• بازدید : 42 views
  • بدون نظر
این مقاله بهتر است بگویم این پایان نامه در مورد سیر تحول ستارگان است که شامل ۲۲۶ صفحه قابل ویرایش با فرمت doc  و با توضیحات کامل و اشکال گوناگون می باشد.
خورشيد ستاره‌اي است از ستارگان رشته اصلي که ۵ ميليارد سال از عمرش مي‌گذرد. اين ستاره کروي شکل بوده و عمدتا از گازهاي هيدروژن و هليوم تشکيل شده است. وسعت اين ستاره ۸۷۰۰۰۰ مايل است. جرم اين ستاره ۷ برابر جرم يک ستاره معمولي بوده و همچنين ۷۵۰ برابر جرم تمام سياراتي است که به دورش مي‌چرخند. در هسته خورشيد ، جرم توسط واکنشهاي هسته‌اي تبديل به تشعشعات الکترومغناطيسي که نوعي انرژي هستند، مي‌شود. اين انرژي به سمت بيرون تابانده شده و باعث درخشنگي خورشيد مي‌گردد. ساير اجسام آسماني موجود در منظومه شمسي که توسط جاذبه خورشيد در مدارهايشان قرار گرفته‌اند نيز گرمايشان را از اين انرژي مي‌گيرند.
مواد تشکيل دهنده خورشيد حالت گازي دارند، بنابراين خورشيد محدوده دقيق و معيني نداشته و مواد اطراف آن بتدريج در فضا منتشر مي‌شوند. اما چنين به نظر مي‌رسد که خورشيد لبه تيزي داشته باشد، چرا که بيشتر نوري که به زمين مي‌رسد از يک لايه که چند صد کيلومتر ضخامت دارد ساطع مي‌شود. اين لايه فوتوسفر نام داشته و به عنوان سطح خورشيد شناخته شده است. بالاي سطح خورشيد ، کروموسفر يا رنگين کره و هاله خورشيدي قرار دارند که با همديگر جو خورشيد را تشکيل مي‌دهند.

ستاره شناسی علم شناخت کیهان، راه پیچیده و دشواری را پشت سر گذاشته است، این دانش از تصورات ساده انسان های نخستین، تعلیمات ارسطو درباره ی ثابت بودن (عدم تحول) اجسام کیهانی و نظام بطلیموسی که در آن زمین مرکز جهان بوده است به اندیشه های متفکرین برجسته ای چون کوپرنیک گالیله و ستاره شناسان جدید رسیده است تاریخ ستاره شناسی تاریخ مبارزه آشتی ناپذیر بین اندیشه های کهنه و نو است. دانش نوین ستاره شناسی به ما یاد می دهد که جسم های آسمانی همیشه در حال تغییر و تحول می باشند.

برخی از ستارگان نزدیک به قطب هرگز طلوع و غروب نمی کنند؛ بلکه همیشه در بالای افق قرار دارند. این ستارگان به ستارگان حول قطبی[۱] موسومند. تعداد ستارگان حول قطبی قابل رؤیت در هر نقطه مشخص به عرض جغرافیایی آن نقطه در روی زمین بستگی دارد. درست همان طور که وضعیت خورشید در تشخیص وقت روزانه می تواند مورد استفاده قرار گیرد، ستارگان نیز یک ساعت شبانه می سازند. مجموعه معروفی از ستارگان به نام( دب اکبر) خرس بزرگ[۲] برای مردم اروپا و ایالات متحده حول قطبی هستند.

دیدنی ترین دست آورد ستاره شناسی فضایی، برنامه فضایی آپولو بود. این برنامه به افرادی امکان داد که چندین بار بر ماه فرود آیند و آنها برای نخستین بار ماده ای را از جهان دیگر برای مطالعه دانشمندان به زمین آوردند. در نتیجه اکنون ما می دانیم که سن ماه نیز مانند زمین ۴۵۰۰ میلیون سال است. یک تلسکوپ فضایی به قطر دو متر قادر بود ستارگانی را ببیند که صدها بار کم نورتر از تمامی ستارگانی هستند که تاکنون دیده شده اند. چنین تلسکوپی حتی ممکن بود بتواند سیاراتی را بیابد که به گرد ستارگان مجاور در حرکتند.

