• بازدید : 44 views
  • بدون نظر
دانلود رایگان تاریخچه منبت-خرید اینترنتی تحقیق تاریخچه منبت-دانلود رایگان مقاله تاریخچه منبت-دانلود فایل تحقیق تاریخچه منبت-تحقیق تاریخچه منبت
این فایلد در ۸۵صفحه قابل ویرایش تهیه شده است وشامل موارد زیر است:

یکی از ظرایف صنایع دستی ایران که همچون دیگر انواع این صنعت پر پیشینه، تلفیق بلیغی از هنر و حوصله محسوب می‌شود و دست اندرکاران آن از مواد اولیه ارزان محصولاتی گرانبها با ارزشهای مصرفی و هنری فوق‌العاده بالا به وجود می‌آورند برای توضیحات بیشتر در ادامه مطلب به توضیحات تکمیل تر می پردازیم.

منبت، کاری است که از گذشته های دور در ایران رواج داشته و به رغم کم دوام بودن چوب در برابر عوامل جوی، درب کاخها، صندوقچه‌های روی مقابر، منابر مساجد و … که از روزگاران قدیم به جا مانده است، دلیل خوبی بر گستردگی این هنر و رونق و رواجش در ادوار مختلف در کشورمان است.

بنا به اسناد و مدارک، منبت کاری در ایران متکی به سابقه‌ای بیش از ۱۵۰ سال است و حتی عده‌ای از محققان به صراحت اظهار کرده اند که قبل از دوره ساسانیان نیز منبت کاری در ایران رواج داشته، ولی به خاطر عدم مقاومت چوب در برابر رطوبت و عوامل جدی آثاری از دوره های پیش از اسلام به دست نیامده است.

نگاهی به هنر منبت کاری در استان همدان بیانگر این واقعیت است که در استان همدان به دلیل وجود درختان فراوان و مساعد گردو، صنعت منبت کاری در شهرستانهای تویسرکان، ملایر و نهاوند رواج دارد.

در این مناطق عملیات کنده کاری تنها بر روی سرویس مبلمان کامل و سرویس خواب کامل صورت می گیرد و کالاهای دیگری همانند تابلو، قاب عکس و … در زمره تولید منبت نیستند و به طور کلی در استان همدان عملیات نجاری و منبت کاری در داخل استان صورت می گیرد و در صورتی که قرار باشد سرویس مبلمان یا سرویس خواب در محل به دست مصرف کننده برسد کارهای تکمیلی دیگر آن یعنی نقاشی و سپس رویه کوبی نیز صورت می پذیرد و کار به صورت آماده به فروش می رسد و در صورتی که قرار باشد کالا به خارج از استان ارسال شود، خریداران کالا ترجیح می دهند که کالا را بدون رنگ و پارچه و به همان حالت خام منبت شده به شهرستان مورد نظر خویش منتقل و سپس در آنجا تکمیل کنند.

این کار به چهار دلیل تکمیل شدن به فراخور نیاز بازار و سلیقه مصرف کننده، کمتر بودن هزینه حمل و نقل، قطعات منفصل، کمتر شدن احتمال وارد آمدن خسارت به کالا بین راه و کمتر تمام شدن قیمت کالا برای بنکداران است.

به طور کلی در شهرستانهای تویسرکان، ملایر، نهاوند و همدان صنعت منبت کاری وجود دارد، ولی با توجه به تراکم شدید تولید در شهرستانهای تویسرکان، ملایر و نهاوند، سایر شهرستانهای ذکر شده چندان اهمیتی از این نظر ندارند، زیرا تعداد تولید کنندگان در آنها از تعداد انگشتان دست هم تجاوز نمی کند.

علاوه بر شهر تویسرکان و سرکان، این صنعت در روستای جیجانکوه، اشترمل، دولایی، احمدآباد، سید شهاب، عین آباد و چند روستای کوچک دیگر نیز وجود دارد.

