گردنبند مرغ آمین خرید vpn امپراتور همکاری در فروش فایل
  • بازدید : 107 views
  • بدون نظر

خرید و دانلود
با قیمت 6,000 تومان
این فایل در ۲۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

مس، اولين فلزي است كه توسط انسان مورد استفاده قرار گرفت. پنج هزار سال پيش، يوناني ها و روميان باستان، آن را از جزيره قبرس كنوني استخراج مي كردند. يونانيان آن را به نام كالكو (Chalco) و روميان به نام آيس (Aes) مي شناختند و چون از جزيره قبرس استخراج مي شد آن را آيس سيپريم (Cypirum) ناميدند. بعداً در زبان هاي مختلف اروپايي ، به دليل تلفظ هاي متفاوت كلمه، سپيريم شكل هاي متفاوتي به خود گرفت، به طوري كه امروز در انگليسي آن را كوپر (Copper) و درآلماني (Kupfer) و در فرانسه (‍Cuivre) مي نامند. 
اين فلز، به دليل سختي توأم با انعطاف پذيري، هدايت حرارتي و الكتريكي بالا، قبول عمليات مكانيكي گوناگون، شكل پذيري فوق العاده ، مقاومت در برابر خوردگي، رنگ هاي زيبا، غيرمغناطيسي بودن، قابليت ريخته گري مناسب، لحيم كاري نرم و سخت، جوش پذيري، غير سمي بودن، …. و نيز امكان تهيه آلياژهاي گوناگون در كنار ساير فلزات، به يك عنصر بسيار مفيد و غير قابل چشم پوشي در صنايع بشري آمده است. 
مس با جرم اتمي ۵۴/۶۳ و ساختار (FCC) در ۰c1083 ذوب مي شود. اين عنصر، به دلايل متالورژيكي، به عنوان حلال ترين فلز شناخته شده و به غير از سرب، تقريباً كليه عناصر با آن، قابليت انحلال دارند. 
از نظر شيميايي، مس از فلزات نجيب به شمار آمده و در جدول تانسيون، پس از نقره قرار دارد. مس در مجاورت هوا و رطوبت، از يك قشر نازك اكسيد مس كه مخلوطي از CuO و Cu2O است پوشيده مي شود. اين قشر نازك، بقيه فلز را از اكسيده شدن محافظت مي كند. اگر اين اكسيدها مدت زيادي در مجاورت هوا قرار گيرند و يا سطح مس به شدت اكسيده شود، رنگ مايل به سياه، آن ، به تدريج به رنگ سبز كه مخلوطي از سولفات و يا كلرورهاي قليايي است تبديل مي شود كه آن را زنگار (Patina) مي گويند. هواي محيط، در تشكيل اين تركيبات بسيار مؤثر است. به طوري كه اكثراً در نواحي صنعتي، تركيبات سولفات به فرمول ۳Cu(OH)2 و CuSo4 و در مجاورت درياها تركيبات كلروري مثل ۳Cu(OH)2 و CuCl2 به وجود مي آيد. 
مس مذاب، قابليت انحلال شديدي براي گازهاي مختلف دارد و اين پديده، هنگام انجماد به سرعت كاهش مي يابد. مقدار حل شدن گازها در مس، به درجه حرارت و فشار جزيي گازها در محيط خارج بستگي دارد. 
گازها در مس بيشتر به صورت بيشتر به صورت اتمي حل مي شوند. مقدار حلاليت گازها را مي توان به صورت رابطه   نمايش داد كه در آن C مقدار گاز حل شده بر حسب سانتي متر مكعب در هر ۱۰۰ گرم فلز مس بوده، P فشار جزئي گاز در محيط خارج و K ضريب ثابتي است كه به درجه حرارت بستگي دارد. با توجه به رابطه بالا مي توان نتيجه گرفت كه افزايش دما با افزايش K و در نتيجه افزايش مقدار گاز حل شده مذاب رابطه مستقيم دارد. 
بررسي حلاليت گازها در مس و آلياژهاي آن 
گازهايي مثل اكسيژن، هيدروژن و … در مس قابل حل بوده و تأثيراتي بر آن مي گذارد و كه بدين قرار است : 
– حلاليت اكسيژن 
اكسيژن، به صورت اتمي در درجه حرارت اوتكتيك ۱۰۶۵ درجه سانيتگراد حدود ۰۰۹/۰ درصد و درجه حرارت محيط حدود ۰۰۲/۰ درصد در مس قابل حل است. در صورتي كه مقدار اكسيژن، اين حدود باشد، با مس وارد تركيب شده و اتكتيكي به صورت Cu-Cu2O با حدود ۳۹/۰ درصد اكسيژن تشكيل مي دهد. 
Cu-Cu2O شكل (۱) دياگرام تعادلي
شكل (۲) حلاليت اكسيژن در مس 
همانگونه كه از منحني هاي شكل (۱) و (۲) مشخص است، تركيب اكسيد فلزي Cu2O در درجه حرارت ۱۰۰۰ تا ۱۰۵۰ درجه سانتي گراد پايدار است. در درجه حرارت هاي پايين تر، اين تركيب به CuO تبديل مي شود. بنابراين پس از جوشكاري، براساس يكي از واكنش هاي زير، CuO در اثر سرد شدن تشكيل خواهد شد. 
۲Cu2O + O2     4 Cu2O
Cu2O      CuO +Cu
در اثر جوشكاري و در درجه حرارت هاي بالاتر از ۱۰۵۰ درجه سانتيگراد، Cu2O تجزيه شده و اكسيژن آزاد مي كند كه در اثر فعل و انفعالات شيميايي جانشيني با ساير عناسر موجود، تركيب شده و بخار آب و ساير اكسيدهاي فلزي، توليد مي كند.
همچنين در هنگام پيشگرم كردن و شروع جوشكاري در حرات هاي حدود ۷۰۰ درجه سانتي گراد، مس با يك شعله سبز رنگ با اكسيژن محيط تركيب شده و CuO توليد مي كند : 
 
