• بازدید : 64 views
  • بدون نظر
این فایل در ۶۳صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

بر اساس شواهد موجود و نمونه‌هاي ارسالي به آزمايشگاه ري و مشكلات عنوان شده از طرف مناطق در تعداد قابل توجهي از جوشهاي الكتروفيوژن مواد مذاب به صورت غيرطبيعي از نشانگرهاي جوين (WELD INDICATOR) خارج شده و موجب بروز نگراني راجع به كيفيت جوش گرديده است. خروج غيرطبيعي مواد مذاب غالباً به صور ذيل بوده است: 
از هر دو نشانگر جوش مواد مذاب با حجم زياد بيشتر از حالت معمول خارج شده‌اند. 
از يكي از نشانگرهاي جوش مواد مذاب با حجم زياد و بيشتر از حالت معمول خارج شده و از نشانگر جوش ديگر مواد مذاب كمتر از حالت طبيعي خارج شده، يا اصلاً خارج نشود. 
دماي بالاي محيط ميتواند اثرات تخريبي در كيفيت جوش الكتروفيوژن ايجاد نمايد چرا كه اصولاً در اين نوع جوشكاري. از طريق انرژي الكتريكي ايجاد شده در سيم پيچ حرارتي، مقدار گرماي لازم براي ذوب سطوح مورد جوشكاري بوجود مي‌آيد و معمولاً مقدار انرژي الكتريكي محاسبه شده مبتني بر يك دماي متعادل و معمولي محيط ميباشد و طبعاً در صورتيكه دماي محيط و به تبع آن دماي قطعات مورد جوشكاري بيش از حد معمول باشد مقدار انرژي محاسبه شدة قبلي بيشتر از نياز مي‌باشد و قادر به ذوب مقدار جرم بيشتري از پلي اتيلن بوده و نهايتاً مواد مذاب بيشتري از نشانگرهاي جوش خارج خواهد شد. بنابراين لازم است در شرايطي كه دماي محيط بالا بوده و هوا بيش از حد گرم ميباشد انرژي الكتريكي اوليه را كاهش داده و به ميزان صحيحي تعديل شود. چون انرژي الكتريكي مربوطه تابع قانون ژول   مي‌باشد و از سه كميت زمان (t) و جريان (I) و مقاومت (R) فقط كميت زمان (t) در اختيار جوشكار ميباشد و كميتهاي جريان (I) و مقاومت (R) از پيش تعيين شده است و مربوط به دستگاه جوشكاري و نوع اتصال است، و مشخصاً ميزان كاهش زمان t متأثر از دماي محيط ميباشد. 
طبق نظر شركت WAVIN محدودة قابل قبول دماي محيط براي جوشكاري الكتروفيوژن از   تا   است. 
البته اين محدوده در ارتباط با اتصالات ساخته شده توسط همين شركت مطرح است لذا در مواقعي كه جوشكاري الكتروفيوژن با استفاده از توليدات اين شركت صورت مي‌پذيرد محدودة دمايي مزبور كاملاً قابل رعايت است. شركت نامبرده اعتقاد دارد در صورتيكه دماي محيط متجاوز از    بشود لازم است به ازاي هر درجه سانتيگراد افزايش دما، نيم درصد   زمان جوشكاري (FUSION TIME) كاهش يابد يا به عبارت ديگر به ازاي هر ۱۰ درجه سانتيگراد افزايش دماي محيط نسبت به حد تعيين شده، ۵ درصد (۵%) زمان جوشكاري (FUSION TIME) كم شود. به عنوان مثال در صورتيكه مدت زمان جوشكاري در يك اتصال (FUSION TIME) در حد زمان ۱۰۰ S ذكر شده باشد و دماي محيط   باشد بر اساس محاسبه ذيل زمان جوشكاري ده درصد تقليل مي يابد و نتيجتاً ۹۰ S خواهد شد. 
