزمين قعلي پرو زندگي مي‌كردند، فوق العاده مرد سالاربودند. مي‌دانيم كه طي امپراطوري اينكا وظيفه  ؟ (معلمين مذكر) تدريس پسران جوان نخبگان Clito امپراطوري بود. درميان زنان جوان تنها به يك گروه منتخب – ؟ مهارت هايي نظير هنربافندگي ، وتهيه غذا ونوشابه جهت مصرف در دربارامپراطوري ومراسم مذهبي آموزشي داده مي‌شد. حداكثر %۱/۰ از جمعيت  مونث چنين تعليماتي را دريافت مي‌كردند.
بعد از استيلاي اسپانيا اولين نشانه هاي توجه دولت به ترويج آموزش زنان ، در زمان استعمار ودرسال ۱۷۲۶ مشاهده شد.  اين بدان معناست كه بيشتر از دويست سال به زنان توجهي از لحاظ آموزشي نشده وآنان ناديده گرفته شدند. درسال ۱۷۲۶ اين وضعيت براي اولين بارمورد ترديد قرار گرفت ، وپيشنهاد شدبه زنان نقش هاي جديدي در جامعه استعماري داده شود. اين عقيده رشد كرد وبالغ شد، ولي خيلي آرام وآهسته .
تنها درسال ۱۸۲۲ بود كه براي اولين بار در پرو آزادي خواهاني به نام مارتين Martin وبوليوار Bolivar پيشنهاد كردند، تحصيل درمدارس براي دخترها مانند پسرها امكان پذير باشد. اولين مدارس مخصوص دخترها درسال ۱۸۲۵ در كاسكوCusco وليما Lima  تاسيس شد.
تادرسال ۱۸۴۰ هنوز تعداد مدارس دخترانه ، انگشت شمار بود وتعداد شركت كنندگان دراين مدارس بسيار اندك بود.موانع اصلي دراين راه ، به اين صورت ثبت شده است :
الف) نياز به معلمين بيشتر. ب) عدم تمايل والدين به فرستادن دخترانشان به مدرسه. 
درسال ۱۸۵۵ قوانين سراسري براي آموزش همگاني ، براي اولين بار صراحتا حق تحصيل را براي جمعيت مونث ونيز حق ورود به تحصيلات متوسطه رابراي آن ها قائل شد. اين امتيازي بود كه تاآن زمان ققطه به پسران تعلق داشت .بايد خاطرنشان كنيم ، دوزن برجسته نقش چشمگيري در به دست آوردن اين هدف ايفاكردند. اين زنان ترزاگونزالس ، فانينگ Teresa Conzalesde و الويراگارساگارسيا Elvira Garciay Garica بودند.
درسال ۱۸۷۶ اولين آموزشگاه تربيت معلم تاسيس شد وخلائي كه براي مدت زماني طولاني در كشور احساس مي‌شد، پركر.
راهبه هايي از جمعيت مركز مذهبي Congregation of the Sacred Heart عهده دارسازماندهي وهدايت مدرسه شدند. اين جمعيت توسط رئيس جمهور مانوئل پرادو Manuel Prado به پرو دعود شده بودند، و كسي كه تحت تاثيرآموزش فوق العاده خواهرانش درفرانسه قرارگرفته بود ولي حالا تمايل داشت چنين آموزشي را دركشورخودش تحقق ببخشد. سرپرست اولين گروه راهبه ها كه واردشدند، مادرپيوري  Mother Purray بود.
درسال ۱۹۰۱ قانون آموزش بازماني Organic Education Law حق ورود به دانشگاه را براي زنان قائل شد. چند سال بعد (۱۹۰۸ ) زن پيرويي اجازه داشت، تقاضاي عنوان ودرجه دانشگاهي بكند. 
بهتراست به اين نكته نيزتوجه كنيم كه همه اين پيروزي ها طوري طراحي و پرداخته شده بودند، كه دختر بچه ها وزنان جوان كه به شاخه اجتماعي متنفذ وممتاز جمعيت كشورتعلق داشتند، ازآن بهره مند شوند. بنابراين دسترسي زنان به تحصيلات ابتدايي ، متوسطه و دانشگاهي تنها به حال كمتراز ۱۰ % جمعيت مونت پيرويي مفيد واقع شد. درعمل بيشتراز۹۰ % اززنان پيرويي قادربه استفاده از اين فرصت ها نبودند. 
در اقدامي‌جهت اصلاح، (Elbeit Partially) اين تبعيض جدي، درسال ۱۹۰۵ دولت پيرو تحصيلات ابتدايي را براي پسرهاي ۶ تا ۱۴ ودختران ۶ تا۱۲ سال اجباري اعلام كرد. ولي مانند بسياري از مقررات دولتي ديگر اين « اجبار» ناديده گرفته شده، چرا كه جامعه پرويي درهر صورت قادر به تبعيت ازآن نبود: چون به اندازه كافي مدرسه وجود نداشت ودرمواردي كه مدرسه هم موجود بود، هزاران وهزاران خانواده استطاعت فرستادن پسران ودختران شان به مدرسه را نداشتند.
به همين دليل بعد از سه دهه ، درسال ۱۹۳۳ رايگان بودن آموزش ابتدايي اعلام شد. علي رغم اين قضيه وبعد از چندين دهه تحت فشاربودن، اين قانون چيزي بيشتر از يك بيانيه برجسته كارايي نداشت . با درنظرگرفتن وضعيت بسياربد،اسفناك وغير مطمئن هزاران كلاس مدرسه درسرتاسركشور، حتي امروز نيزاين اهداف كاملا اجرا نشده اند: فقدان ميز تحرير، تخته سياه ، سقف ولوله كشي . ومعلميني كه اكثرآنها حدود صد دلار درماه درآمد دارند.
دهه ۱۹۳۰ شاهد آغاز فرانيد تليفق انبوه بچه ها – پسران ودختران درنظام آموزشي است . بعد از قرن ها تبعيض شديد وگسترده علين زنان ، تنها درسال ۱۹۳۳ بودكه فرصت هاي مساوي دسترسي به آموزش در پرو ايجاد شد.
از طرف ديگر دسترسي زنان به آموزش ، درواقع فقط يك تساوي ظاهري بود درميان پسرها ودخترهايي كه تازگي حق تحصيل را براي نخستين بار يافته بودند، كساني بودند كه ۱۵ –۱۰ نسل قبل ترشان درمدرسه ودانشگاه بوده اند، درحالي كه در مورد بقيه ۱۵ –۱۰ نسل قبل شان ، بيسواد بودند. بنابراين نتايج حاصله نمي‌توانست يكسان باشد، بخصوص اگر به خاطر بياوريم كه درمورد گروه اول يك شغل باثبات در پيشرفته ترين عرصه هاي اقتصادي وتوليدي پرو، تقريبا منتظرشان بود وبرخلاف آن ها درموردگروه دوم : بخصوص دختران مقدر شده بود در كارهاي مزرعه تحت شرايط عقب مانده كشاورزي به والدين خود كمك كنند، آن ها بعلت عدم استفاده از مهارت هاي خواندن ونوشتن كه درمدرسه آموخته بودند، محكوم به بي سواد ماندن 
وضعيت فعلي The Present Situation 
تعجب آورنيست كه براي جمعيت پنج سال وبيشتربين سال هاي ۱۹۴۰ و ۱۹۸۱ ارقام زير ثبت شده باشد:
جمعيت بيسواد
سال كلي% مذكر% مؤنث%
۱۹۴۰ ۶۰ ۴۱ ۵۹
۱۹۸۱ ۲۱ ۳۶ ۶۴
اگر چه ميزان بيسوادي بطور چشمگيري افت پيدا كرده ، ولي درصد مولفه زنان جمعيت بيسواد افزايش داشته است . نتايج بالا بادياگرام زير كه مربوط به جمعيت ۱۵ سال وبيشتر است ، تاييد مي‌شود:
سال جمعيت افرادمذكر بيسواد% جمعيت افرادمؤنث بيسواد%
۱۹۴۰ ۴۵ ۶۹
۱۹۸۱ ۱۰ ۲۶
۱۹۹۱ ۴ ۱۷
اعداد فوق نشان مي‌دهند كه دراين گروه سني ،( تعصب عليه تحصيل دختران) درسال ۱۹۹۱ – ۴ برابر بيشترازپسران تاثيرگذار بود.
اگر از زاويه ديگري به اين قضيه نگاه كنيم ، متوجه مي‌شويم جمعيت پرويي بسيار نامتجانس است .
