• بازدید : 45 views
  • بدون نظر

این فایل در ۳۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

ضرورت تحقيق:
توسعة‌صنعتي روستايي يكي از اهدافي است كه دولت‌ها در برنامه ريزيهاي خود به آن توجه خاصي دارند . توسعة‌اقتصادي با سياست توسعة‌صنعتي هنگامي عملي مي‌شود  كه ابتدا پتانسيل‌ها و امكانات و در حقيقت مزيت نسبي صنايع در نقاط مختلف مورد بررسي قرار گرفته  و سپس با توجه به اين بررسيها تصميم‌گيري و برنامه‌ريزي براي استقرار صنعت و در نتيجه توسعة ‌صنعتي و اقتصادي صورت گيرد. 
هدف از توسعة صنعتي بالا بردن توان صنعتي و در نتيجه افزايش بهره وري توليدات صنعتي و در نهايت افزايش درآمد و اشتغال مي‌باشد كه رسيدن به همة‌اين اهداف مستلزم تحقيقات همه جانبه در زمينه استعدادها و پتانسيل‌هاي صنعتي در منطقه مي‌باشد. علاوه بر اين مكان‌يابي صحيح صنايع با توجه به همه امكانات مادي و انساني ما را به اهداف مورد نظر رهنمون خواهد ساخت.
در حقيقت با استقرار صحيح نواحي صنعتي روستايي در نواحي مستعد و كارا ميتوان از اتلاف منابع جلوگيري نمود. بنابراين موضوع از هر دو جنبه فوق حائز اهميت مي‌باشد.

۱-۳- انگيزه انتخاب موضوع:
ايجاد و گسترش صنايع در مناطق روستايي كشور و طرح آن بعنوان يك شيوه توليدي بصورت گسترده و همه جانبه و بعنوان مكمل و پشتيبان كشاورزي و افزايش درآمد شاغلان اين بخش و همچنين يك جانشين نيرومند براي جذب نيروهاي كار مازاد فعاليتهاي بخش كشاورزي در مناطق روستايي كشورمان يكي از اهداف اساسي ايجاد و توسعة‌صنايع روستايي است و با توجه به تأثير عميقي كه اين بخش مي‌تواند در ساخت اقتصادي و اجتماعي جامعه روستايي كشورمان ايفا نمايد برسي نواحي صنعتي و مكان‌يابي علمي آنها كه در حقيقت صنايع روستايي را در خود جاي داده‌اند از اهميت ويژه برخوردار مي‌باشد.

۱-۴- اهداف تحقيق:
هدف اصلي در اين تحقيق ارايه الگويي جهت استقرار نواحي صنعتي در منطقه مورد مطالعه جهت استفاده بهينه از امكانات و پتانسيل‌هاي منطقه مي‌باشد.
ساير اهداف عبارتند از:
الف) مكان‌يابي نواحي صنعتي جهت استقرار آنها در نواحي مستعد به منظور افزايش نقش آنها در رشد و توسعه اقتصادي مناطق روستايي
ب)‌ شناخت  امكانات بالقوه مناطق روستايي براي ايجاد نواحي صنعتي
ج) تعيين نقاط ضعف و قوت  نواحي صنعتي موجود

۱-۵- روش تحقيق:
روش تحقيق مورد استفاده در اين تحقيق اسنادي ( کتابخانه اي ) مي باشد . براي اين منظور از پرسشنامه هاييکه در قالب چهار فرم توسط کارشناسان مديريت صنايع روستايي جهاد کشاورزي شهرستانها در استان خراسان تکميل گرديده , استفاده شده است . 
پس از انتقال داده‌ها به رايانه و پردازش آنها با استفاده از برنامه نرم افزاري spss  تجزيه و تحليل آماري  صورت گرفته است.

۱-۶- محدودة‌ تحقيق:
محدودة‌ اين تحقيق نواحي صنعتي روستايي موجود  در استان خراسان و زمان آماري آن تا پايان سال ۷۸ مي‌باشد.

