• بازدید : 36 views
  • بدون نظر
این فایل در۳صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

هربرت سايمون برنده جايزه نوبل معتقد است كه فعاليت اقتصادي به خاطر غفلت از نامعلوم بودن آينده محدود مي گردد.

موديلياني با ارائه نظريه تامين مالي مدرن، نظريه سنتي را كاملاً دگرگون ساخت.

شهرت هري ماركوويتس به سبب تحقيقات او در مورد ماليه شركتها و نظريه پرتفوي است.

ويليام شارپ يكي ديگر از برندگان جايزه نوبل معتقد است كه ريسك بازار را نمي توان با متنوع سازي دارائيها كاهش داد زيرا اين خطر درهمه انواع اوراق بهادار موجود است.

تغيير ساختار مالياتي بر رابطه ميان تركيب دارايي شـركت و ارزش بازار سهام آن تاثير مي گذارد
هربرت سايمون

هربــرت سايمون (HARBERT A.SIMON) به خاطر اهتمامي كه دربيان نظريه هاي جديد اداري و اقتصادي داشته و همچنين كوششهاي او در جرح و تعديل مسائل رفتاري واداري با استفاده از نبوغ فوق العاده و مهارتهايش در مسائل روانشناسي، علوم اجتماعي و كامپيوتر، در سال ۱۹۷۸ مفتخر به دريافت جايزه نوبل گرديد.

وي معتقد بود كه فعاليت اقتصادي به وسيله هزينه كسب اطلاعات درباره فرصتها وامكانات و نيز به خاطر غفلت از نامعلوم بودن آينده محدود مي گردد. بنگاههاي اقتصادي حتي اگر هم بخواهند نمي توانند به حداكثر رساندن سود اقدام كنند و لذا متقاعد مي شوند كه براي رسيدن به يك سطح معين و عقلايي كه سطح رضايتبخش نام دارد. تلاش كنند. اين حركتها كه به حركتهاي بازي شطرنج شبيه است در فعاليتهاي رفتاري و اقتصادي بسيار نمود پيدا كرده است. در عالم واقعيت به جاي يك حركت مي توان چندين حركت را انجام داد و در اين حركتها عامل هزينه، فرصتها و اطلاعات درنظر گرفته مي شود تا بهترين حركتها ازنظر بنگاه يا افراد اعمال شود و همين عوامل سطح تلاش موسسات و انسانها را محدود مي سازد. سايمون در مقالات متعددي ازجمله الگوهاي انسان (۱۹۵۶)، علوم تصنعي (۱۹۶۹)، الگوهاي اكتشاف (۱۹۷۷) و الگوهاي منطق محدود و موضوعهاي ديگر در نظريات اداري و اقتصادي (۱۹۸۲) كوشيده است كه رفتار انسان را با واقع بيني، نه براساس تخيل توضيح دهد. سايمون و همكارانش دردانشگاه كارنگي – ملون در پيترزبورگ مجله اي به نام رفتار سازماني منتشر كردند تا نحوه تصميم گيري افراد در داخل سازمانها و موسسات دولتي را تشريح كند. وي به خاطــر علاقه مفرطي كه به علم مديريت و تصميم گيري در سلسله مراتب سازماني داشت مهمترين اثر خود يعني كتاب رفتار اداري را تاليف كرد؛ كتابهاي ديگر او در اين زمينه عبارتند از: مديريت دولتي (۱۹۵۰)، كتاب سازمانها با همكاري جي.جي.مارچ (۱۹۵۸)، علم جديد تصميم گيري مديريت (۱۹۶۰) و شيوه خودكاري براي افراد و مديريت (۱۹۶۵).

سايمون در سال ۱۹۱۶ در ميلواكي درايالت مينه سوتاي آمريكا متولد شد. او ليسانس خود را در سال ۱۹۳۶ و دكتري را در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه شيكاگو گرفت. از سال ۱۹۳۸-۱۹۳۶ نخستين شغل تحقيقاتي خود را در دانشگاه شيكاگو تجربه كرد. او استادي دانشگاه كارنگي ملون، رياست هيات مديره موسسه تحقيق در علوم اجتماعي، عضويت كميته مشاوران علمي رئيس جمهوري، دفتر بودجه ايالات متحده، عضو ممتاز انجمن اقتصاددانان و روانشناسان، و رياست كميته علوم رفتاري بنياد علوم ملي را دارا بوده است.

