• بازدید : 56 views
  • بدون نظر

خرید و دانلود
با قیمت 4,500 تومان
خرید ودانلود فایل تحقیق درآمدي بر تئوري دولت در اسلام-دانلود رایگان تحقیق درآمدي بر تئوري دولت در اسلام-خرید اینترنتی تحقیق درآمدي بر تئوري دولت در اسلام-دانلود رایگان مقاله درآمدي بر تئوري دولت در اسلام-دانلود رایگان پروژه درآمدي بر تئوري دولت در اسلام
این فایل در ۵۲صفحه قابل ویرایش تهیه شده وبه موارد زیر اشاره دارد:

به راستى نمى‏توان تاريخ آغاز نظريه ولايت فقيه را به آسانى تعيين‏كرد. مسلمانها از همان صدر اسلام با دو مسئله اساسى روبرو بوده‏اند:يكى غيبت پيامبر و عدم حضور ايشان در بسيارى از شهرها و ديگرى نيازمبرم به احكام و دستورات سياسى و فردى. بنابراين به افرادى نيازداشته‏اند كه بتوانند دستورات را براى آنها تبيين نمايند در ادامه مطلب به توضیحات بیشتری در باره فایل می پردازیم

انقلاب يا ارتجاع سياسى

رشته‏اى از حركتهاى سياسى كه به‏دنبال تجمع در سالن سرپوشيده «بنى ساعده‏» در سال يازدهم هجرى‏پديدار شد و در سراسر سده‏هاى اول ادامه داشت را بايد به عنوان‏مهمترين عامل در پيدايش نظريه ولايت فقهاء بر جامعه به شمار آورد. اكثريت مسلمانان در اين دوره با اين اعتقاد كه كتاب خدا براى بيان‏احكام، كافى است ، به اهل‏بيت «ع‏» توجهى نكردند. در صورتى كه‏پيامبر آنها را دو عنصر جدا ناشدنى ناميده و به مسلمانان توصيه‏نموده بود كه به هر دو تمسك كنند تا نجات يابند. تاثير اين حركتهاى‏سياسى بر بسيارى از انديشه‏ها، بس سترگ بوده و پيامدهاى منفى بسيارداشته است; بنابراين آنچه توجه نخستين نظريه‏پردازان «ولايت فقهاء»را به خود جلب كرد پيامدهاى منفى اين دگرگونيها و تاثيرات بود. اين‏انديشمندان از انحراف ناشى از جريانات مزبور به ويژه در شهر پيامبربسيار متاثر شده بودند. آرزوى بازگرداندن «ولايت‏»، «امارت‏» وحكومت‏به «صراط اصلى‏»، مايه وحدت همه اين انديشمندان بود. آنها كه‏برجسته بودند در اين دوره خواستار بازگشت‏به دستور خدا و پيامبراسلام بودند، اما در مقابل، بودند افرادى كه اين دگرگونى راامكان‏ناپذير مى‏دانستند و بر آنچه پيامبر بر آن تاكيد ورزيده بودچشم پوشيدند. بنابراين فقهاء و محدثين بزرگ آن دوره كه به «قارى‏»معروف مى‏شدند در صدد ايجاد پايه‏هاى نوين يك «نهاد» پايدار درجامعه‏اى شدند كه دستخوش آشوب گشته بود. توجه به اين «نهاد» هنوزهم به عنوان يكى از نگرانيهاى عمده بسيارى از انديشمندان ونظريه‏پردازان گوناگون ولايت فقيه، پابرجاست. منزل ارقم، خانه امن‏مسلمانان در مكه، نخستين «مدرسه‏» فقهى به شمار مى‏رفت كه همه روزه‏مسلمانها به طور پنهانى در آن گرد مى‏آمدند، دانش زندگى و حقوق فردى‏و اجتماعى را از زبان پيامبر نور مى‏شنيدند  ، و به آنها عمل نموده، ديگران را در جريان افكار، رفتار و گفتار پيامبر مى‏گذاشتند . امااز همان آغاز به ويژه پس از انتقال به مدينه و تشكيل حكومت و گسترش‏اسلام، به علت