كه در درجه حرارت هاي بالاتر CuO  حاصله بهCu2O    تبديل خواهد شد. 
 
با توجه به اين نتايج و بررسي انجام شده مي توان گفت كه مقدار جذب اكسيژن در مس مذاب به زمان بستگي دارد و از اين رو، براي محافظت مس مذاب از ورود اكسيژن، بهترين روش استفاده از جوشكاري با سرعت بالا و وجود گازهاي محافظ حوضچه است. 
حلاليت هيدروژن 
هيدروژن در مس مذاب، در ۱۰۸۳ درجه سانتيگراد به ميزان ۶ سانتي متر مكعب در هر ۱۰۰ گرم از فلز حل مي شود ولي در حضور عناصر آلياژي مثل قلع، روي يا آلومينيوم اين حلاليت به شدت كاهش مي يابد. به طور مثال ، در آْلياژ مس با ۱۰ درصد آلومينيوم، حلاليت هيدروژن تا ۵۰ درصد كاهش مي يابد. جذب هيدروژن توسط حوضچه مذاب از منابع مختلف مثل هواي محيط، مواد مصرفي، رطوبت و چربي و غيره انجام مي گيرد. با انجماد مس نيز، ميزان حلاليت آن تا حدود   كاهش مي يابد. در صنعت مس، تأثير هيدروژن چه در حالت مذاب و چه در حالت جامد، يكي از فاكتورهاي مهم به حساب مي آيد. در حالت جامد، اگر مس در درجه حرارت هاي بالا با هيدروژن در تماس باشد، هيدروژن به دليل دارا بودن شعاع اتمي بسيار كوچكتر نسبت به مس مي تواند در مس نفوذ كرده و سپس تشكيل ملكول H2 بدهد و اگر در مس اكسيژن وجود داشته باشد، واكنش زير حاصل خواهد شد : 
 
بخار آب توليد شده بر خلاف هيدروژن، در مس نامحلول است و بنابراين در اطراف مرزدانه ها جمع و به علت تراكم و فشار زيادي كه ايجاد مي كند، مرزدانه ها را سست، ضعيف و شكننده مي كند. (۳). اين خاصيت خطرناك به هيدروژن تردي شهرت پيدا كرده، بنابراين در زمان جوشكاري بايد از قطعات مسي و پر كننده هايي استفاده كرد كه قبلاً اكسيژن زدايي شده باشند. 