این مقاله بهتر است بگویم این پایان نامه در مورد سیر تحول ستارگان است که شامل ۲۲۶ صفحه قابل ویرایش با فرمت doc  و با توضیحات کامل و اشکال گوناگون می باشد.
خورشيد ستاره‌اي است از ستارگان رشته اصلي که ۵ ميليارد سال از عمرش مي‌گذرد. اين ستاره کروي شکل بوده و عمدتا از گازهاي هيدروژن و هليوم تشکيل شده است. وسعت اين ستاره ۸۷۰۰۰۰ مايل است. جرم اين ستاره ۷ برابر جرم يک ستاره معمولي بوده و همچنين ۷۵۰ برابر جرم تمام سياراتي است که به دورش مي‌چرخند. در هسته خورشيد ، جرم توسط واکنشهاي هسته‌اي تبديل به تشعشعات الکترومغناطيسي که نوعي انرژي هستند، مي‌شود. اين انرژي به سمت بيرون تابانده شده و باعث درخشنگي خورشيد مي‌گردد. ساير اجسام آسماني موجود در منظومه شمسي که توسط جاذبه خورشيد در مدارهايشان قرار گرفته‌اند نيز گرمايشان را از اين انرژي مي‌گيرند.
مواد تشکيل دهنده خورشيد حالت گازي دارند، بنابراين خورشيد محدوده دقيق و معيني نداشته و مواد اطراف آن بتدريج در فضا منتشر مي‌شوند. اما چنين به نظر مي‌رسد که خورشيد لبه تيزي داشته باشد، چرا که بيشتر نوري که به زمين مي‌رسد از يک لايه که چند صد کيلومتر ضخامت دارد ساطع مي‌شود. اين لايه فوتوسفر نام داشته و به عنوان سطح خورشيد شناخته شده است. بالاي سطح خورشيد ، کروموسفر يا رنگين کره و هاله خورشيدي قرار دارند که با همديگر جو خورشيد را تشکيل مي‌دهند.

ستاره شناسی علم شناخت کیهان، راه پیچیده و دشواری را پشت سر گذاشته است، این دانش از تصورات ساده انسان های نخستین، تعلیمات ارسطو درباره ی ثابت بودن (عدم تحول) اجسام کیهانی و نظام بطلیموسی که در آن زمین مرکز جهان بوده است به اندیشه های متفکرین برجسته ای چون کوپرنیک گالیله و ستاره شناسان جدید رسیده است تاریخ ستاره شناسی تاریخ مبارزه آشتی ناپذیر بین اندیشه های کهنه و نو است. دانش نوین ستاره شناسی به ما یاد می دهد که جسم های آسمانی همیشه در حال تغییر و تحول می باشند.

برخی از ستارگان نزدیک به قطب هرگز طلوع و غروب نمی کنند؛ بلکه همیشه در بالای افق قرار دارند. این ستارگان به ستارگان حول قطبی[۱] موسومند. تعداد ستارگان حول قطبی قابل رؤیت در هر نقطه مشخص به عرض جغرافیایی آن نقطه در روی زمین بستگی دارد. درست همان طور که وضعیت خورشید در تشخیص وقت روزانه می تواند مورد استفاده قرار گیرد، ستارگان نیز یک ساعت شبانه می سازند. مجموعه معروفی از ستارگان به نام( دب اکبر) خرس بزرگ[۲] برای مردم اروپا و ایالات متحده حول قطبی هستند.

دیدنی ترین دست آورد ستاره شناسی فضایی، برنامه فضایی آپولو بود. این برنامه به افرادی امکان داد که چندین بار بر ماه فرود آیند و آنها برای نخستین بار ماده ای را از جهان دیگر برای مطالعه دانشمندان به زمین آوردند. در نتیجه اکنون ما می دانیم که سن ماه نیز مانند زمین ۴۵۰۰ میلیون سال است. یک تلسکوپ فضایی به قطر دو متر قادر بود ستارگانی را ببیند که صدها بار کم نورتر از تمامی ستارگانی هستند که تاکنون دیده شده اند. چنین تلسکوپی حتی ممکن بود بتواند سیاراتی را بیابد که به گرد ستارگان مجاور در حرکتند.

