• بازدید : 62 views
  • بدون نظر
خرید ودانلود فایل تحقیق تاريخچه راديو و تلويزيون-دانلود رایگان فایل تحقیق تاريخچه راديو و تلويزيون-خرید اینترنتی فایل تحقیق تاريخچه راديو و تلويزيون-دانلود رایگان مقاله تاريخچه راديو و تلويزيون-دانلود فایل تحقیق تاريخچه راديو و تلويزيون-تحقیق تاريخچه راديو و تلويزيون-دانلود رایگان سمینار تاريخچه راديو و تلويزيون
این فایل در۵صفحه قابل ویرایش برای شما تهیه شده است وبرای اهالی سینما وکسانی که به رادیو وتلویزیون علاقه دارند مناسب است وامیدواریم که این فایل بتواند به شما کمک کند

نخستين فرستنده بي سيم موج بلند تهران و شهرهاي تبريز، مشهد، كرمان، باختران و خرمشهر در ساعت ۳ بعد از ظهر روز ششم ارديبهشت ماه سال ۱۳۰۵ شروع بكار كرد.

فرستنده تهران ۲۰ كيلو وات قدرت داشت و طول دكل آن ۱۲۰ متر بود. يكسال پيش از تأسيس اين ايستگاه فرستنده بمنظور تعليم و تجهيز نيروي انساني مورد نياز در وزارت جنگ، «مدرسه بي سيم قشون كل» گشوده شد. با گسترش فعاليت ها و فراهم آمدن مقدمات ايجاد فرستنده هاي موج كوتاه، گروهي از كاركنان بي سيم نيز براي آموزش هاي تخصصي به فرانسه رفتند. در سال ۱۳۰۹ فرستنده موج كوتاه، امكان ارتباط بين برلين، پاريس، آنكارا و انگليس را فراهم كرد. تا پيش از افتتاح راديو، مردم ايران به برنامه هاي راديو برلن و راديو آنكارا گوش فرا مي دادند. پس از شروع جنگ جهاني دوم راديوي تبليغاتي شوروي نيز به راديوهاي مذكور اضافه شد. بنگاه سخن پراكني بريتانيا نيز از دي ماه ۱۳۱۹ برنامه زبان فارسي خود را شروع كرد.

به تدريج انديشه ايجاد راديو قوت گرفت. چرا كه در آن روزها كشورهاي جهان يكي پس از ديگري راديوهاي خود را به كار مي انداختند. به دنبال تصويب اساسنامه سازمان پرورش افكار، با هدف كنترل و هدايت افكار عمومي (در دوازدهم دي ماه ۱۳۱۷) كميسيون هاي شش گانه آن از جمله راديو تشكيل شدند. كميسيون راديو در بهمن ماه ۱۳۱۷ سفارش ساخت دو دستگاه فرستنده موج كوتاه به قدرت ۲ و ۲۰ كيلو وات را به كمپاني استاندارد انگليس صادر كرد. همزمان با سفارش خريد دو دستگاه فرستنده موج كوتاه، وزارت پست و تلگراف دستور داد تا عمارت مخصوصي براي استوديوي راديو تهران كه ضمناً مركز مخابرات تلگرافي و تلفني بي سيم نيز باشد در داخل شهر ساخته شود. اشغال ايران توسط متفقين، ساخت اين استوديو را كه قرار بود يك شركت آلماني به نام هوختين انجام دهد، غير ممكن ساخت. از طرف ديگر چون مقرر شده بود راه اندازي راديو به فوريت آغاز شود يكي از اتاقهاي عمارت مركز فرستنده بي سيم پهلوي تبديل به استوديوي كوچكي شد كه تا بناي ساختمان استوديو به طور موقت از آن استفاده شود و موقع جنگ جهاني دوم تحويل دستگاه هاي فرستنده موج كوتاه را به تاخير انداخت. لذا وزارت پست و تلگراف و تلفن براي تأمين منظور فوق يك دستگاه فرستنده تلگرافي و تلفني موج كوتاه را به قدرت ۲ كيلو وات، تا تحويل و نصب دو دستگاه فوق براي راديو به كار گرفت. اين فرستنده هر چند جهت كار تلگرافي و تلفني بي سيم پهلوي خريداري شده بود ولي مشخصات آن طوري طراحي شده بود كه مي توانست مورد استفاده راديو نيز واقع گردد. كار نصب و راه اندازي اين فرستنده در اواخر سال ۱۳۱۸ صورت گرفت. پس از نصب دستگاه فرستنده و آماده سازي يك استوديوي موقت در عمارت بي سيم پهلوي، سرانجام راديو تهران در چهارم ارديبهشت ماه ۱۳۱۹ افتتاح گرديد.