شكل (۳) هيدروژن تردي در مس




شكل (۴) حلاليت هيدروژن در درجه حرارت هاي مختلف در مس
بر اساس آنچه گفته شد، نتيجه گرفته مي شود كه معمولاً هيدروژن مازاد بر حلاليت، به دو صورت در مس بروز مي نمايد: 
– هيدروژن ملكولي كه تحت تأثير فشار داخلي و در جه حرارت مس مذاب انبساط يافته، و تخلخل هاي درشت در وسط جوش ايجاد مي كند 
– هيدروژن اتمي آزاد شده كه در اثر فعل و انفعلاتي توليد بخار آب مي كند و در واقع تأثير مشترك هيدروژن و اكسيژن را به قطعه مسي به صورت تخلخل هاي ريز و پراكنده، تحميل مي كند. 
نكته آخر اين كه در هر درجه حرارت، افزايش مقدار اكسيژن به تقليل حلاليت هيدروژن و بالعكس منجر مي شود. در نمودار شكل (۵)  نسبت حلاليت اكسيژن و هيدروژن در مس مذاب در دماي حدود ۱۲۰۰ درجه سانتي گراد، نشان داده شده است. 



شكل (۵) حلاليت توأم اكسيژن و هيدروژن در مس مذاب
– حلاليت ساير گازها 
در جوشكاري مس، گازهايي مثل نيتروژن و Co2 كلاً بي تأثير بوده و حتي مي توانند حوضچه مذاب را از گازهاي ناخالص ديگر حفاظت نمايند. اما حضور گازهاي گوگردي مثل SO2 ، علاوه بر ايجاد حباب هاي گازي و در نهايت تخلخل، با ايجاد سولفور مس Cu2S تأثير زيادي در كاهش خواص مكانيكي مس خواهند داشت. 
تأثيرات عناصر آلياژي بر خواص جوش پذيري مس 
عناثر آلياژي مختلف، بر حسب خواص و شرايط خاص خود، تأثيرات گوناگوني بر خواص فيزيكي و مكانيكي مس به ويژه در حالت جوشكاري اعمال مي كنند. 
عناصر افزودني براي بهبود قابليت ماشينكاري مثل سرب، گوگرد و تلوريم 
سرب مايع در داخل آلياژهاي مس، يكي از عيوبي است كه ناشي ازخروج سرب از شبكه كريستالي در آخرين مراحل انجماد است. در حقيقت وجود عناصري مثل سيليسيم، آلومينيوم و گازهاي محلول در مايع، باعث راندن سرب از داخل شبكه خواهد شد. 
وجود گوگرد، تلوريم و حتي عناصري مثل سلينم و تيتانيوم، هرچند خواص ماشينكاري را افزايش مي دهند، اما علاوه بر افزايش مقاومت الكتريكي، سبب سرخ شكنندگي (Redshortness) مس نيز مي گردند و از اين رو، در كاهش خواص جوش پذيري مس مؤثرند. 
روي 
روي يكي از عناصر آلياژ كننده اصلي مس به شمار مي آيد. آنچه در اين بحث قابل ذكر است، تأثير شديد روي، بر افزايش قابليت جوش پذيري مس است. نكته قابل توجه ديگر بخارات سمي است كه در حين جوشكاري تركيبات مس و روي متصاعد مي شوند كه بايد كاملاً مد نظر قرار گيرند. 
قلع 
به طور كلي قلع، در حدود ۱ تا ۱۰ درصد با افزايش حساسيت مس به بروز ترك هاي گرم، قابليت جوش پذيري را كاهش مي دهد. علاوه بر اين، اكسيد قلعي كه در جريان جوشكاري حاصل شده و به صورت پودر سفيدي در كناره هاي جوش ديده مي شود، بسيار شكننده بوده و استحكام جوش را تا حد زيادي از بين مي برد. تنها حسن وجود مقادير ناچيز قلع، كاهش بخارات سمي در جريان جوشكاري مس محتوي روي است. 
بريليوم، آلومينيوم و نيكل 