در شهرستان تویسرکان حدود دو هزار و ۵۵۰ واحد تولید سرویس مبلمان منبت و مصنوعات چوبی وجود دارد که پنج هزار و ۱۰۰ نفر در این کارگاه ها شاغلند اما ناگفته نماند که به دلیل پراکندگی وسیع کارگاه ها در مناطق و نداشتن جواز کار توسط تعدادی از آنها و قابلیت ایجاد کارگاه به سرعت یا حتی جمع آوری آن امکان به دست آوردن آمار دقیق وجود ندارد.

بررسی وضعیت شهرستانهای همجوار همدان بیانگر آن است که تعداد کارگاه های منبت کاری، رویه کوبی و نقاشی در شهرستان ملایر حدود دو هزار و ۴۰۰ کارگاه است که چهار هزار و ۸۰۰ نفر در آنها شاغل هستند و علاوه بر شهر ملایر، این صنعت به شدت در روستای جوکار رواج دارد و حضور منبت کاران در چند روستای پراکنده دیگر از جمله دهنوآور، زمان آباد و حسین آباد و … نیز مشاهده شده است.

از سال ۱۳۸۰ با هدف تجمیع واحدهای منبت کاری و ارائه خدمات لازم به آنها، خوشه منبت و مبلمان در حاجی آباد در نزدیکی شهر ملایر توسط شرکت شهرکهای صنعتی راه اندازی و تعدادی واحد نمونه احداث و به منبت کاران واگذار شد که فعال شدن این مجتمع کارگاهی می تواند گام مؤثری در جهت توسعه این صنعت باشد.

در شهر نهاوند نیز تعداد این کارگاه ها حدود ۱۱۵ واحد است و میزان اشتغال این واحدها ۳۴۵ نفر تخمین زده می شود و تعدادی واحد نجاری و رویه کوبی و نقاشی نیز وجود دارند که از صنایع جانبی منبت کاری محسوب می شوند.

شهرستان نهاوند نیز دارای استعداد بسیار مناسبی در زمینه توسعه صنعت منبت است، ولی در خصوص تجمیع آنها تاکنون اقدام خاصی صورت نگرفته است و شاید به نتیجه رسیدن مجتمع کارگاهی ملایر بتواند انگیزه ای برای انجام چنین کار مشابهی در این شهرستان به وجود آورد.

 نگاهی کلی به این هنر نشان دهنده این واقعیت است که در دسترس بودن مواد اولیه با توجه به وفور درختان به خصوص گردو در منطقه و با توجه به قیمت مناسب آنها در این زمینه مشکلی ندارد و دسترسی به مواد اولیه ساده و آسان است.

در منطقه تویسرکان، نهاوند و ملایر درختان گردو به وفور پرورش می یابد و اراضی این شهرستانها دارای باغهای وسیعی از درختان گردوست که یکی از انواع چوبهایی است که از استحکام، نقوش و رنگ زیبایی برخوردار و برای کنده کاری بسیار مناسب است.

وجود استادکاران ماهر و زبردست از دیگر مزیتهای این صنعت است زیرا با توجه به تجریبات افراد شاغل در این صنعت مدت زمانی که طول می کشد تا فردی به طور کامل به رموز و فنون منبت کاری آشنایی یابد، حدود دو سال است و آموزش این رشته نیز به روش استاد شاگردی انجام می شود.

ارزش افزوده بالا نیز از دیگر مزیتهای منبت کاری است. این صنعت در سالهای اخیر رشد روز افزونی داشته و سود حاصل از تولید مصنوعات منبت شده حدود ۸۰ درصد است و قدر مسلم در صورت نوع محصولات و کیفیت بهتر، این رقم به ۹۰ هم خواهد رسید.

در استان همدان پنج هزار و ۶۰۲ کارگاه منبت شناسایی شده است که تقریباً حدود ۱۱ هزار و ۲۳۴ نفر در این کارگاه ها به تولید مصنوعات چوبی اشتغال دارند و این در حالی است که در هیچ استانی از کشور این تعداد کارگاه وجود ندارد.

