• بازدید : 42 views
  • بدون نظر
این فایل در ۳صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

آينده هر مجموعه پرورش گاو شيري بستگي به موفقيت در امر پرورش گوساله هاي شيري دارد. سالانه ۲۰ تا ۳۳ درصد از گاوهاي شيري به علل مختلف از گله حذف مي شوند. بنابراين براي ثابت نگه داشتن توليد شير و يا افزايش آن، سالانه به همان تعداد گاوي كه از گله حذف مي شود، تليسه مورد نياز است. عدم نياز به موقع يك گاو از گله خسارت اقتصادي زيادي به بار خواهد آورد. يكي از دلايل بسيار مهم پايين بودن ميانگين توليد شير در بسياري از گاوداري هاي كشور، نگهداري گاوهاي كم شير و وازده در گله مي باشد. از عوارض نگهداري اين گونه گاوها در گله، تغذيه بيش از حد، توليد كم و شيوع بيماري هاي مختلف، بخصوص ورم پستان را مي توان برشمرد.
گوساله ها در هنگام تولد، مقاومت كمي در برابر بيماري ها دارند. زيرا ديواره هاي جفت مانع از عبور پادتن ها(ايمينو گلوبولين ها) از مادر به دستگاه گردش خون گوساله مي شوند. اولين شيري كه بعد از زايش به وسيله گاو توليد مي شود، آغوز مي باشد كه سرشاز از مواد غذايي و پادتن است. زنده ماندن گوساله و رشد آن بستگي به دو عامل تغذيه و مديريت دارد. تغذيه صحيح، مهمترين عامل در سلامتي گله هاي جايگزين،(كه همان گوساله هاي تازه متولد شده مي باشند) است.
دستگاه گوارش گوساله:
گوساله شيرخوار، داراي معده چهار قسمتي است، ولي در آغاز زندگي عملكرد تك معده اي ها را دارد. هنگام تولد، سه بخش از معده چهار قسمتي گوساله ها مانند شكمبه، نگاري و هزار لا، غيرفعال و توسعه نيافته مي باشند. با بزرگ شدن گوساله و خوردن غذاهاي گوناگون، شكمبه شروع به رشد و تغيير مي نمايد.
شيردان حدود ۶۰ درصد معده گوساله جوان را تشكيل مي دهد كه در گاو بالغ به ۸ درصد كاهش مي يابد. در حالي كه شكمبه در گوساله جوان ۲۵ درصد معده را شامل مي شود كه در گاو بالغ به ۸۰ درصد افزايش مي يابد.

در گوساله هاي جوان، مايعات مي توانند از شكمبه گذشته و مستقيما از طريق ناودان مري وارد شيردان يا معده حقيقي شوند. ناودان مري در اثر تغيير شكل بافت شكمبه و نگاري در هنگام تغذيه گوساله با شير يا مايعات ايجاد مي شود و معمولا در اثر تحريك شدن با عمل مكيدن تشكيل مي شود.
 هر چند تغذيه گوساله با مواد جايگزين شير، ممكن است باعث تحريك بافت هاي مذكور را تشكيل ناودان مري به طور كامل نشود. عدم تشكيل ناودان مري به طور كامل باعث مي شود كه هضم و جذب به خوبي انجام نگيرد.
دستگاه گوارش گوساله به تدريج در دو ماه اول زندگي كامل مي شود و اين تكامل بستگي زيادي به نحوه تغذيه دام دارد. توسعه شكمبه بستگي به مدت شيرخواري، زمان شروع تغذيه با علوفه خشك و مقدار شير و علوفه مصرفي دارد.
در شرايط نرمال شكمبه گوساله دو هفته بعد از تولد، شروع به بزرگ شدن و توسعه يافتن مي نمايد. جمعيت ميكروبي شكمبه در اثر مصرف علوفه خشك افزايش مي يابد. بعد از شيرگيري گوساله سيستم دستگاه گوارش به سرعت به سمت افزايش اندازه شكمبه توسعه پيدا مي كند.
مواد مغذي:
قبل از اينكه گوساله توانايي نشخوار كردن داشته باشد همانند يك حيوان تك معده اي عمل مي كند و بايستي با مواد خوراكي سهل الهضم در سطوح مناسب و با كيفيت خوب از نظر پروتئين، انرژي و مواد معدني تغذيه شود.