وجود مقدار كمي از بريليوم در مس، باعث مي شود كه خواص مكانيكي فلز حاصل با مس كاملاً متفاوت باشد. مقدار بريليوم اضافه شده به مس، همواره از ۲ درصد بيشتر و از ۵/۲ درصد كمتر است. زيرا اگر مقدار آن از ۲ درصد كمتر باشد عملاً اثري روي خواص مكانيكي مس نداشته و اگر مقدار آن از ۵/۲ درصد تجاوز كند، آلياژي شكننده به وجود مي آيد. خواص مكانيكي آلياژ به عمليات حرارتي روي آن بستگي دارد. در هنگام جوشكاري بايد با انتخاب صحيح نوع جريان و شدت قوس، لايه سخت اكسيد برليوم را از سطح آلياژ زدود. مورد استعمال آلياژ در مواقعي است كه به فلزي احتياج باشد كه در هنگام ساختن جسم مورد نظر نرم و چكش خوار بوده و پس از ساختن جسم با انجام عمليات معيني بتوان آن را سخت كرد و جسم ساخته شده، خواص عالي مكانيكي داشته باشد. از مشخصات ديگر اين آلياژ، مقاومت عالي آن به خوردگي در مقابل هوا است. 
نيكل در مس حل شده و باعث ريز شدن دانه ها مي گردد. به طور كلي، نيكل سبب بالا رفتن استحكام كششي خواهد شد، بدون آن كه از مقدار فاز   بكاهد. اين عنصر مقاومت به خوردگي آلياژ را به خصوص در مقابل آب دريا بالا مي برد. آلياژ را به خصوص در مقابل آب دريا بالا مي برد. مقدار نيكل در اين آلياژها در حدود ۲ تا ۷ درصد است. آلياژهاي مس- نيكل را مي توان مورد عمليات حرارتي قرار داد. مهمترين خاصيتي كه اين آلياژ پيدا مي كند، حفظ كردن سختي در حرارت هاي نسبتاً بالا تا حدود ۵۰۰ درجه سانتيگراد و تغيير در انبساط حرارتي آن است. در هنگام جوشكاري اين آلياژها نيز برداشتن لايه اكسيد نيكل سطح آلياژ ضروري است كه البته زحمت بسيار كمتري نسبت به لايه اكسيد برليوم و آلومينيوم دارد. 
آلياژهاي مس- برليوم- نيكل دار، داراي خواص مكانيكي و هدايت الكتريكي بالاتري نسبت به آلياژ دوتايي هركدام است. زيرا در اين حالت، تركيب بين فلزي بين بريليوم و نيكل به وجود آمده در نتيجه، عمليات حرارتي در توزيع اين تركيب بين فلزي و افزايش بعضي خواص مكانيكي آلياژ كاملاً مؤثر بوده و مورد لزوم است. اين آلياژها، در ساعت سازي دقيق براي ساختن رقاصك ساعت و فنرها به كار مي روند و چون خاصيت مغناطيسي ندارند به فولادهاي مشابه ترجيح داده مي شوند.
آلومينيوم و مس داراي يك اتكتيك و يك اتكتوئيد مي باشند. فاز   در سرما و گرما چكش خوار بوده و آلياژ تا ۴/۹ درصد آلومينيوم در سرما به صورت فاز   است. شبكه   در گرما چكش خوار بودهولي تا حرارت ۵۶۵ درجه سانتيگراد پايدار است و پس از آن تجزيه مي شود. بدين ترتيب، شبكه   در حالت تعادل در درجه حرارتي كمتر از ۵۶۵ درجه نمي تواند وجود داشته باشد. وجود اتكوئيد در دياگرام تعادل دو فلز، امكان آب دادن آلياژ را نشان مي دهد و با آب دادن مي توان شبكه   را خارج از دامنه پايدار بودن خود در سرما نيز به دست آورد. در حالت عادي، فاز   در درجه حرارت ۵۶۵ درجه سانتيگراد تجزيه شده و توليد   مي كند كه شبكه   كاملاً سخت و شكننده است. 