فرانكو موديلياني

فرانكو موديلياني FRANCO MODIGLIANI به خاطرسهــم زيادي كه در تنظيم نظام كينزي (IS-LM) و فرضيه دوره عمر مصرف و همچنين نظريه جديد تامين منابع مالي شركتها داشته در سال ۱۹۸۵ جايزه نوبل را اخذ كرد.

قبل از طرح مقاله موديلياني و ميلر به نام »هزينه سرمايه، تامين منابع مالي شركتها و نظريه سرمايه گذاري«؛ كه در سال ۱۹۵۸ در مجله بررسي اقتصادي آمريكا چاپ شد اغلب صاحبنظران مالي بر اين باور بودند كه تامين مالي ازطريق وام ارزانتر از تامين مالي به وسيله انتشار سهام است درنتيجه هزينه سرمايه وام پايين بوده وارزش شركت به هنگام اخذ وام افزايش مي يابد. اما زماني كه بدهي موسسه بيش از اندازه زياد باشد سهامداران و وام دهندگان. بازده بالاتري را به علت ريسك بالاي شركت، مطالبه خواهندكرد و هزينه سرمايه افزايش خواهد يافت. بنابراين، بين دو حد تامين مالي يعني انتشار سهام يا ايجاد بدهي، يك نسبت بدهي – سرمايه بهينه با هزينه حداقل كننده وجود دارد. براين اساس، ارزش شركت به ارزش و نوع منابع تامين مالي بستگي دارد. اين نظريه به نظريه سنتي معروف است.

موديلياني و همكارش ميلر (برنده ۱۹۹۰ جايزه نوبل) با ارائه نظريه تامين مالي مدرن، نظريه سنتي را كاملاً دگرگون ساختند. براساس اين نظريه و تحت شرايط رقابت كامل و جدا از تاثيرمالياتها، ارزش بازار يك شركت و هم هزينه سرمايه آن مستقل از نسبت بدهي به سرمايه ونيز مستقل از نسبت سود سهام و سود سهام توزيع شده است. نظريه موديلياني و ميلر (كه به نظريه (M-M) معروف است) بر سه فرضيه زير استوار است:

فرضيه ۱: هزينه متوسط سرمايه شركت تحت تاثير نسبت بدهي – سهام قرار نمي گيرد؛ فرضيه ۲: با افزايش بدهيهاي (با قيمت ثابت) شركت، هزينه سهام بايد به همين نسبت افزايش يابد؛

فرضيه ۳: مبين آن است كه ارزش شركت تحت تاثير سياست تقسيم سود سهام قرار نمي گيرد. اگر سرمايه گذاري از طريق وام گرفتن يا وام دادن بتواند اهرم مالي براي خودايجاد كند در اين صورت تصميم درمورد تامين مالي در يك شركت نمي تواند بر ارزش آن اثر بگذارد. اين دو صاحبنظر در دهه هاي ۵۰ و ۶۰ پژوهشهاي زيادي در زمينه منابع تامين مالي، هزينه سرمايه و صرفه جويي مالياتي انجام داده اند.

موديلياني در سال ۱۹۱۸ در شهر رم ايتاليا متولد شد. ليسانس خود را در سال ۱۹۳۹ از دانشگاه رم گرفت ولي با شروع جنگ جهاني به آمريكا مهاجرت كرد و در سال ۱۹۴۴ دكتري خود را از مدرسه عالي تحقيقات اجتماعي نيويورك گرفت. او در سال ۱۹۴۹ با عنوان استاد اقتصاد به عضويت هيات علمي دانشگاه ايلي نويز درآمد. در سال ۱۹۶۲ به دانشگاه نورث وسترن رفت و در همين سال به انستيتوي تكنولوژي ماساچوست (MIT) پيوست. در سال ۱۹۶۲ به رياست انجمن اقتصادسنجي و در سال ۱۹۷۶ به رياست اقتصاددانان آمريكا و در سال ۱۹۸۱ به رياست انجمن اقتصاد مالي برگزيده شد. ايشان در سلسله كارهاي عملي – كاربردي اش و با همكاري آلبرت آندو، مدل كامپيوتري عظيمي براي اقتصاد ايالات متحده تنظيم كرد كه به مدل (MPS) مشهور شد.

هري ماركوويتس

جايزه نوبل سال ۱۹۹۰ به سه نفراز متخصصان مالي و سرمايه گذاري ماركوويتس، شارپ و ميلر اختصاص يافت. هري ماركوويتس (HARRY MARKOWITZ) اقتصادداني است كه به سبب تحقيقات خود درمورد ماليه شركتها و نظريه پرتفوي شهرت دارد.