افزايش دماي محيط نسبت به حد قابل قبول  
تقليل زمان جوشكاري  
درصد زمان جوشكاري  
زمان جوشكاري جديد  
البته فرمول فوق اختصاصاً مربوط به اتصالات شركت WAVIN ميباشد اما به صورت تقريبي در ساير اتصالات الكتروفيوژن نيز قابل استفاده است. لازم بذكر است اين رابطه در شرايط دماي سرد محيط (كمتر از   ) قابل تعميم نيست و در چنين شرايطي بايستي با استفاده از چادر مناسب سعي شود كه دماي محيط و قطعات مورد جوشكاري در محدوده قابل قبول دمايي قرار نگيرد. در همين ارتباط لازم بذكر است كه اصولاً جوشكاري الكتروفيوژن بايستي در شرايط آب و هوايي نامناسب همچون باران، برف، طوفان، بادهاي تند و غبار با استفاده از چادر مناسب صورت گيرد. 
ب- يكي ديگر از عوامل خروج مواد مذاب بطور غيرطبيعي از نشانگرهاي جوش، موضوع فاصلة موجود بين لوله و اتصال الكتروفيوژن است (در زمانيكه لوله در داخل اتصال فرورفته است).  در بعضي از موارد قطر خارجي لوله بيشتر از حد معمول است و حتي پس از تراشيدن (به منظور برطرف كردن لاية‌ اكسيد) به خوي در داخل اتصال فرو نمي رود  و پس از فرو  رفتن در درون اتصال فاصلة بسيار كمي (كمتر از حد معمول) بين خود و اتصال فرو نمي رود و پس از فرو رفتن در درون اتصال فاصلة بسيار  كمي (كمتر از حد معمول) بين خود و اتصال باقي مي گذارد كه قهراً در چنين شرايطي و در حين جوشكاري چون فضاي كمتري بين لوله و اتصال وجود دارد مواد مذاب بيشتر از حد معمول از نشانگرهاي جوش بيرون مي زند. براي رفع اين مسئله لازم است قطر خارجي لوله را با تراشيدن بيشتر،؟ به حد مناسب برسانيم بطوريكه لوله بدون مشكل وارد اتصال شود. البته دقت لازم بايستي اعمال شود كه تراشيدن بيشتر از حد معمول عمل نشود چون در اين صورت اولاً لوله در درون اتصال لق مي‌زند و ثانياً فاصله زياد بين لوله و اتصال نيز غير منطقي و نامناسب است و احتمالاً منجر به بيرون زدن مقدار كم مواد مذاب يا اصلاً برون نزدن مواد مذاب از نشانگرهاي جوش ميشود. بهر حال ملاك عملي در اين موضوع اين نكته ميباشد كه لوله بدون مشكل وارد اتصال شود و ضمناً در درون اتصال لق نزند. 
ج- گاهي اوقات لوله در اثر اينكه تحت تأثير تابش نور مستقيم و يا گرما قرار گيرد دچار انبساط محيطي مي‌شود و طبعاً با توجه به ضريب انبساط حرارتي بالاي پلي اتيلن قطر خارجي آن بيشتر از حد معمول خواهد شد. در چنين مواردي نيز احتمالاً مشكل اشاره شده در بند (ب) بوجود خواهد آمد و لوله به سختي در درون اتصال وارد مي شود و به همين سبب پيشنهاد مي‌شود پس از برگشت لوله به دماي عادي و نتيجتاً انقباض محيطي لوله، عمل جوشكاري انجام شود. 
د- در بعضي از مواقع لوله به صورت غيريكنواخت و نامناسب در درون اتصال داخل مي‌شود. بطوريكه بخشي از سيم پيچ درون اتصال را تحت فشار قرار مي‌دهد. تحت فشار قرار گرفتن سيم پيچ تا زمانيكه انرژي حرارتي اعمال نشده است مشكلي را ايجاد نميكند اما پس از اعمال حرارت و ذوب مطرح جوشكاري، به چسبيدن تعدادي از حلقه هاي سيم پيچ به يكديگر خواهد شد چرا كه پلي اتيلن اطراف پيچ پس از ذوب قادر به نگهداري و حفظ سيم پيچ نمي‌باشد و به مجرد ذوب شدن محيط اطراف سيم پيچ، حلقه هاي آن در صورتيكه تحت فشار باشند متراكم شده و بهم مي‌چسبند و اين موضوع در كيفيت جوشكاري اثر منفي و مخرب دارد. 