برخی از عناوین این پایان نامه :

نظريه انفجار بزرگ

نظريه انفجار بزرگ در حال حاضر تنها توضيح ارائه شده درباره منشأ جهان مي‌باشد که بطور گسترده پذيرفته شده است. انفجار بزرگ ، بسيار پر انرژي و پر حرارات بود و در ثانيه‌هاي اوليه پس از انفجار فقط تشعشع و ذرات زير اتمي گوناگون در جهان وجود داشتند. تشعشعات باقيمانده از اين انفجار هنوز به صورت امواج ضعبف مايکروويو در آسمان وجود داشته ، از زمين قابل رديابي هستند. به اين امواج تشعشع مايکروويو زمينه کيهان گفته مي‌شود.
در اواخر دهه ۱۹۲۰، ادوين هابل (۱۹۵۳-۱۸۸۹) ، ستاره شناس آمريکايي به بررسي نور دريافتي از ستارگان کهکشانهاي دور دست پرداخت. او متوجه شد که طول موجهاي اين نور بلندتر از ميزان مورد انتظار است. اين پديده که قرمز گرايي نام دارد، نشان داد که کهکشانها با سرعت زيادي در حال دور شدن از زمين هستند.

هر چه ما بيشتر به عمق کيهان نظاره مي‌کنيم در واقع بيشتر به عمق زمان گذشته مي‌نگريم. يک ستاره را که در فاصله ۱۰ سال نوري قرار دارد به همان صورتي مي‌بينيم که ۱۰ سال نوري قبل بوده است. دورترين اجرامي را که انسان مي‌تواند با تلسکوپهاي بزرگ نجومي نظاره کند کوازارها ۱ (Quasar) هستند.

آنها در واقع کهکشانهاي کاملا جواني هستند که در مراحل اوليه شکل گيري به سر مي‌برند. حال اگر انسان نگاهش را در سمت دلخواهي به دورتر و بازهم دورتر متوجه کند بايد به مرزي برسد که در آنجا آغاز خلقت را مشاهده کند و به عبارت ديگر آن گاز داغ اوليه را ببيند که تمام کهکشانها ، ستارگان ، سيارات و موجودات از آن ايجاد شده‌اند. بنابراين مي‌بايست پيرامون ما را پيوسته پوسته کاملا درخشاني در دور دست احاطه مي‌کرد و آسمان هم مي‌بايست شبها همچون روز روشن مي‌شد اما اين ديوار آتشين با سرعت زيادي از ما دور مي‌شود زيرا که عالم لحظه به لحظه انبساط مي‌يابد.

سرعت دورشدن به قدري زياد است که نور اين پوسته داراي طول موج بلندتري مي‌شود که ما آن را فقط به صورت تشعشعات و امواج راديويي۱ دريافت مي‌کنيم. وجود اين پرتوها را مي‌توان با راديو تلسکوپها به سادگي اثبات کرد اين تشعشعات تکيه گاهي مهم براي اثبات فرضيه انفجار اوليه مي‌باشد.

عصر تاريکي جهان
دانشمندان ابر سياهچاله اي يافته اند که بيش از ۱۰ ميليارد برابر خورشيد منظومه شمسي جرم دارد…. و جهان زاده شد: نور و گرما. اگر چه آغاز و پيدايش کيهاني که امروز آن را بدين سان سرشار از الماس هايي درخشان مي بينيم، پر از نور و درخششي کور کننده بود، اما عمر اين نورافشاني آسماني ديري نپاييد و به زودي جهان در خاموشي فرو رفت…
عصر تاريکي جهان فرا مي رسد!!
هنوز زمان زيادي از تولد اين جهان نو زاييده شده، نگذشته بود که تاريکترين عصر همه تاريخ بر عالم حکم فرما شد. يک ميليون سال بعد از انفجار بزرگ، تمام موادي که هم اکنون در جهان وجود دارند، چيزي بيشتر از ابرهاي سترگ و تيره هيدروژن خنثي نبودند. جهاني که به سرعت از هم گشوده و منبسط مي شد، کم کم سردتر شد و نور اوليه آن، در نخستين شورباي کيهاني، در تاريکي فرو رفت: “عصر تاريکي” شروع شده بود.


عتیقه زیرخاکی گنج