ماركوويتس اولين كسي است كه اين نظريه را به صورت كمي درآورد و برخلاف مطالعات سنتي درمورد خطر تك تك اوراق بهادار، توجه خود را به احتمال خطر (ريسك) كل پرتفوي اوراق بهادار معطوف مي كند و مي كوشد اين خطر را در قالب بازده پرتفوي اوراق بهادار ارزيابي كند.

وي براي حل رابطه خطر و بازده، دنبال راهكارهاي مقداري و آماري مي گردد و مشكل را با تحليل ميانگين – واريانس شروع مي كند. نخستين اثر او كــه در سـال ۱۹۵۲ منتشر شد مقاله اي است تحت عنوان »گزينش مجموعه دارايي« كه در سال ۱۹۵۹ كاملتر شد و به صورت كتابي تحت عنوان؛ گزينش مجموعه دارايي، متنوع كردن موثر؛ انتشار يافت. قبل از نظر ماركوويتس اكثــراً معتقدبودند كه انتخاب سرمايه گذاري بهينه به قيمت و بازده تك تك دارائيها وابسته است. منطق اصلي كار ماركوويتس آن بود كــه ســرمـايه گذاران به گونه اي عمل مي كنند كه براي افزايش معقول در بازده موردانتظار از قبول خطر بيشتر پرهيز مي كنند. بهترين گزينه سرمايه گذاري آن است كه با يك انحراف معيار مساوي بيشترين بازده و يا بازده مشخص و يكسان، انحراف معيار پايين داشته باشد. گذشته از اين انحراف معيار تك تك داراييها تشكيل يك انحراف معيار پـرتفوي سرمايه گذاري را مي دهند به گونه اي كه اين انحراف معيار اولاً به ميزان سرمايه گذاري در تك تك دارائيها، دوما به انحراف معيــار هـريك بستگي دارد. تنوع سرمايه گذاري كه وي مطرح كرد كاركرد عملي مثال؛ همه تخم مرغها را در يك سبد نگذاريد؛ است. نوسان نرخ بازده داراييهاي متنوع نرخ بازده كل پرتفوي را تحت الشعاع قرار مي دهد كاهش يا افزايش بازده و ريسك يك دارايي بيشتر از مجموعه دارايي است. سود و قيمت اوراق بهادار متنوع نبايد با يكديگر كوواريانس مثبت داشته باشد زيرا زمان، مسير حركت و مقدار نوسانات آن مشابه همديگر مي گردد متنوع سازي زماني معني پيدا مي كند كه پرتفوي سرمايه گذاري تركيبي از اوراق بهادار باشد كه نوسان مشابهي ندارد وقتي بازده يكي پايين مي آيد بازده ديگري بالا مي رود تا بدين ترتيب نوسان نرخ بازده موردانتظار پرتفوي به مراتب كمتر از احتمال نوسان يك يك اوراق بهادار باشد. بنابراين، پرتفويي بهينه است كه با يك سطح خطر مشخص بالاترين بازده موردانتظار را در پي داشته باشد. مدل پيشنهادي ماركوويتس يك مسئله برنامه ريزي از نوع درجه چهارم (بازده موردانتظار مجموعه دارايي، انحراف معيار، كوواريانس داراييها و محدوديت بودجه اي سرمايه گذار) است كه با استفاده از مدلهاي رياضي و كامپيوتري نسبتاً پيچيده قابل اجراست.

ماركوويتس در سال ۱۹۲۷ درشهر شيكاگو درايالت ايلي نويز آمريكا متولد شد. او در سال ۱۹۸۲ به رياست انجمن ماليه آمريكا رسيد و درحال حاضر استاد دانشگاه نيويورك و متخصصي زبردست در برنامه ريزي كامپيوتري است.