دورماندن بسيارى از مسلمانان از پيامبر و دستكارى درنقل قولها و يا اشتباهات غيرعمدى، لازم گرديد كه مسلمانان به نوعى‏«تفقه‏» بپردازند. بخصوص دستور پيامبر مبنى بر اينكه آنچه از من‏براى شما نقل مى‏گردد اگر با قرآن موافق بود آن را برگيريد و اگرمخالف قرآن بود آن را دور بياندازيد  ; مبدا نوعى استنباط، به‏صورتى ساده و ابتدايى شد و لذا قدمت تفقه و استنباط اجتهاد و فتوى‏به همان روزهاى آغازين مى‏رسد، و مسلمانان به دلائلى همچون «تعارض دوحكم‏»، «مشكل درك الفاظ‏» و «عدم اطلاع نسبت‏به همه احكام‏» بايدكه اجتهاد مى‏كردند. علاوه بر آن يك نفر صحابى، گاهى عين الفاظ حديث رانقل مى‏كرد و گاهى حكمى را كه از آن احاديث و آيات فهميده بود بيان‏مى‏نمود كه در صورت اول، “راوى و محدث” و در صورت دوم، “مفتى ومجتهد” دانسته مى‏شود. بنابراين اجتهاد به معناى فهم حكم ازعمومات و مطلقات و انضمام احاديث‏به يكديگر و بحث از نسخ و تخصيص،تقييد، و استنباط از ظواهر و نصوص كتاب و سنت، از آن زمان وجودداشت، هم در ميان كسانى كه به پيامبر دسترسى داشتند و هم آنها كه‏دور بودند . مسائل ديگرى نيز در زمان پيامبر رخ نمود كه در زمان‏پيامبر، بوجود آمدن طبقه‏اى به نام فقهاء [ قاريان ] و امثال ايشان راايجاب كرد. مثلا در واقعه بنى‏قريظه هنگامى كه رسول خدا(ص) اصحاب خودرا به بنى‏قريظه اعزام داشت‏به آنان فرمود: “نماز عصر را تا رسيدن به‏آنجا بجا نياوريد”. برخى از آنان جهت تعبد به نص، نماز عصر را دروقت ادائى بجا نياوردند ولى برخى ديگر با اجتهاد در كلام رسول خدانماز عصر را پيش از رسيدن به آنجا در وقت ادا بجاآوردند زيرادانستند كه غرض رسول خدا از فرمان، تسريع در رسيدن به بنى‏قريظه بوده‏است نه نهى از نماز عصر در وقت‏خودش. لذا هم نماز عصر را در وقت‏اداء بجا آوردند و هم غرض رسول خدا(ص) را كه تسريع در رسيدن به مقصدبوده است‏حفظ اين اجتهاد در اصطلاح علمى موسوم به «اجتهادتخريج ملاك در مقام تطبيق‏» است  . البته نبايد فراموش كنيم كه درزمان حضور پيامبر(ص) و بعدها براى شيعيان در زمان ائمه معصومين(ع)نياز چندانى به استفاده گسترده از اجتهاد و تفقه نبود; به دو علت‏۱- فراوان نبودن پديده‏ها و فروع جديد ۲-حضور رسول خدا و ائمه‏معصومين در جامعه اسلامى و دسترسى مستقيم به آنها كه بهترين راه‏شناخت احكام شرعى در وقت نياز بودند. حتى در زمان پيامبر و ائمه مكتب هدايت كه افراد صاحب‏نظر داراى ملكه‏اجتهاد (رد فرع بر اصل); «مرجع‏» بسيارى از مسلمانان قرارمى‏گرفتندو اين وضع در زمان شخص پيامبر، پيش روى آن حضرت جريان داشت وپيامبر(ص) اين امر (فتوى‏دادن) را تقويت و تشويق مى‏فرمود.همين‏جريان در زمان جانشينان آن حضرت نيز ادامه يافت و فقهايى همچون;سلمان محمدى، عمارياسر، ابوذر غفارى، ابورافع، ابى‏ابن كعب، حذيفه‏يمانى، ابودرداء، ابوسعيد خدرى، عبدالله بن عباس و قثم‏بن عباس و…در بسيارى از مسائل مرجع مسلمانان قرار مى‏گرفتند.

