• بازدید : 52 views
  • بدون نظر
این فایل در ۵۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

 معمولاً به هنگام كاشت از نونهالها و نهالهاي بازكاشتي كه در نهالستان پرورش يافته‌اند استفاده مي‌كنند. در جنگلداري شهري امكان كاشت بذور در محل اصلي بسيار كم است، زيرا براي بقاء حداقل يك درخت در محل مورد نظر به تعداد زيادي بذر نياز است و خطرات بسياري بذر و نهال تازه جوانه‌زده را تهديد مي‌كنند و كنترل آنها در فضاي آزاد بسيار مشكل است. براي تهيه يك ذخيره نباتي رضايت بخش، مطمئنترين و آسانترين روش اين است كه آنها را در محيطهاي حفاظت شده نهالستانها پرورش داده و سپس در محل كشت نماييم. يك مورد استثناء، توليد مثل طبيعي گونه‌هايي است كه به طور مكرر به ميزان بسيار زياد بذر توليد مي كنند مانند زبان گنجشك، افراي شبه چناري، غان و بيد اما به جز فضاهاي مجاور جنگلهاي موجود، گاهي اين درختان براي جنگلكاري شهري نيز با ارزش هستند
ارقام گياهي متنوعي را با اندازه‌هاي مختلف مي توان از نهالستانهاي تجارتي تهيه نمود. از آنجا كه تنها استفاده از يك گونه درخت براي كاشت در تمام مكانها مناسب نمي باشد تكيه بر يك رقم براي كاشت در همه مكانها احتمالاً اهداف متعدد جنگلداري شهري را تأمين نمي‌نمايد زيرا گياه به خوبي تثبيت نشده و رشد خوبي نخواهد داشت. براي ايجاد تناسب بين نوع نهال و نيازها بايد استثنائاتي قائل شد كه خود مستلزم طراحي دقيق مي‌باشد.  همچنين زماني كه كاشت درختان كوچكتر و ارزانتر امكان پذير است، نبايد از درختان بزرگ و گرانقيمت استفاده نمود زيرا هزينه‌هاي سنگين و بيهوده‌اي در برخواهد داشت. از آنجا كه درختان را بايد به هنگام خواب آنها يعني در پاييز يا اوايل بهار كاشت (بهتر است از كاشت درختان در فاصله دي ماه تا نيمه بهمن پرهيز شود مگر آنكه هوا معتدل باشد) بهتر است كه براي تهيه نهال، در فصل تابستان و قبل از فرارسيدن فصل كاشت اقدام به سفارش نمود. اما دوره برنامه‌ريزي براي انتخاب گونه، نوع گياه، تعداد آنها و غيره بايد از اواخر بهار سال گذشته آغاز شده باشد. (۱)
نوع نهال 
چهار نوع بخصوص از انواع نهال بايد مورد توجه گيرند: 
۱-نهالهاي ريشه لخت: نهالهايي كه پس از درآوردن از بستر كاشت در نهالستان، با ريشه عريان منتقل مي‌شوند. 
۲- گياهاني كه درظرف پرورش داده شده‌اند: گياهاني كه توده‌اي از خاك به ريشه‌هايشان چسبيده و معمولاً در ظرف پرورش داده مي‌شوند. 
۳-نهالهايي كه توده‌اي از خاك همه ريشه‌هاي آنها را در خود پوشانده است. اين گونه نهالها در زمين پرورش داده مي‌شوند، در حالي كه خاك به ريشه‌هايشان چسبيده از خاك خارج شده و مجموعه ريشه‌ها در گوني يا پوشش مشابه آن پيچيده مي‌شود. 
۴- جستها (قلمه و پاجوش): جستهاي گونه‌هايي مانند صنوبرها و بيدها در صورتي كه خاك قرار گيرند به سرعت ريشه مي‌دهند.(۱)
گياهان با ريشه هاي برهنه 
در فصل زمستان كه گياهان در خواب به سر مي‌برند مي‌توان آنها را به سلامت از نهالستان خارج نموده و به آرامي خاك را از ريشه آنها تكان داد و بسته‌بندي نمود. سپس آنها را با موفقيت در مكان جديد جلوگيري نمود. همچنين مي‌توان بين خارج نمودن گياه از نهالستان و كاشت نهايي آنها در شرايط مناسب و خاص هفته‌ها فاصله ايجاد كرد بدون آن كه صدمه‌اي به گياه وارد شود. 