ويليام شارپ

شارپ (WILLIAM SHARPE) (برنده نوبل ۱۹۹۰) در تعميم دادن مدل ماركوويتس به بازارهاي مالي نقش برجسته ايفا كرده است. اثر ارزنده او در اين زمينه تحت عنوان »قيمت داراييهاي سرمايه اي، نظريه تعادل بازار درشرايط مخاطره« (۱۹۶۴) است. حاصل تلاشهاي شارپ، طرح مدل قيمت گذاري داراييهاي سرمايه اي (CAPM) و ضريب بتا است. شارپ معتقد بود كه ريسك بازار را نمي توان با متنوع سازي داراييها كاهش داد زيرا اين خطردرهمه انواع اوراق بهادار موجود است. اين ريسك به ريسك سيستماتيك (بازار) معروف است و ازطريق ضريب بتا سنجيده مي شود كه نشان دهنده كوواريانس ميان بازده روي دارايي و بازده روي تركيب دارايي بازار است. هر وقت بتا برابر يك باشد ميزان افزايش قيمت سهام يك دارايي با افزايش قيمت سهام بازار همبستگي كامل دارد. غير از خطر بازار (سيستماتيك) خطر غيرسيستماتيك نيز وجود دارد كه به ويژگيهاي خاص سهام و وضعيت مالي و تجاري شركت وابسته است و نه تنها ازطريق تنوع بخشي اوراق بهادار، كاهش پذير بوده بلكه مي توان به مرز صفر نيز رساند. تجزيه ريسك به دو ريسك سيستماتيك و غيرسيستماتيك از اساسي ترين پايه هاي نظري شارپ است. هر سرمايه گذاري كه بخواهد پرتفوي كارا برگزيند بايد روي خط بازار سرمايه (CML) كه از تلاقي بازده و ريسك به دست مي آيد قرار گيرد. مدل قيمت گذاري داراييهاي سرمايه اي شارپ ستون اصلي تحقيقات در دهه هاي اخير و در بازارهاي سرمايه بوده است كه كاربرد آن در تشكيل پرتفوي بهينه، تخمين ريسك، محاسبه هزينه سرمايه، ارزش گذاري سهام و موارد كاربردي ديگر است. به اقتباس از اين نظريه بود كه راس (ROSS) در سال ۱۹۷۷ مدل تئوري قيمت گذاري آربيتراژ (APT) را مطرح ساخت كه در آن به جاي عامل بتا، عوامل مختلف تاثيرگذار (تورم، نرخ ارز، نرخ رشد
  • بازدید : 59 views
  • بدون نظر
این فایل در ۸صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