۱ـ سازمان و تشكيلات

۱ـ۱ـ راديو

پس از پايان جنگ، به تدريج امكان تجهيز راديو و خريد و دريافت وسايل فراهم شد و سرانجام سال ۱۳۲۷ نخستين استوديوي راديويي يا اداره انتشارات و تبليغات واقع در ميدان ارك ساخته شد. در سال ۱۳۳۰ استوديوي ديگري نيز ساخته شد. ولي جز آنكه پخش اخبار و برخي از برنامه ها به اين استوديو منتقل شود، تحول ديگري در راديو به وجود نيامد.

بعد از روي كار آمدن دولت مصدق و كودتاي ۲۸ مرداد، راديو دچار تحولات اساسي ديگري گرديد. در سال ۱۳۳۶ ايستگاه ۱۰۰ كيلو واتي راديو در آن به نام «راديو ايران» خوانده شد و فرستنده قديمي مأمور پخش برنامه هاي جداگانه اي گرديد و «راديو تهران» نام گرفت. گسترش شبكه راديويي كشور از سال ۱۳۴۸ بر عهده وزارت پست و تلگراف و تلفن نهاده شد و در سال ۱۳۵۰، پس از ادغام راديو و تلويزيون، اين مهم در شمار مسؤوليت هاي سازمان راديو و تلويزيون ملي ايران درآمد. از اين تاريخ به بعد فرستنده هاي ۲۵۰ و ۳۵۰ كيلو واتي موج كوتاه كمال آباد تهران و فرستنده ۲۰۰ كيلوواتي موج متوسط دشت قراين مورد بهره برداري قرار گرفتند.

طي سالهاي ۵۳ـ۵۲ فرستنده هاي بم، مريوان، اردبيل، بناب، بندرلنگه، جيرفت، سيرجان و تايباد به شبكه راديويي كشور پيوست. تعداد فرستنده هاي راديويي در سراسر ايران به ۶۸ رسيد و قدرت مجموع آنها از ۷۵۳۰ كيلو وات گذشت.

راديو در ابتدا به عنوان ابزاري كه موسيقي پخش مي‏كند، در ذهنيت جامعه ما جاي گرفت. نگاهي به فهرست برنامه هاي راديو در آغاز نشان مي‏دهد كه موسيقي بخش عمده اي را تشكيل مي داد و اخبار و گفتار در مرتبه هاي بعدي جاي داشتند. گفتارها شامل تاريخ و جغرافياي ايران، كشاورزي، خانه داري، بهداشتي و مانند آنها بود و هدف خاصي را دنبال نمي كردند. اين روند برنامه ها تا سال ۱۳۳۰ ادامه داشت. از سال ۱۳۳۲ به منظور زمينه سازي براي تغييرات مورد نظر رژيم، راديو زمينه اصلاحات اراضي را فراهم مي كرد. در سال ۱۳۳۹ راديو بيست و چهار ساعته شد و ساعتهاي پخش محلي گسترش يافت. در نيمه اول دهه ۴۰ برنامه دوم راديو و سال ۱۳۴۶ برنامه سوم تهران و فرستنده اف. ام (FM) به مجموع برنامه هاي راديويي افزوده شدند.

 

  • بازدید : 45 views
  • بدون نظر

این فایل در ۲۱صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

گوناگوني مطبوعات و گسترش انتشار نشريات متنوع و متفاوت و به طور کلي جايگاه شايستهء رسانه ها در تنوير افکار و ايجاد فضاي مناسب براي گفت و گو و برخورد سالم و سازندهء نظرات و همچنين اهميتي که رسانه هاي گروهي در ارتقاء سطح آگاهي و تعالي فرهنگ و دانش عمومي دارند، بي گُمان يکي از مهمترين عوامل توسعهء فرهنگي و از نشانه هاي پويايي و تحرک هر جامعه است در ادامه برای آشنایی بیشتر شما توضیحات کاملی درباره فایل می دهیم

  • بازدید : 47 views
  • بدون نظر

این مقاله در ۲۳ صفحه می باشد.