معمولاً در بريتانيا به دلايل فوق و براي سهولت حمل، بسياري از درختان از بين گياها ريشه برهنه انتخاب مي‌شوند. به شرط آن كه چنين درختاني با دقت حمل شده و از خشك شدن آنها ممانعت به عمل آيد و زمان كاشت آنها نيز مناسب باشد استفاده از ارقام ريشه برهنه سالمتر و اقتصادي تر خواهد بود. به طور كلي استفاده از اين گونه نهالها بايد در درجه اول مطمح نظر واقع شود. (۱)
گياهاني كه در ظروف پرورش داده مي‌شوند
گياهاني كه از مركز باغباني و نهالستانهاي بهبود محيط زيست خريداري مي‌شوند اغلب به منظور نمود بهتر و امكان كاشت در خارج از فصل، در ظرف نگهداري مي‌شوند. به هر ترتيب بايد توجه داشت كه اين گونه گياهان عموماً هيچ مزيت ديگري نداشته و حتي ممكن است موجب انجام حمل و نقل نامناسب و كاشت نادرست گردند. 
ظرفها انواع متعددي دارند – مانند گلدانهاي رسي و پلي اتيلني، ظروف مقوايي، نمونه‌هاي پلاستيكي شكيل، طبق‌هايي كه براي آنها شكل خاصي از پيش در نظر گرفته شده و غيره. اما به بيان ساده همه آنها ظروفي هستند كه محيط كشت را براي نمو گياه نگهداري مي‌كنند. كليه ظروف را بايد قبل از كاشت از گياه جدا نمود زيرا حتي آنهاي كه حقيقتاً تجزيه مي‌شوند و طوري طراحي شده‌اند كه در خاك مي‌شكنند، از نمو ريشه ممانعت مي‌كنند. اندازه ظرف با توجه به اندازه نهايي گياهاني كه در آنها پرورش داده مي‌شوند بايد تعيين گردد. 
گياهان بزرگ بايد حجم زيادي از خاك را به همراه داشته باشند و در نتيجه نيازمند ظروف بزرگ براي رويش مي‌باشند. (۱)
گياهاني كه در ظروف پرورش داده مي‌شوند داراي چهار نكته منفي هستند: 
۱- گياهاني كه به مدت طولاني در ظرف پرورش داده مي‌شوند «اسير گلدان» مي‌گردند:
ريشه‌هاي اين گياهان به دور ظرف پيچيده و آن را احاطه مي‌كنند و در نهايت هنگامي كه كاشته شدند تعداد  ريشه‌هاي روئيده شده بسيار كم خواهد بود. 
۲- براي حمل بسيار حجيم مي‌باشند زيرا خاك از نهالستان به محل كشت منتقل مي‌شود. 
۳- به علت آن كه گياهان در محيط كشت قرار دارند ممكن است از آنها غفلت شده يا مدت طولاني در ظرف نگه داشته شوند بنابراين ممكن است با تأخير كاشته شده و يا رشدي نامتعادل پيدا كنند (به عنوان مثال رشد زياد قسمتهاي هوايي بر روي ريشه‌اي محدود) كه هر دو حالت موجب كوتاه شدن عمر گياه مي‌گردد. 
۴- معمولاً از گياهاني با ريشه برهنه كه به اندازه آنها هستند بسيار گرانتر مي‌باشند. 
تنها مزيتي كه گياهان پرورش يافته در ظروف دارند اين است كه در طول فصل رشد قابل كشت مي‌باشند اما اين امر در عمل مزتي به شمار نمي‌آيد. علي رغم وجود كلوخي از خاك در پيرامون ريشه احتمال زنده‌ماني اين گياهان از آنهايي كه در زمستان كاشته مي‌شوند كمتر بوده و معمولاً قيمت گياهان كاشته شده در ظروف از گياهاني با ريشه برهنه كه هم اندازه آنها مي‌باشند بيشتر است. (۱)
نهالهايي كه ريشه آنها از خاك پوشيده شده است
تعداد زيادي از گياهان هميشه سبز و برخي از پهن گان بزرگ را مي‌توان به اين فرم به دست‌ آورد. در اين حالت صدمات وارده به ريشه به حداقل مي‌رسد ولي براي حمل بسيار حجيم مي‌باشند. به همين دليل پوشش آنها به هنگام كاشت بايد حذف گردد. ريشه‌‌هاي جديد اين گياهان نيز مانند گياهان پرورش يافته در ظرف به جاي تثبيت درون خاك محل كاشت بيشتر تمايل ذاتي به رويش در گلوله خاك دارند، به ويژه اگر خاك چندان مناسب نباشد.(۱)

عتیقه زیرخاکی گنج