پروتئين:
به دليل اينكه گوساله نوزاد فاقد آنزيم هاي گوارشي است، نمي تواند از پروتئين هاي گياهي به خوبي پروتئين هاي شير استفاده نمايد. بنابراين دامدار بايستي به گوساله نوزاد بلافاصله آغوز داده و به همراه آغوز جيره اي حاوي شير كامل، آغوز ترش و يا جايگزين شير حاوي پروتئين شير يا سوياي برشته شده به گوساله بدهد و در موقع از شيرگيري گوساله يعني زمانيكه شكمبه به طور كامل توسعه پيدا كرد، تركيبات ازت غير پروتئيني(مانند اوره) را مي توان به گوساله داد، به دليل اينكه ميكروب هاي شكمبه مي توانند آنها را تبديل به پروتئين ميكروبي نمايند.
انرژي:
به دليل نقص سيستم آنزيمي، گوساله هاي جوان قادر به هضم كامل نشاسته، برخي از قندها(مثل ساكاروز) و بعضي از چربي ها نيستند. در حالي كه گوساله ها مي توانند چربي هاي اشباع مانند چربي شير، روغن نارگيل، چربي خوك و پيه گاو را هضم نمايند. ولي توانايي هضم چربي هاي غير اشباع مانند روغن ذرت و روغن سويا را ندارند. منبع اصلي انرژي براي گوساله هاي نوزاد از لاكتوز(قند شير) و چربي شير تامين مي شود.
تامين انرژي براي گوساله نوزاد بسيار مهم است، به دليل اينكه گوساله تا دو هفته اول زندگي داراي فعاليت متابوليكي بالايي است. در آب و هواي سرد و ديگر استرس هاي محيطي نياز به انرژي گوساله افزايش مي يابد.
بعد از دو هفته، گوساله مي تواند نشاسته را هضم نمايد و كمي بعد از آن قادر خواهد بود كه كليه قندها را هضم كند. ميزان توسعه شكمبه نشانگر اين است كه گوساله چه زماني مي تواند كليه قندها را هضم نمايد.
گوساله هاي نوزاد همانند حيوانات تك معده اي به بسياري از ويتامين ها از قبيل ويتامين K و ويتامين هاي محلول در آب مانند تيامين، ريبوفلاوين، نياسين، كولين، بيوتين، پيرودوكسين، اسيد فوليك، B12 و پانتوتنيك اسيد نياز دارند. ويتامين K و ويتامين هاي B در آغوز، آغوز ترش، شير كامل و جايگزين شير وجود دارند. ميكروب هاي موجود در شكمبه زماني كه شكمبه گوساله شروع به فعاليت نمايد، مي توانند اين ويتامين ها را بسازند. همچنين گوساله هاي جوان نياز به ويتامين هاي محلول در چربي مانند A، D و E دارند. اين ويتامين ها در آغوز، آغوز ترش، شير كامل و جايگزين شير و همچنين در بعضي از مكمل هاي غذايي وجود دارند. ويتامين C به وسيله بافت هاي بدن گوساله ساخته مي شود و لذا نيازي به وجود اين ويتامين در جيره نيست.
مواد معدني:
گوساله هاي شيرخوار مانند ساير دام ها براي رشد و نمو نياز به مواد معدني دارند. شير، آغوز ترش و جايگزين هاي شير اغلب حاوي مقادير كافي از مواد معدني مورد نياز در هفته هاي اوليه زندگي گوساله هستند. بعضي از علوفه ها و دانه ها داراي مقادير كافي مواد معدني كم نياز هستند، در حالي كه مخلوط دانه ها معمولا نياز به اضافه نمودن مكمل مواد معدني از جمله يد، كبالت، نمك، كلسيم، فسفر و سلنيم به آنها دارند. 

عتیقه زیرخاکی گنج