در زیر قسمتی از مقدمه قرار گرفته است.

مقدمه:

مواد رادیواکتیو از اتم های ناپایداری تشکیل می شوند که تجزیه می شوند و انرژی سطح بالایی به نام تابش رادیواکتیو را آزاد می کنند این اتمها نهایتا عناصر جدیدی را تشکیل می دهند. سه نوع تابش رادیواکتیو وجود دارد که ذرات آلفا ، ذرات بتا ، و پرتوهای گاما خوانده می شوند.

  • بازدید : 42 views
  • بدون نظر
دانلود رایگان تحقیق تلويزيون و ساير رسانه هاي خبري-دانلود رایگان مقاله تلويزيون و ساير رسانه هاي خبري-خرید اینترنتی تحقیق تلويزيون و ساير رسانه هاي خبري-تحقیق تلويزيون و ساير رسانه هاي خبري
این فایل در ۱۵صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل  موارد زیر است:

تلويزيون و مطبوعات: در نيمه دوم دهة ۱۹۵۰ رسانه هاي اطلاعاتي «سمعي – بصري» – راديو و تلويزيون – عقب ماندگي شان را [ از نظر كمي ] نسبت به مجموع تيراژ نشريه هاي روزانه جبران كردند و از آنها نيز فراتر رفتند
در سال ۱۹۵۷ بيش از ۲۵۰ ميليون گيرندة راديو و تعداد قابل توجهي گيرندة تلويزيون در جهان، وجود داشت، در حالي كه تيراژ تمامي نشريه هاي روزانه بالغ بر ۲۲۵ ميليون بود. بيست سال بعد، مجموع گيرنده هاي راديو و تلويزيون به مرز ۵/۱ بيليون دستگاه رسيد. بر تيراژ مطبوعات نيز افزوده شد. براساس گزارش يونسكو، در سال ۱۹۶۴ در سراسر جهان، مجموعاً ۳۲۸ ميليون شماره نشريه روزانه به چاپ رسيد. اكنون مجموع تيراژ نشريه هاي روزانه، از مرز ۴۰۰ ميليون شماره فراتر رفته است. در دورة پيشرفت بيش از اندازة راديو، و بعداً تلويزيون، نوع نشريه هاي روزانه و تيراژ آنها نيز در سراسر دنيا رو به افزايش بود؛ اما اين افزايش نسبت به ميزان رشد رسانه هاي سمعي – بصري به طور چشميگري كندتر بود.
تلويزيون،‌مقاومترين مانع بر سر راه رشد مطبوعات و ازدياد تيراژ آن بوده است؛‌اما اين نكته را نيز بايد در نظر داشت كه حتي پيش از آنكه تلويزيون به صورت رقيبي سرسخت درآيد، نوع و تيراژ مطبوعات در كشورهاي پيشرفتة صنعتي رو به كاهش بود. علل اين كاهش پيش از هر چيز، عبارت بود از: انحصاري شدن روز افزون مطبوعات؛ از ميدان به در رفتن بسياري از نشريه هاي مستقل در طي رقابت و مبارزه اي سرسختانه با اين انحصارطلبي؛ و تمركز قدرت مطلق و سرنوشت ساز در دست بنگاههاي انتشاراتي عمده. راديو از اواسط دهه ۱۹۲۰ و تلويزيون از دهة ۱۹۵۰ از نفوذ مطبوعات كاسته و آن را تضعيف كرده است.
تلويزيون،‌به سرعت برتريهايش را بر مطبوعات به منصة ظهور رساند: واكنش سريع نسبت به رويدادها؛ ارائه اخبار از طريق تصوير؛ و پخش تبليغات و آگيهاي مؤثر. در اين باره، انريك ملون مارتي نز نمونه اي واقعي ارائه مي دهد:‌به هنگام مراسم تشييع جنازه رنه كاتي؛ رئيس جمهور وقت فرانسه – كه در سال ۱۹۶۳ در هاور برگزار شد، روزنامة عصر فرانسه – فرانس سوار – به منظور تهيه گزارشي ،‌دو خبرنگار و دو عكاس را در اتومبيلي ويژه به محل اعزام كرد؛ اما به رغم كوشش و كارآيي فوق العاده افراد اعزامي، روزنامه ياد شده در نخستين شماره اش عكسي را كه از صفحة تلويزيون گرفته شده بود، همراه با گزارشي براساس تفسيري كه به طور زنده از تلويزيون پخش شده بود، به چاپ رساند. روزنامه ها در ساير كشورها همين گونه عمل كردند. با اين حال؛ كنش متقابل تلويزيون و مطبوعات الگوي ساده اي را دنبال نمي كرد. دلايلي وجود داشت كه به وضوح نشان مي داد در كشورهايي كه داراي تلويزيون پيشرفته بودند، مطبوعات طبقة بورژوا قصد تسليم در برابر تلويزيون را نداشتند. مطبوعات در مواردي با تغيير دادن برخي روشهايشان در حقيقت نفوذشان را در دورة گسترش سريع تلويزيون افزايش دادند. بنابراين در ايالات متحدة آمريكا بسياري در دورة گسترش سريع تلويزيون افزايش دادند. بنابراين در ايالات متحدة آمريكا بسياي از روزنامه ها ، نظير نيويورك تايمز و واشينگتن پست موقعيتشان را حفظ كردند، در حالي كه هفته نامه نيوزويك بر تيراژش افزود. در فرانسه، تيراژ لوموند در سال ۱۹۵۸ يكصد هزار بود و بيست سال بعد تعداد آن به نيم ميليون نسخه رسيد. در همان زمان در بريتانيا، روزنامه هاي ساندي تايمز و آيزور تيراژشان را افزايش دادند. در آلمان فدرال – به رغم اشباع شدن كشور از گيرنده هاي تلويزيون – تيراژ مطبوعات مدام رو به فزوني بود؛ تا آنجا كه در سالهاي پاياني دهة ۱۹۷۰ مردم اين كشور بيست ميليون گيرندة تلويزيون در اختيار داشتند و در عين حال بيست و سه ميليون شماره نشرية روزانه دريافت مي كردند.
اين همترازي مطبوعات با تلويزيون،‌به عواملي كه در پي خواهند آمد بستگي دارد. فرآيند «انحصار مطبوعات» كه توسط عمده ترين روزنامه و منفذترين مجله ادامه مي يابد، حتي از رقابت سرسختانه با تلويزيون – كه پيش از هر چيز نشريه هاي نسبتاً ضعيف را به ورشكستگي مي كشاند بهره‌ها مي گيرد.
در كشورهايي كه از تلويزيون تجارتي پيشرفته برخوردارند – ايالات متحده آمريكا ، بريتانيا، ژاپن، كانادا و الخ – گرايش به سوي تمركز و انحصار سرمايه، در دست صاحبان مطبوعات و شبكه هاي راديو – تلويزيون ، شديدتر و سريعتر بوده است. اين گرايش و پويش در كشورهايي داراي شبكة راديو – تلويزيون ملي (غير تجارتي) هستند، به صورت نيمه پنهان – نيمه آشكار و با ترفندهايي عوامفريبانه ادامه مي يابد. يكي از اين ترفندها، همكاري انحصارگران مطبوعات با سازمانهاي راديو – تلويزيون و عضويت در شوراها و در هيئت مديرة اين سازمانهاست.
انحصارگر سرمايه، به مطبوعات – و بويژه نشريه هاي روزانه – هنوز به عنوان رسانه اي كليدي در امر تبليغات و آگهيهاي تجارتي مي نگرد. در بريتانيا، ژاپن و در برخي كشورهاي ديگر، تلويزيون تجارتي به مرز نشريه هاي روزانه نزديك شد، اما بعداً موقعيت نشريه هاي مذكور مستحكم شد و پيشتازي شان را محفوظ داشتند.
مطبوعات،‌روش سنتي شان را در عرصة مطالب به ميزان زيادي تغيير داده اند. بدين معني كه هدف روزنامه ها و مجله ها به طور روزافزون،‌جلب نظر گروههاي حرفه اي خاص با علايقي ويژه بوده است؛ و اين در حالي است كه برنامه هاي خبري – اطلاعاتي راديو و تلويزيون ،‌تودة وسيعي از مردم را مخاطب قرار مي دهند. مطبوعات، حتي نشريه هاي روزانه، بر آن شدند كه نه تنها بر تهيه گزارش از اخبار و رويدادهاي مهيج و جسارت آميز – كه در تهية آنها ، شبكه هاي تلويزيوني از امتياز سرعت برخوردارند – تأكيد كنند، بلكه به تفسير بيشتر و عميق تري از اخبار و وقايع نيز بپردازند.