نقشه جهان بر حسب تعداد نوبلیست در هر کشور. کشور های با برنده بیشتر رنگ تیره تری دارند.
جایزه دیگری که از سوی بانک مرکزی سوئد در رشته اقتصاد داده می‌شود به جایزه نوبل اقتصاد معروف است، گرچه ارتباطی به بنیاد نوبل ندارد.
تا کنون ۷۷۰ جایزه داده شده، اگرچه برخی از برندگان از دریافت آن سر باز زده‌اند.
چهار هیئت مخصوص اعطاء جایزه که تحت اساسنامه بنیاد نوبل فعالیت می‌کنند عبارت‌اند از:
آکادمی علوم سلطنتی (برای شیمی و فیزیک) 
مؤسسه طبی سلطنتی کاروئین (برای طب) 
آکادمی سلطنتی سوئد (برای ادبیات) 
کمیته نروژی نوبل وابسته به پارلمان نروژ (برای جایزه صلح). 
ضمناً پنج کمیته نوبل هم وجود دارد که هریک برای توزیع یکی از جوایز مطالعه می‏کنند (از جمله کمیته نروژی برای جایزه صلح). به‏علاوه چهار انستیتو یا مؤسسه نوبل هم وجود دارد که هریک برای یکی از چهار جایزه فوق‏الذکر فعالیت می‏کنند.
کمیته‌ها و موئسساتی که جزو هیات انتخاب جوایز هستند اغلب نام برندگان را در ماه اکتبر اعلام می‌کنند. این جوایز در یک مراسم رسمی که در ۱۰ دسامبر یعنی سالگرد درگذشت آلفرد نوبل برگزار می‌شود به برندگان اهدا می‌شوند. مراسم جایزه صلح نوبل از ۱۹۰۵ تا ۱۹۴۶ در موسسه نوبل نروژ، پس از آن در “اولا” در دانشگاه اوسلو و از سال ۱۹۹۰ در عمارت شهرداری اوسلو برگزار شده است. سایر مراسم‌های اهدای جوایزاز سال ۲۰۰۵ در سالن کنسرت استوکهولم برگزار شده‌اند. هر سال هر یک از جوایز حداکثر به سه نفر اهدا می‌شود. هر جایزه عبارتست از یک مدال طلا، یک دیپلم افتخار و مبلغی پول. در حال حاضر مبلغ اهدایی در حدود ۱۰ میلیون کرونای سوئد (اندکی بیش از یک میلیون یورو یا ۳/۱ میلیون دلار ایلات متحده) می‌باشد. اصولا اهدای این مبلغ با این هدف صورت گرفته است که برندگان نوبل، به دور از فشار تامین مخارج، به کار و تحقیق ادامه دهند. اما واقعیت اینست که بسیاری از برندگان، پیش از دریافت این مبلغ بازنشسته می‌شوند. اگر در یک گروه دو نفر برنده شوند، مبلغ مذکور بین دو نفر نصف می‌شود. اگر تعداد برندگان سه نفر باشد، کمیته اهدای جوایز مختار است که این مبلغ را بطور مساوی بین سه نفر تقسیم کرده یا اینکه به یک از برندگان یک‌دوم و به هر یک از دو نفر دیگر یک‌چهارم مبلغ مذکور را اهدا کند. معمولا دریافت‌کنندگان این مبلغ، آنرا برای اهداف علمی، فرهنگی یا انسان‌دوستانه، وقف می‌کنند.
از سال ۱۹۰۲، شاه سوئد، به‌جز جایزه صلح نوبل، رسما کلیه جوایز را در استوکهولم اهدا کرده است. پادشاه اسکار دوم در ابتدا با اهدای جوایز بزرگ ملی به خارجی‌ها مخالف بود، اما گفته می‌شود پس از آنکه به ارزش تبلیغاتی این جوایز برای کشورش پی برد نظرش عوض شد. اولین جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۰۱ توسط رییس مجلس نروژ اهدا شد تا اینکه در سال ۱۹۰۴ کمیته نوبل نروژ تشکیل شد. پنج عضو این کمیته توسط پارلمان نروژ (استورتینگت) منصوب می‌شوند و انجام امور مقدماتی مربوط به داوری و نیز اهدای جایزه صلح نوبل بر عهده این کمیته است. اعضای این کمیته مستقل هستند و به قانونگزاران پاسخگو نمی‌باشند. اعضای دولت نروژ حق عضویت در این کمیته را ندارند
پایه‌گذاری جوایز نوبل در پی وصیت آلفرد نوبل شیمیدان، صاحب صنعت سوئدی و مخترع دینامیت صورت گرفت. آلفرد نوبل در طول حیاتش چندین وصیت‌نامه نوشت. آخرین وصیت‌نامه وی در ۲۷ نوامبر سال ۱۸۹۵ اندکی بیش از یکسال قبل از مرگش نوشته شد. او در ۲۷ نوامبر سال ۱۸۹۵ وصیت‌نامه مذکور را در باشگاه سوئد-نروژ پاریس امضا کرد. اختراع نوبل مستقیما در ساخت مواد منفجره مورد استفاده قرار گرفت و او از استفاده نظامی از اختراعش به شدت ناراحت بود. گفته می‌شود درآن زمان، یک روزنامه فرانسوی به مناسبت مرگ لودویگ برادر نوبل، به اشتباه یک اعلامیه‌های درگذشت کودکان را به چاپ رساند و در آن آلفرد نوبل را “سوداگر مرگ” لقب داد؛ نوبل با خواندن این مطلب تصمیم گرفت که آخرین وصیت‌نامه خود را بنویسید. بر اساس این وصیت‌نامه، نوبل ۹۶ درصد از ثروت خود را به پایه‌گذاری مراسم اهدای پنج جایزه اختصاص داد:
کلیه دارایی‌های نقدشدنی اینجانب باید صرف امور زیر شود:
این سرمایه باید توسط مجریان وصیتنامه اینجانب، برای خرید اوراق بهادار مطمئن سرمایه‌گذاری شود تا از سود آن هر ساله به افرادی که در سالهای آینده به حال بشریت بهترین بهره‌ها را به ارمغان می‌آورند جوایزی اعطا شود. سود حاصل از سرمایه مذکور باید به پنج قسمت مساوی تقسیم شده و به پنج مورد زیر اختصاص یابد: یک قسمت به شخصی که به مهمترین کشف یا اختراع در زمینه فیزیک دست زده باشد؛ یک قسمت به شخصی که به مهمترین کشف یا پیشرفت در زمینه شیمی دست زده باشد؛ یک قسمت به شخصی که به مهمترین کشف در زمینه فیزیولوژی یا پزشکی دست زده باشد؛ یک قسمت به ” شخصی که در عرصه ادبیات بارزترین اثر را با گرایشی ایده‌آلیستی خلق کرده باشد؛ و یک قسمت به شخصی که برای ایجاد برادری در میان ملت‌ها و انحلال یا کاهش نیروهای نظامی یا برگزاری یا حمایت از همایش‌های صلح‌طلبانه بزرگترین و بهترین کار را انجام می‌دهد.
جوایز فیزیک و شیمی باید توسط آکادمی علوم سوئد؛ جوایز فیزیولوژی و پزشکی توسط موسسه کارولین در استوکهلم؛ جوایز ادبیات توسط آکادمی استوکهلم و جوایز قهرمانان صلح توسط کمیته‌‌ای که توسط استورتینگ انتخاب شده اهدا شوند. خواسته آشکار من اینست که در اهدای این جوایز، ملیت شخص مورد توجه قرار نگیرد تا صرفنظر از آنکه او اهل اسکاندیناوی است یا نه، شایسته‌ترین فرد این جایزه را دریافت کند.
اگرچه وصیت‌نامه نوبل بنیانگذار این جوایز بود، اما طرح او کامل نبود وبه دلیل پاره‌ای موانع ۵ سال طول کشید تا بنیاد نوبل تاسیس شود در ۱۰ دسامبر سال ۱۹۰۱ اولین جوایز نوبل اهدا گردند. [۱]