آلياژهاي مس- آلومينيوم، محتوي تا ۵ درصد آلومينيوم، داراي جوش پذيري خوبي هستند اما وقتي درصد آلومينيوم تا ۱۰ درصد افزايش پيدا مي كند، آلياژها ترد و سخت مي شوند. آلياژهاي مس- آلومينيوم اغلب به صورت چندتايي بوده و با خود مقاديري آهن، نيكل يا منگنز دارند. هر سه عنصر گفته شده تأثيرات تقريباً نزديكي روي آلياژ مذكور دارند. 
خواص مكانيكي اين آلياژها، تقريباً شبيه فولادهاست اما از مقاومت به خوردگي بسيار بالاتري برخوردارند. براي جوشكاري اين آلياژها، برداشتن لايه اكسيد آلومينيوم سطحي از اهميت ويژه اي برخوردار است، پس براي اين منظور، استفاده از تمهيداتي كه در بخش جوشكاري آلومينيوم ذكر شد، توصيه شده است. فاصله حرارتي انجماد آلياژهاي مس و آلومينيوم عملاً بسيار كم بوده و در نتيجه انقباض متمركز حاصل در قطعه جوشكاري شده، نسبتاً عميق خواهد بود و بايد تدابير لازم را در اين مورد پيش بيني شود. 
سيليسيم
افزايش سيلسيم به مس باعث مي شود كه مقاومت به خوردگي آلياژ بالا برود. مقدار سيلسيم در حدود ۴ درصد توصيه شده است. اين آلياژ، در مقابل اسيدها و آمونياك كاملاً مقاوم است و داراي خواص مشابه با برنزهاست ولي قيمت آن خيلي ارزان تر و سياليت و خواص جوش پذيري بالاتري دارد. به طور كلي، اگر مقدار سيليسيم در آلياژ كم باشد (حدود ۱/۰ تا ۵/۰ درصد) روي خواص الكتريكي مس اثر نكرده ولي باعث افزايش خواص مكانيكي خواهد شد. 
سيليسيم با نيكل، تركيب بين فلزي به فرمول Ni2Si مي دهد كه به طور يكنواخت در مس پخش شده و سختي آلياژ را به حدود ۲۰۰ برينل مي رساند در حالي كه استحكام كششي آن ۶۰ تا ۷۰ كيلوگرم بر ميلي مترمربع خواهد بود. وجود مقاديري آهن نيز با ايجاد تركيب بين فلزي Fe2Si باعث بهبود خواص مكانيكي فلزي خواهد شد. سيلسيم علاوه بر اين، يك اكسيژن زداي موفق است. 
فسفر
اين عنصر، خواص مكانيكي مس را تقويت كرده ولي از مقدار هدايت الكتريكي آن مي كاهد. فسفر در اغلب آلياژهاي مس به عنوان اكسيژن زدا به كار مي رود و به دليل افزايش شديد سياليت، باعث ايجاد سطوح غير يكنواخت مي شود، به خصوص در مورد آلياژهاي محتوي، سرب، عملاً قادر به انجام اكسيژن زدايي نيست. مقدار فسفر مورد لزوم، معمولاً ۰۲/۰ تا ۰۵/۰ درصد است و جز در مورد آلومينيوم برنز، در ساير آلياژها كم و بيش مورد استفاده قرار مي گيرد. محصول فعل و انفعال فسفر (P2O5) به صورت گاز، علاوه بر اكسيژن زدايي، در خروج گازهاي محلول نيز مؤثر است ولي از طرف ديگر، حذف شرايط اكسيدي در مذاب، باعث افزايش جذب هيدروژن خواهد شد. پس از القاء فسفر به آلياژهاي مس، همواره بايد با افزايش سرعت جوشكاري و حفاظت كامل حوضچه جوش همراه باشد، تا از نفوذ مجدد هيدروژن جلوگيري شود. 
ليتيم 
ليتيم عنصر ديگري است كه خاصيت اكسيژن زدايي آن تقريباً ۱۰ برابر فسفر مي باشد و علاوه بر احياء اكسيدها، عمل اخراج گازهاي محلول (هيدروژن) را نيز با تشكيل (هيدرورليتيم) (LiH) تشديد مي نمايد. اشكال عمده فقط در نقطه ذوب LiO2 است كه در شرايط جوشكاري به صورت بخار در مي آيند. 