در بعضي از كشورها، نشريه هاي روزانه چند بار در روز، و در چاپهاي جداگانه ، توزيع مي شود و سعي بر اين است كه آخرين شمارة همزمان با اخبار شب [عصر] به دست خوانندگان برسد.
بسياري از نشريه ها – بويژه مجله هاي مصور – كيفيت طرحهايشان را بالا برده اند و بر تعداد عكسها و تصاوير افزوده اند.
آنچه گفته شد، عواملي بود كه در دهة ۱۹۷۰ موجب بازگشت موازنه – هرچند ناپايدار – ميان تلويزيون و مطبوعات،‌در كشورهاي بزرگ سرمايه داري شد.
تلويزيون و راديو: سازمانهاي راديو به محض ظهور تلويزيون،‌ نفوذ و تأثير آن را احساس كردند. در اواخر دهة ۱۹۴۰ و اوايل دهة ۱۹۵۰ در ايالات متحدة آمريكا، مشاهده شد كه با به كار افتادن تلويزيون ،‌شماره شنوندگان راديو به نصف كاهش يافت. تلويزيون به همان نسبت كه گسترش مي‌يافت، تعداد بيشتر و بيشتري از شنوندگان راديو را مي ربود.
دو سال پس از زماني كه تلويزيون عرضه و شناخته شد، تعداد بينندگان بيشتر از شنوندگان راديو بود. در سالهاي بعد نيز گرايش به تماشاي تلويزيون داشت. در سال ۱۹۴۸ ميانگين اوقاتي كه يك خانواده در نيويورك به راديو گوش مي داد ۵/۴ ساعت در روز بود، در حاليكه در اوايل دهة ۱۹۷۰ اين «زمان» به دوساعت در روز، كاهش يافته بود. در فرانسه،‌از هر سه نفر بيننده تلويزيون يك نفر اظهار مي دارد كه هرگز به راديو گوش نمي كند. هنگام عصر [شب] كه برنامه هاي تلويزيون جالبتر است،‌تنها دودرصد از بييندگان فرانسوي ممكن است به راديو گوش بدهند.
شبكه هاي راديويي در سالهاي آغازين دهة ۱۹۵۰ – تقريباً در تمامي كشورهاي سرمايه داري كه داراي شبكه تلويزيوني بودند – با مشكل بزرگي روبرو شدند. ميزان فروش گيرنده هاي راديو تنزل كرد و تعدادي از شركتهاي سخن پراكني [پخش صدا] ورشكست شدند. با وجود اينكه نظير اين بحران در مطبوعان نيز پديد آمد، اما به فاجعه نيجناميد. ورود راديوي ترانزيستوري قابل حمل و ارزان قيمت به بازار، به سرعت تعداد شنوندگان راديو را افزايش داد؛ زيرا اين امكان را به دست مي داد كه برنامه هاي راديو، در هر جا و در هر زمان شنيده شود. راديوهاي ترانزيستوري كوچك بعضاً به اندازة يك قوطي سيگار و بسي ارزانتر از بهاي يك دستگاه تلويزيون – در بسياري از كشورها ، از جمله كشورهاي پيشرفته، به صورت يك رسانة عمده و مورد علاقه درآ,د.
شبكه هاي راديويي،‌برنامه هايشان را با شرايطي كه به علت ظهور تلويزيون پيش آمده بود وفق دادند. بديهي است كه راديو به هنگام صبح – اوقاتي كه تلويزيون برنامه نداشت. بيشترين تعداد شنونده را دارا بود. براساس يك برآورد، ۵/۸ ميليون نفر از مردم انگلستان ،‌هر روز صبح به «بولتن خبري» راديو بي.بي.سي گوش مي دهند.
به طور كلي راديو [پخش صدا] در برخي از كشورها – به رغم از دست دادن تعدادي از شنوندگان دايمي اش – به پيشرفت و گسترش خود ادامه مي دهد. راديو ،‌اين توانايي و امكان را دارد كه نه تنها براي شنوندگان پا برجا و مقيم در مكاني خاص،‌كه براي مسافران؛ براي مردمي كه تعطيلات را مي گذرانند، براي كساني كه در نواحي دورافتاده به سر مي برند و الخ برنامه هايي ويژه ، تهيه و پخش كند. بخشهاي مختلف توليد [ در سانهاي راديو] به منظور كامل كردن برنامه هايشان مدام تلاش مي كنند و براي پخش هر برنامه، بهترين و مناسبترين وقت را بر مي گزينند. راديو از ويژگيهايي كه مختص اين رسانه است، فقط به سود خود بهره برداري مي كند و از اينكه ساير رسانه هاي خبري نيز از امكانات آن – بويژه از توانايي اش در پخش سريع اخبار و ارائه چند برنامه به طور همزمان و به زبانهاي بيگانه – استفاده كنند،‌دريغ مي ورزد.