[ویرایش] روند پیشنهاد نامزد و انتخاب برنده
در مقایسه با سایر جوایز، روند پیشنهاد نامزد و انتخاب برنده جوایز نوبل طولانی و موشکافانه است. به همین دلیل است که در گذر سالها، جوایز نوبل به مهمترین و پروجهه‌ترین جوایز در نوع خود تبدیل شده‌اند. فرم‌هایی که به منزله دعوتنامه‌های شخصی و اختصاصی است، به ۳۰۰۰ شخص منتخب ارسال می‌شوند تا از آنها برای اعلام نامزدی دعوت به عمل آید. به عنوان مثال بنیاد نوبل اعلام کرده است که در مورد جایزه صلح ممکن است افراد زیر نامزد شوند:
اعضای مجامع ملی و دولت‌های کشورها 
اعضای دادگاههای بین‌المللی 
رؤسای دانشگاهها 
اساتید علوم اجتماعی، تاریخ، فلسفه، حقوق و الهیات 
رؤسای موسسات تحقیقات صلح و موسسات سیاست خارجی 
افرادی که جایزه صلح نوبل را دریافت کرده‌اند 
اعضای هیات مدیره سازمان‌هایی که جایزه صلح نوبل دریافت کرده‌اند 
اعضای فعال یا اعضای سابقکمیته نوبل نروژ 
مشاورانی که سابقا توسط کمیته نوبل نروژ منصوب شده‌اند 
برای جوایز دیگر نیز، این شرایط حکمفرما هستند
مهلت دقیق اعلام نامزدی ۳۱ ژانویه است. [۲] اعلام نامزدی توسط خود شخص از درجه اعتبار ساقط است. همچنین افرادی که در قید حیات هستند میوانند نامزد دریافت این جایزه شوند. بر خلاف بسیاری جوایز دیگر، نامزدهای دریافت جایزه نوبل بطور علنی معرفی نمی‌شوند و هرگز به آنها اعلام نمی‌شود که آنها برای دریافت جایزه مورد نظر هستند. موارد ثبت شده به مدت پنجاه سال مهروموم می‌شوند.
پس از اتمام مهلت اعلام نامزدی، یک کمیته موارد نامزدی را جمع‌آوری می‌کند تا به فهرست اولیه‌ای که از ۲۰۰ نامزد تشکیل شده برسد. این فهرست برای کارشناسان منتخب در حوزه کار هر یک از نامزدها ارسال می‌شود تا اینکه فهرست مذکور به ۱۵ نامزد نهایی محدود شود. پس از آن گزارشی را به انضمام نظرات مربوطه تهیه می‌کند و آنرا به آکادمی یا بر حسب زمینه جایزه به دیگر نهاد مربوطه می‌فرستد. برای روشنتر شدن اینکه این موسسات در چه حد و اندازه‌ای هستند، مجمع جایزه پزشکی را مثال می‌زنیم که ۵۰ عضو دارد. اعضای موسسه تشکیل جلسه می‌دهند و برای انتخاب برنده(ها) جایزه رای‌گیری می‌کنند. روند انتخاب برنده نهایی در بین زمینه‌های مختلف اندکی با هم متفاوت است. به عنوان مثال در ادبیات به ندرت به بیش از یک نفر جایزه اهدا می‌شود اما سایر جایزه‌ها معمولا برای چند نام در نظر گرفته می‌شوند.

عتیقه زیرخاکی گنج