۱-۷- فرضيات تحقيق:
فرضيه اول :استقرار نواحي صنعتي روستايي بر اساس شاخص‌هاي مكان يابي علمي است.
فرضيه دوم : صنايع واقع در نواحي صنعتي روستايي از مزيت بيشتري نسبت به ساير صنايع روستايي خارج از ناحيه برخوردارند .
۱-۸- نوع تحقيق:
با توجه باينكه اين تحقيق به كاربرد مباني نظري در ميدان عمل مي‌پردازد و مي‌تواند نتايج  آن براي بهبود وضعيت توليد مؤثر باشد لذا از نوع  تحقيقات كاربردي مي‌باشد.
۱-۹- منابع داده‌ها:
در اين تحقيق از اطلاعات آماري موجود در مديريت صنايع روستايي جهاد كشاورزي، اطلاعات آماري و گزارشهاي منتشر شده و اطلاعات بدست آمده از پرسشنامه‌ها استفاده شده است.
۱ – ۱۰ – دلايل استفاده از پرسشنامه‌هاي مديريت جهاد كشاورزي
الف) محدودة‌تحقيق بسيار وسيع مي‌باشد. لذا هزينه‌هاي مترتب بر آن زياد بوده و زمان طولاني را طلب مي‌نمايد.
ب) از آنجاييكه پرسشنامه‌ها توسط كارشناسان مربوطه تكميل شده است لذا از صحت    بيشتري برخوردار خواهد بود و مسايل بطور بهتر مورد كارشناسي قرار  گرفته است.
۱-۱۱- جامعه آماري:
جامعه آماري شامل كليه نواحي صنعتي روستايي مي‌باشد. تعداد كل اين واحدها۱۴ ناحيه مي‌باشد كه از اين نواحي صنعتي در شهرستانهاي فردوس و مشهد و بيرجند هر كدام دو ناحيه و در شهرستانهاي اسفراين،‌ قاين، گناباد ،‌ سبزوار، تايباد، تربت حيدريه، خواف ، ‌شيروان يك ناحيه احداث شده است.

۱-۱۲- تعريف مفاهيم:
۱-۱۲-۱- ناحيه صنعتي روستايي
ناحيه صنعتي روستايي قطعه زميني است عمران شده كه در يك موقعيت مناسب (از نظر مركزيت داشتن به چند روستا)‌ استقرار يافته  و جهت احداث صنايع روستايي بر اساس طرح جانمايي و مقررات خاص ايجاد و اداره مي‌گردد و قبل از احداث ناحيه تمامي استعلامهاي مورد نياز از ادارات ذيربط گرفته شده و در حد امكان با استفاده از بودجه‌هاي دولتي و يا بصورت خودياري در آن تأسيسات زيربنايي ( از قبيل آب، برق،‌ جاده و …) ايجاد مي‌گردد.
۱-۱۲-۲- مجتمع صنعتي
مجتمع صنعتي قطعه زميني است عمران شده با همان شرايط ناحيه صنعتي ولي داراي دو محدوديت مي‌باشد:‌الف)‌حداكثر قابليت استقرار دوازده واحد كارگاه صنايع روستايي را داشته باشد. ب) مساحتي برابر حداكثر كه هكتار را دارا بوده و پيش بيني توسعه براي آن نباشد.(۱)