ازطرفي تفاوت هاي بزرگ (دردرآمدطبقات مختلف اجتماعي ديده مي‌شود)،
باتوجه به دسترسي مشكل به تحصيل در نواحي آندآن Andean پرو ازديد خانواده هاي روستايي ، منفعتي از تحصيل فرزندانشان عايد اقتصاد خانواده نمي‌شود. بدين لحاظ عجييب نيست اگر مي‌بينيم كه ۱۰۰ % جمعيت بيسواد به سطح فقير جامعه پرويي تعلق داشته باشد وآنه هم روستائيان وياكساني هستند كه به تازگي به مناطق شهري مهاجرت كرده اند. واز طرف ديگرحق رفتن به مدارس ابتدايي ، متوسطه وآموزش عالي براي ۱۰۰%  بچه هايي كه به طبقات مرفه جامعه تعلق دارند، محفوظ وتضمين شده است .
اتفاقي نيست كه درپرو، كشوري چند مليتي،۱۰۰ % بيسواد به اقوام زيرتعلق دارند:آندآن Andean بومي‌، سياهان و آمازوني هاي بومي‌. درحالي كه ۱۰۰ %اخلاف مهاجرين اروپايي قديمي‌، وجديد، دسترسي كامل به سطوح مختلف آموزش دارند.
اين دو وضعيت تاسف برانگيز، متاسفانه – عمدا ياسهوا – نتيجه تمركزسرمايه گذاري  آموزش درشهرهاست ، كه به ضررمناطق روستايي بوده است .
همچنين اتفاقي نيست كه درسال ۱۹۶۱ از هر۱۰۰ زن بيسواد،۲۴ نفر از آنان متعلق به مناطق شهري وي ۷۶ نفر آن ها از مناطق روستايي بوده اند. و بازهم اتفاقي نيست اگرمي‌بينيم درسال ۱۹۸۱، ۷۷% ازجمعيت مونث كوتابامباس Cotabambas كه يكي از استان هاي آندآن است ودر ارتفاع ۳۵۰۰ متري ازسطح دريا قرار دارد، وداراي اقتصاد ضعيف روستايي است ، ؟ ، بيسواد بوده اند( بالاترين رقم بيسوادي دركشور) ودرهمان زمان ليما Lima كه نسبتا پست نهفته ترين مركز شهري در پرو مي‌باشد، تنها ۸% ازجمعيت مونثش را بعنوان بيسواد ثبت كرده است. (كمترين رقم دركشور)
ارقام سال ۱۹۹۱ نرخ بيسوادي براي منطقه آپوريماك را ۶/۳۶% نشان مي‌دهد، كه هنوز بالاترين رقم در كشور است و براي ليما – كالائو Lima-Callao اين رقم زير ۲% است كه همچنان پايين ترين رقم در كشور مي‌باشد.
در اين ارتباط از آنجائيكه هر روز بيشتر مشخص مي‌شود، كه رستري به فرصتهاي شغلي ( و همه آنچه اين مشاغل براي آيندة فرد به ارمغان مي‌آورند) به تحصيل بستگي دارد و فرصت هاي تحصيلي نيز (نظير ساير مزايا) فقط در شهرها قابل دسترسي است، درطي چند دهة گذشته، جمعيت روستايي پرو بصورت انبوه به سمت شهرها هجوم آورده‌اند:
سال جمعيت روستايي% جمعيت شهري%
۱۹۴۰ ۶۵ ۳۵
۱۹۸۵ ۳۵ ۶۵
۱۹۹۰ ۳۰ ۷۰
همانطوركه تا بحال متوجه شديم، شهرها هميشه ازحمايت بيشتر دولت برخوردار بوده اند و اين به ضرر مناطق روستايي مي‌باشد. بايد اضافه كنيم، درعين حال، مناطق ساحلي نيز هميشه به مناطق كوهستاني آند آن ترجيح داده شده اند. بنابراين بالاترين ميزان جمعيت مؤنث بيسواد، مربوط به منطقه روستايي و كوهستاني آند آن (كوتابامباس Cotabambas)، (آپوريماك Apurimac) مي‌باشد، درحاليكه بالاترين ارقام جمعيت باسواد به مناطق شهري ـ ساحلي (ليما) تعلق دارد.

خرید و دانلود

با قیمت 5,500 تومان
  • انتشار : ۲۵ اسفند ۹۴
  • دسته بندی :
  • نویسنده :

عتیقه زیرخاکی گنج