• بازدید : 53 views
  • بدون نظر
این فایل در ۳۷صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

در اين مقاله استفاده از برقگير آويزي به عنوان عامل حفاظتي در مقابل اصابت صاعقه انتقال و بالا بردن ضريب اطمينان شبكه تشريح شده است. در اين راستا ساختمان داخلي و نحوه به كارگيري برقگير آويزي در خطوط انتقال فشار قوي و تفاوتهاي آن بر برقگيرهاي متداول بيان شده است. در انتها، مدلي از شبكه با استفاده از نرم افزار ATP شبيه سازي و مورد مطالعه قرار گرفته و نتايج آن ارائه شده است
استفاده از برقگير در خطوط انتقال به منظور افزايش قابليت اطمينان شبكه و كاهش خطاهاي ناشي از اصابت صاعقه و همچنين حذف مطمئن اضافه ولتاژ ناشي از صاعقه، صورت مي گيرد. اضافه ولتاژهاي ايجاد شده در شبكه تاثير مخربي بر تجهيزات و تاسيسات الكتريكي بر جاي مي گذارند، اما حدود آسيب با توجه به مقاومت عايقي وسيله الكتريكي متفاوت مي باشد. اضافه ولتاژهاي ناشي از صاعقه كه به صورت استاندارد ۵۰/۲/۱ ميكروثانيه بيان مي شوند به دليل پشتيباني موج تيز و دامنه بالايي ك داراي اثرات تخريبي شديدي در شبكه بر جاي مي گذارند.
از جمله اين آثار، مي توان به سوختن تجهيزات فشار قوي و ايجاد خطاي اتصال كوتاه در پستهاي فشار قوي و يا شكست الكتريكي سطحي در طول زنجير مقره و ايجاد خطاي اتصال كوتاه در آن اشاره كرد. تمامي اين موارد منجر به ايجاد خطا و قطع شبكه مي گردد. براي پيشگيري از اين نوع خطاها در پستهاي فشار قوي روشهاي متعددي وجود دارد كه عملي‌ترين و اقتصادي‌ترين آنها استفاده از سيم محافظ و برقگير است. از طرف ديگر در خطوط انتقال فشار قوي نيز روشهاي متعددي براي جلوگيري از شكست الكتريكي زنجير مقره در اثر اصابت ساعقه وجود دارد كه به طور خلاصه مي‌توان از سيم محافظ و كاهش مقاومت پاي برج و افزايش سطح عايقي نام برد.
افزايش سطح عايقي در برجها، اگر چه از بروز شكست الكتريكي سطحي در زنجير مقره جلوگيري مي كند ليكن منجر به بزرگ شدن بازوها و ارتفاع برج و افزايش هزينه مي گردد. از طرف ديگر، در مناطق سنگي و صخره اي كه مقاومت زمين بالا است، مقاوت پاي برج، بزرگ خواهد بود. در اين صورت‌حتي اگر خط انتقال، توسط سيم زمين محافظت گردد، به دليل بالا بودن مقاومت پاي برج، در زمان اصابت صاعقه به برج، پتانسيل برج آنچنان بالا مي رود كه اختلاف آن با ولتاژ خط، از سطح عايقي مقره فراتر مي رود و بنابراين شكست الكتريكي سطحي در زنجير مقره روي داده و در صورت تداوم قوس الكتريكي، خط انتقال توسط كليدهاي قدرت قطع مي‌گردد. بدين لحاظ در صورتي كه بتوان با بكارگيري الكترودهاي زمين در عمق زياد و يا روشهاي ديگر، مقاومت پاي برج را كاهش داد، پديده اخير و يا قوس برگشتي روي نخواهد داد. ولي در مواردي مانند سخت بودن يا سنگي بودن زمين در كوههاي مرتفع، اين امكان وجود ندارد و تاثير روشهاي ذكر شده در عمل كم مي باشد. 
بنابراين استفاده از برقگير براي كاهش خطاهاي ناشي از شكست الكتريكي سطحي زنجير مقره در اينگونه موارد بيشتر مورد توجه قرار مي گيرد. بكارگيري برقگير در خطوط انتقال در چنين شرايطي درصد خطاهاي ناشي از اصابت صاعقه به خط انتقال را به طور چشمگيري كاهش مي دهد اين امر به مفهوم افزايش قابليت اطمينان كه حذف مطمئن اضافه ولتاژهاي حاصل از صاعقه و شدن خسارتهاي مالي ناشي از قطع شبكه و تخريب تجهيزات مي باشد.
۲- ويژگيهاي برقگيرهاي خطوط انتقال
اساس كار و ساختمان برقگيرهاي خطوط انتقال از برقگيرهاي پستهاي فشار قوي الهام گرفته شده است. اما تفاوتهايي نيز وجود دارد. به طور خلاصه، برقگيرهاي متداولي كه در پستهاي فشار قوي به كار مي رود. شامل برقگيرهاي ميله اي، انفجاري، فاصله هوايي‌كنترل كننده، كربورسيليسيمي‌و اكسيد فلزي مي‌گردند. برقگيرهاي يادشده، مي توانند تركيبي از يك يا چند جزء اساسي ساختمان برقگير شامل محفظه، قسمت فعال شونده، (مانند مقاومت غيرخطي) و فاصله هوايي باشند. مشخصات هر يك از اين برقگيرها در جدول خلاصه شده است.
با توجه به خواص ذكر شده براي برقگيرهاي متداول، برقگيرهاي خطوط انتقال، بايد شرايط زير را داشته باشند: 
الف) قبل از فعال شدن كليدهاي فشارقوي، جريان پيرو را قطع كنند.
ب) حتي در شرايطي كه برقگير نتواند صحيح عمل كند، مانع بازبست مدار نشوند.
پ) در صورت عبور جريان صاعقه بيش از مقدار نامي، منفجر نشوند.
ت) از لحاظ فيزيكي كوچك و سبك باشند بطوري كه بتوان آنها را در خطوط انتقال موجود، بدون  تغيير دادن 
هنگامي كه خطايي در عملكرد برقگير واقع شود، از آنجا كه برقگير بين خط و برج قرار مي گيرد، بهتر است از لحاظ الكتريكي رابطه اي بين خط و برج برقرار نگردد. به اين دليل، در برقگير بدون فاصله هوايي، در اين خصوص بايد تدبيري انديشيده شود.
با توجه به موارد مطرح شده فوق، ذيلاً قسمتهاي اساسي يك برقگير خط، شرح داده مي شوند

عتیقه زیرخاکی گنج