توجه به شرايط اجتماعى

سومين مسئله‏اى كه درباره سير تاريخى نظريه‏ولايت فقيه بايد در نظر داشته باشيم، «نقش زمان و مكان‏» در چگونگى‏ارائه و عرضه نظريه «ولايت‏» و «ولايت فقيه‏» مى‏باشد; زيرا يك اصل‏مسلم تاريخى اين است كه همه حوزه‏هاى انديشه در طول تاريخ عميقا تحت‏تاثير زمينه‏هاى اجتماعى، سياسى، اقتصادى، نظامى زمان نظريه‏پردازى،انديشه‏ورى و صدور انديشه‏هاى سياسى از طرف انديشه‏پردازان سياسى اعم‏از مذهبى و غيرمذهبى، معصوم و غيرمعصوم مى‏باشد. به عبارت ديگرصدور انديشه سياسى رابطه مستقيم با درگيرى انديشه‏وران با مسائل‏سياسى اجتماعى دارد، و در اين مسئله، نظريه‏پردازان ولايت، مستثنى‏نيستند; زيرا با يك بررسى تاريخى مى‏يابيم كه هر گاه درگيرى اين‏انديشمندان با مسائل سياسى زياد بوده است مباحث انديشه سياسى گسترش‏يافته و هرگاه به هر دليل اين درگيرى كم مى‏شده، باحث‏سياسى و روندانديشه‏پردازى سياسى تقليل يافته و يا فروكش مى‏نموده است. اين مهم راما با بررسى تاريخ ۲۳ ساله فعاليت نبى‏اكرم(ص) و ۲۵۰ سال فعاليت ائمه‏معصومين(ع) به خوبى مى‏توانيم دريابيم و اين «فرضيه‏» با تدقيق درتاريخ ۱۲۰۰ ساله فقهاء شيعه به يك اصل و قاعده ثابت موجود در تاريخ‏سياسى شيعه تبديل مى‏گردد. آيات ۱۳ ساله منزل در مكه (مكى) برپيامبر اسلام غالبا انذار و تبشير دارند تا مسائل سياسى، و آيات مدنى،اكثريت در مسائل سياسى اجتماعى دارند. روايات، احاديث و خطب‏باقيمانده از عصر نخستين امام(ع) اكثرا صبغه سياسى دارند. آثار ائمه‏ثانى و ثالث نيز نشان‏دهنده همين مسئله هستند. بر عكس آثار امام‏صادق(ع) و امام باقر(ع)، با برخوردارى از مسائل حقوقى وسيع، صبغه‏سياسى (به معناى حكومتى) كمترى دارند زيرا به اقتضاء شرائط سياسى‏كشور، كمتر از ائمه ديگر، درگير مسائل سياسى حكومتى بوده‏اند، اگر چه‏بدور از مسائل سياسى نيستند. در مورد فقهاء نيز اگر به سوابق محقق‏ثانى، كاشف‏الغطاء بزرگ، ملااحمد نراقى، ميرزاى قمى، شيخ فضل‏الله نورى،محمد حسين نائينى غروى و به ويژه حضرت امام خمينى(ره) نظر كنيم مى‏بينيم‏كه چون درگير مسائل سياسى بوده‏اند كم و بيش پيرامون «نظام سياسى‏»و يا بنيانهاى آن با صراحت‏به انديشه‏پردازى پرداخته‏اند و بر عكس‏فقهاء ديگرى چون شيخ انصارى، صاحب جواهر، صاحب شرايع، شيخ طوسى، آيت‏الله بروجردى و ديگرانى كه درگيرى مستقيمى با مسائل سياسى نداشته‏انداگر چه به مسائل مربوط به نظام سياسى عنايت داشته‏اند، اما بسيارمحدود و در حد ضرورت به آن پرداخته‏اند


خرید و دانلود

با قیمت 4,500 تومان

عتیقه زیرخاکی گنج