عارضه ظاهري در اين وضع بدين ترتيب است كه مواد مذاب بيشتر از حد معمول در يكي از نشانگرهاي جوش بيرون مي‌زند و در نشانگر جوش ديگر مواد مذاب كمتر از حد معمول خارج ميشود علت را بدين ترتيب مي‌توان توجيه نمود كه اصولاً سيم پيچ در حالت طبيعي داراي مقاومت مشخصي ميباشند. حال فرض مي كنيم در اثر تنش نامناسب از طرف لوله، تعداد قابل توجهي از حلقه‌هاي سيم پيچي در حين جوشكاري بهم چسبند. به تبع اين موضع مقاومت كل سيم پيچ كم خواهد شد و چون ولتاژ اعمال شده به سيم پيچ از طريق دستگاه جوشكاري ثابت است بنابراين جريان موجود در سيم پيچ به همان نسبت زياد ميشود و به دنبال آن به لحاظ توان دوم جريان انرژي حرارتي ايجاد شده   نيز بطور قابل ملاحظه‌ افزايش خواهد يافت. ضمن اينكه اين مقدار انرژي حرارتي افزايش يافته در بخشي از اتصال كه داراي سيم پيچ طبيعي و غير چسبيده است خود را نشان مي دهد و در آن قسمت از اتصال كه داراي سيم پيچ بهم چسبيده‌اند بدليل عبور جريان از يك مسير مستقيم و كوتاه (ناشي از تماس حلقه‌هاي سيم پيچ) اثري ندارد و احتمالاً حرارتي توليد نمي‌كند. لذا مي‌توانيم اين نتيجة كلي را بيان كنيم كه معمولاً  در  چنين شرايطي اولاً انرژي حرارتي كلي   بيشتر ميشود و ثانياً كل انرژي حرارتي بيشتر شده فقط در بخش سالم سيم پيچ خلاصه ميشود و از اينرو در همان قسمت مواد مذاب  بيشتر از نشانگر جوش تراوش كرده و در بخش متراكم و چسبيدة سيم پيچ مواد مذاب كمتر و يا اصلاً تراوش نمي نمايد. 
البته اين حالت را مي توان به سادگي تشخيص داد و روش تشخيص به اين صورت است كه با اهم متر مقاومت سيم پيچ درون اتصال را پس از جوشكاري اندازه‌گيري مي‌گيريم و با مقاومت سيم پيچ درون يك اتصال سالم مقايسه مي‌كنيم. در صورتيكه مقاومت سيم پيچ درون اتصال جوش شده كمتر از سيم پيچ اتصال سالم باشد تشخيص صحيح مي‌باشد . لازم بذكر است اگر اختلاف در مقاومت اندازه‌گرفته شده در حدود %۵ باشد قابل اغماض است و در صورتيكه اختلاف بيشتر از %۵ باشد قابل ملاحظه و توجه است. 
به منظور پيشگيري از چنين مواردي و بدليل رعايت اصول اوليه و زيربناي در جوشكاري الكتروفيوژن استفاده از گيره‌هاي مخصوص جوشكاري (CLAMPS) مؤكداً توصيه ميشود و قابل توجه است كه نه تنها گيره‌هاي مخصوص جوشكاري ممانعت از بروز چنين مشكلاتي مينمايد و به لوله كمك ميكند كه به طور مناسب و بدون اعمال تنش‌هاي نامناسب وارد اتصال گردد بلكه در خاصيت بارز ديگر به شرح ذيل نيز به همراه دارد: 

عتیقه زیرخاکی گنج