در بسياري از كشورهاي غربي، «سازمان راديو» و «سازمان تلويزيون» با يكديگر همكاري نزديك دارند و حتي تحت مديريت واحدي اداره مي شوند. اين همكاري، هماهنگي بهتري را در برنامه ريزي موجب مي شود و توزيع بودجه را آسانتر مي كند. در كشورهايي كه داراي راديوي تجارتي مي باشند، درآمدي كه از پخش آگهي ها نصيب شركتهاي راديو مي شود، به طور كلي رو به افزايش است؛ اگر چه اين درآمد نصب و يا حتي يك سوم درآمد بدست آمده از پخش آگهي در شبكه هاي تلويزيوني است. ضمناً بايستي به ياد بياوريم كه صرف هزينه كمتر در پخش راديويي نسبت به مخارج پخش تصوير از تلويزيون – ميزان سودآوري راديو را بالا مي برد. در كشورهايي كه بودجة سازمان راديو از محل دريافت «حق اشتراك» تأمين مي شود، درآمد شبكه هاي راديويي، بستگي به ميزان فروش گيرنده هاي راديو دارد.
شنيدن برنامه هاي راديويي – موزيك ، اخبار ، آگهي ها و حتي برنامه هاي تئاتر – مي تواند همزمان با رانندگي ، انجام كارهاي خانه و غيره باشد. ال (Elle) و فرانس سوار (France Soir) [به ترتيب مجله و روزنامه اي فرانسوي] با تعداد كثيري از زنان، مصاحبه اي به عمل آوردند داير بر اينكه آنان چگونه و از چه طريق از آشوبهايي كه در ماه مه ۱۹۶۸ در پاريس روي داد آگاه شدند؛ نتيجه بدست آمده چنين بود: ۸/۳۳ درصد از زنان نخستين بار به وسيله راديو از ماجرا آگاهي يافتند؛ ۸/۲۱ درصد از طريق روزنامه؛ ۴/۱۶ درصد به وسيله تلويزيون،‌۳/۱۸ درصد توسط دوستان مطلع و ۷/۹ درصد با رفتن به محل حادثه يا «برويم ببينيم چه خبر است»‌در اين باره ممكن است كسي اعتراض كند و بگويد:‌ بله ،‌اين مصاحبه و آمارگيري در فرانسه،‌در سال ۱۹۶۸- زماني كه تلويزيون هنوز كسب و كار راديو را كساد نكرده بود – صورت گرفت. در پاسخ به اين اعتراض اجازه بدهيد نگاهي بيندازيم به چگونگي اوضاع در ايالات متحدة آمريكا: كشوري با وسيعترين و فشرده ترين پوشش تلويزيوني در جهان، در ضيافت شامي كه در نيويورك و به مناسب اعطاي جوايز «گلدن مايك»‌ترتيب داده شده بود،‌آرتور.تيلور رئيس شبكه تلويزيوني CBS بر «انعطاف پذيري بيش از اندازة راديو» به هنگام ضرورت ملي تأكيد كرد . او گفت: «بدون توجه به وضع ارتباطات در آينده، توسعه و پيشرفت راديو بيشتر از پس رفت آن خواهد بود.»
بنابراين در بسياري از كشورها، راديو نقشش را به عنوان يك منبع عمدة خبري محفوظ داشته است. راديو نه تنها در زمينة اخبار، كه در پخش برنامه هاي ادبي و نمايشهاي راديويي نيز نقش و مقامش را حفظ كرده است؛ زيرا به شنوندگانش اين فرصت را مي دهد تا تخيلشان را به كار گيرند و هر كس به نحوي تصاوير را از طريق صدا در ذهن مجسم و ادراك كند. نيازي به گفتن نيست كه راديو، همچنان يك وسيله عمده پخش موسيقي به شمار مي آيد.

عتیقه زیرخاکی گنج