كادميم 
كادميم تأثير چنداني بر هدايت الكتريكي مس ندارد ولي خواص مكانيكي آن را افزايش مي دهد. آلياژهاي مس محتوي بيش از ۲۵/۱ درصد كادميم به دليل تشكيل اكسيد كادميم و افزايش نقطه ذوب آلياژ، مشكلات كوچكي را براي جوشكاري قوس الكتريكي پديد مي آورند كه البته به سادگي مرتفع مي شوند. 
كرم 
كرم عملاً بر خواص مقاومت الكتريكي مس تأثيري نداشته ولي خواص مكانيكي آن را افزايش مي دهد. اين عنصر، مانند برليوم و آلومينيوم توليد اكسيد مقاومي در سطح مس مذاب مي كند. پس براي جوشكاري آلياژهاي مسي كه محتوي كرم هستند، استفاده از گازهاي محافظ حوضچه توصيه مي شود. 
به طور كلي، خاصيت هدايت الكتريكي و خواص مكانيكي، دو عامل متضاد بوده و عناصر اضافه شده به مس، باعث تقويت يكي و كاهش ديگري خواهد شد. بايد در نظر داشت كه هدايت الكتريكي مس خالص ماكزيمم بوده و اضافه كردن هيچ عنصري باعث بالا رفتن مقدار هدايت الكتريكي نمي شود.
آهن و منگنز 
آهن اغلب به عنوان عنصر كمكي در آلياژهاي مس- آلومينيوم، مس- نيكل، برنج ها و برنزهاي آلومينيوم به ميزان ۴/۱ تا ۵/۳ درصد وجود دارد. آلياژهاي آهن دار، مس، نيازي به عمليات حرارتي بعدي ندارند زيرا وجود آهن سبب ريزدانه شدن آلياژ شده و با تغيير در ساختار، تأثير سرعت سرد شدن مذاب بر خواص مكانيكي را تقليل مي دهد. بنابراين وجود آهن به اين مقدار تأثيري بر خواص جوش پذيري فلز ندارد. 
منگنز در مس اثراتي مشابه اثرات نيكل دارد اما مقدار اين تأثيرات، به مراتب كمتر است، بنابراين وجود منگنز در مقادير ۲ تا ۳ درصد بر خواص جوش پذيري آلياژهاي مس تأثيري ندارد. 
بيسموت 
اين فلز مقاومت الكتريكي را بالا بردن و باعث شكنندگي آن نيز مي شود. مقدار حلاليت بيسموت در مس، بسيار كم است ولي همان مقادير كم نيز، بر خواص مكانيكي و هدايت الكتريكي اثرات مهمي باقي مي گذارد. اگر بيسموت به صورت اكسيد باشد، اثر مضر آن كمتر خواهد بود. مقدار مجاز اين عنصر در فلز مس در حدود ۰۰۷/۰ درصد است و در هر صورت، خواص جوشكاري آلياژ را كاهش داده و نياز به عمليات پيشگرمايي و پسگرمايي را افزايش مي دهد. 
ارسنيك 
ارسنيك خالص، خاصيت چكشخواري مس در سرما را زياد مي كند. همچنين خواص مكانيكي و سختي فلز را افزيش و هدايت الكتريكي آن را به شدت كاهش مي دهد. اگر ارسينك و بيسموت تواماً وجود داشته باشند، چون با يكديگر وارد تركيب مي شوند اثر مضر كمتري بر خواص الكتريكي مس خواهند داشت. حد مجاز وجود ارسنيك در مس، حدود ۰۰۱/۰ درصد است. 
طلا و پلاتين 
اين عناصر روي مقاومت الكتريكي و همچنين خواص مكانيكي، اثر چنداني ندارند بنابراين بر خواص جوش پذيري مس نيز تأثير به خصوصي ندارند. 

خرید و دانلود

با قیمت 6,000 تومان
  • انتشار : ۲۵ اسفند ۹۴
  • دسته بندی :
  • نویسنده :

عتیقه زیرخاکی گنج