۱-۱۲-۳- منطقه تحت پوشش ناحيه صنعتي
يك ناحيه و يا منطقه صنعتي روستايي بخشي از يك محيط اجتماعي و اقتصادي است كه در درجه اول منطقه‌اي را فرا مي‌گيرد كه نيروي كار از آنجا تأمين مي‌گردد و د ر وهلة‌ دوم نسبت به مناطقي كه مواد اوليه ، نيرو و خدمات صنعتي از آنجا تأمين مي‌شود نقش مركزيت داشته باشد. (۱(
۱-۱۲-۴- متقاضي 
به كليه كسانيكه داراي جواز تأسيس (اعم از وزارت جهاد يا وزارت صنايع و …) بوده و كارگاه آنان با استاندارهاي لازم ناحيه صنعتي تطابق داشته باشد ، گويند. (۱)
۱-۱۲-۵-روستا
روستا عبارت از يك مركز جمعيت وحمل سكونت و كار تعدادي خانوار است كه در اراضي آن به عمليات كشاورزي اشتغال داشته و درآمد اكثريت آنان از طريق كشاورزي حاصل شود. (۲)
۱-۱۲-۶-توسعه
از مفهوم توسعه تعاريف متعددي شده كه عليرغم اشتراك در برخي جنبه‌ها، از جمله پويايي و استمرار آن، هر يك از بعد خاصي بدان نگريسته‌اند.
برخي توسعه را مفهومي ارزشي و متعالي و في نفسه يك ايدئولوژي مي‌دانند. (۳) برخي بر توسعة‌ انساني تأكيد  مي‌ورزند  و برخي ديگر بر داشتي صرفاً‌ اقتصادي از آن دارند. (۴) با اين حال عده‌اي نيز بر اين باورند كه توسعه از فرآيندهاي بسياري تشكيل شده ،‌ خود يك فرآيند پيچيده تغيير است. (۵)
در اينجا توسعه فرآيندي پويا در نظر گرفته مي‌شود كه هدف آن تغيير در جهت بهبود شرايط براي اكثريت مردم،  تأمين حداقل نيازهاي اساسي و ايجاد و تعميم عدالت است.
۱-۱۲-۷ – توسعه روستايي:
شامل طيف وسيعي از فعاليت‌هاي گوناگوني است كه قدرت خود اتكايي مردم روستايي را افزايش داده و با از ميان برداشتن موانع ساختاري، توسعه متعادل اقتصادي، اجتماعي و نواحي مشخص را همراه با توجه خاص به حدااكثر بهره‌برداري از منابع محلي وتوزيع عادلانه و گسترده‌تر منافع ناشي از توسعه دنبال مي‌كند. (۶)
۱-۱۲-۸- صنايع روستايي:
در آمارگيري كارگاهي صنايع روستايي،‌از صنايع روستايي چنين تعريف گرديده است كه:
صنايع روستايي عبارتست از صنايع متناسب با مناطق روستايي آن كشور كه در قالب صنايع تبديلي مواد كشاورزي،  صنايع كوچك و صنايع دستي تعريف مي‌شوند كه مكان استقرار آنها در مناطق روستايي كشور از جمله مراكز دهستانها ،‌ مراكز بخشها در روستاهاي اقماري آنها مي‌باشد. (۷)
سازمان صنايع دستي نيز صنايع روستايي را چنين توصيف مي‌كند:
معمولا ً‌به كليه فعاليتهاي غير زراعي كه در سطح مناطق روستايي انجام مي‌گيرد،‌ گويند كه خود به دو دسته صنايع روستايي مصرفي و صنايع دستي تقسيم مي‌شوند. (۸)
اما كميته صنايع روستايي جهاد در جديدترين تعريف خود از صنايع روستايي آورده است كه : 
الف) حتي المقدور تأمين كننده نيازهاي كشاورزي و دامپروري و مكمل و پشتيبان آن بوده و با شرايط جغرافيايي هر منطقه متناسب بوده و مغاير رشد كشاورزي و دامي نباشد.
ب) حتي المقدور مناسب با احتياجات روستاييان بوده و زمينه‌ساز خودكفايي اقتصادي و صنعتي كشور باشد.
ج) از نظر تكنولوژي در سطحي باشد كه در روستاها قابل ايجاد و بهره‌برداري بوده و به بالا رفتن دانش فني روستاييان كمك نمايد.
د) حتي المقدور سرويس و نگهداري  و تعمير آن در محل امكانپذيريباشد.
ه) تأمين مواد اوليه  و ابزار آلات آن حتي المقدور به ترتيب در محل يا منطقه و يا در داخل كشور ميسر باشد. (۹)
منابع فصل اول:
(۱) اداره كل طرحهاي صنعتي و بهره‌برداري جهاد سازندگي- اداره نواحي صنعتي ـ‌۱۳۷۴٫ آيين نامه و اصول مكان يابي ،‌طراحي و اجراي نواحي صنعتي
(۲) وثوقي- منصور- جامعه روستايي- صفحه ۱۷
(۳) ميسرا. آر. پي-  برداشتي نو از مسايل توسعه، گزيده مسايل اقتصادي شماره ۴۶  صفحه ۴
(۴) هيران. دي. دياس و ديگران ،‌درسنامه برنامه‌ريزي توسعه روستايي صفحه ۱۷
(۵) مأخذ (۴) – صفحه ۱۹
(۶) بدري- سيد علي- مكان يابي مراكز توسعه روستايي
(۷) كميته صنايع روستايي جهاد سازندگي – طرح مقدماتي آمارگيري مشخصات پايه‌اي كارگاههاي صنايع روستايي

عتیقه زیرخاکی گنج