جوان بودن نیروی کار مزیت دیگر این صنعت است و در هر کارگاه منبت به طور متوسط از سه تا پنج نفر در کارگاه های کوچک و از ۱۰ تا ۵۱ نفر در کارگاه های بزرگ مشغول به کار هستند. علاوه بر این در رشته های جانبی این صنعت نیز به طور متوسط نیز در هر کارگاه سه تا پنج نفر مشغول به کار هستند.

اما آنچه مطرح است اینکه بازار فعلی، بازار محدودی است که شامل طبقه پردرآمد جامعه می شود که این بازار بر اساس سلیقه عده ای خاص با درآمد خوب شکل گرفته و چون تولید کننده و عرضه کننده باید نظر خریدار را جلب کنند به طور طبیعی تولیدات نیز به منظور سلیقه مشتریان شکل خواهد گرفت با تمام تفاسیر و با وجود محدود و کوچک بودن بازار هدف، تقاضا در سطح نسبتاً خوبی برای این محصولات وجود دارد اما میزان استفاده از کالاهای منبت کاری شده در داخل استان همدان حدود پنج درصد و در خارج استان ۹۵ درصد است.

کشورهای اروپایی و حوزه خلیج فارس از طرفداران این صنعت هستند، ولی با توجه به هزینه های بسیار گزاف حمل و نقل و حجیم بودن این محصولات امکان صادرات آن برای تولید کنندگان وجود ندارد و تمام آنها در کشور به فروش می رسند.

به گفته برخی از فعالان در این رشته از جمله راه های ارتقای سطح کیفی و کمی تولیدات منبت می توان به ایجاد مراکز آموزش عالی و علمی ـ کاربردی به منظور ارتقای سطح علمی منبت کاران و استفاده از روشهای علمی و طراحی اصولی بر اساس روش های علمی، ایجاد شهرکهای صنعتی منبت کاران در شهرهایی که در زمینه منبت دارای فعالیت گسترده هستند به منظور کنترل کیفیت و کمیت تولیدات منبت کاران با استفاده از استقرار یک واحد کنترل کیفی مستقر در این شهرکها، ایجاد واحدهای بازاریابی و فروشگاه ها و نمایشگاه های دائمی مناسب در مراکز شهرستانها و استان به منظور جذب گردشگران داخلی و خارجی و ایجاد مراکز رفاهی و تفریحی، هتل، رستوران و سینما (درجه یک) به منظور جذب گردشگران داخلی و خارجی در مراکز شهرستانها اشاره کرد که باید مورد توجه جدی قرار گیرند.

  • بازدید : 77 views
  • بدون نظر
این فایل در۴۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل مواردز یر است:

هر چند نوشتن یک تاریخ تفضیلی برای مرمت آثار دشوار است، صرف نظر از مراحل مقدماتی می توان گفت که پس از شکل گیری مجموعه های خصوصی، مرمت بصورت ناحیه ای شروع شد. و با موقعیتی که حوادثی چون جنگها و تاخت و تازها برای تأسیس موزه های عمومی در اروپا به وجودآورد، مرمت نیز گسترش و سامان بیشتری یافت.
حفاری های قرن ۱۹ م نیز موجب پر شدن مجموعه های خصوصی و عمومی از آثار، و مواجه شدن مرمتگران با یک سری وظایف جدید گردید.
در این قرن تمام سبکهای نقاشی مورد محک سلیقه ی دوران قرار گرفت و شاید، علت توجه بیشتر به مشکلات مرمت نقاشی ها نیز همین امر بوده است.
مرمتگر ابتدا با بکارگیری هنر خود در کارگاههای خصوصی روشهای جدیدی را کشف می کرد، ولی با تعصب سعی در پنهان داشتن رموز آنها می نمود. علت عدم نگارش تاریخچة مرمت نقاشی در گذشته همین رسم راز پوشی مرمتگران و کمبود تاریخچه های موردی بود. با کاسته شدن از راز پوشی ها و صراحت روشهای جدید و ثبت اطلاعات اکنون می توان پیشینه ی مرمت را حجم بخشید. توجه دقیق به تاریخ هنر، پیشرفتهای علمی و بخصوص باستان شناسی به روشن شدن پیشینه ی مرمت کمک اساسی می کند.
تا حدود سال ۱۸۵۰ م مراقبت از نقاشی ها جزو وظایف هنرمندان و نقاشان و در واقع بخش دوم حرفه ی آنها به شمار می رفت. مورخان و پژوهشگران تاریخ هنر در قرون ۱۵ و ۱۶ و ۱۷ میلادی، صدمه دیدن نقاشی های قدیمی در اثر مرمتهای انجام شده به وسیله ی هنرمندان را ثبت نموده اند. در ایتالیا، فرانسه، اسپانیا، هلند و آلمان عهد باستان معمولاً از نقاشان خواسته می شد که نقاشی های کهنه را تعمیر، تمیز یا مرمت کنند. آقای شلدون کک عقیده دارند که از قرن هجدهم متخصصی که حرفه اش حفظ و مرمت آثار هنری است وارد صحنه می شود و این متخصص که «مرمتگر» نامیده می شود از این پس جایگزین نقاش / مرمتگری می شود که پیش از آن به تعمیر آثار هنری می پرداخت.
در نیمه ی قرن ۱۹ م دانش نقاشان درباره ی رنگ و نقاشی به دلیل تولید تجاری انواع رنگ، بست و رزینهای محافظ، دچار نقصان می شود. ایشان در درجه ی نخست در کار رفع مشکلات تصویر سازی تبحر داشتند و فاقد تجهیزات لازم برای مرمت و همچنین شناخت صحیح از هدف اصلی مرمت بودند. شواهد به جا مانده نشان می دهد که بسیاری از این نقاش / مرمتگران فکر می کردند که وظیفه ی آنها این است که تابلوها را دوباره کار کنند تا «جدید» به نظر برسند. مشکل دیگر این دسته از مرمتگران این بود که در زمان آنها فقط تعداد اندکی از شاهکارهای هنری قابل مشاهده بود (به دلیل لایه های ورنی تیره شده و غبار دوده بر سطح آنها) و این موجب می شد که ایشان درک روشنی از شیوه و مقصود استادان متقدم خود نداشته باشند.
در پایان قرن ۱۹ م، زمانی که نقاشی ها حائز اهمیت فراوان گردیدند و مطالعات ریشه ای درباره ی آنها رو به تکامل گذاشت، کوشش برای یافتن روشهای مناسب برای نگهداری از آنها شروع و موجب بروز پیشرفتهای پراکنده ولی مطمئن گردید.
در این قرن و در آغاز قرن ۲۰ م کتابهای متعددی درباره ی مرمت نقاشی به رشته ی تحریر در آمد. از جمله، فورنی (Forni) و سچوسوارد و (secco – suardo) در ایتالیا، لوکانیوس (Lucanus) در آلمان و دیون (Deon) در فرانسه کتابهایی در این زمینه نوشتند و مؤلفانی چون بوویر (Bovvier) و مریمه (merimee) فصلهای طویلی از کتابهای نقاشی عمومی خود را به مرمت اختصاص دادند.
آثار کلاسیک به نگارش درآمده درباره ی شیوه ی استادان متقدم نیز با واسطه بر مرمت نقاشی اثر گذاشت. مؤلف این آثار کسانی چون لودویک (Ludwig)، برگر (Berger) ایستالک (Eastlake) و مریفیلد (Merrifield)بودند.
در پایان قرن ۱۹ م رابطه ی سیستماتیک علوم طبیعی به ویژه فیزیک و شیمی با مرمت موجب تحول آن گردید و کم کم پیشرفت تنگاتنگ تکنیکها و روشهای حفظ و مرمت در قرن ۲۰ م عامل تشکیل جامعه ی متخصصان این فن گردید. در این زمان روشهای علمی مرمت و تمیز کاری جایگزین روشهای غیر علمی و کلی پیشین گردید و علم به تدریج معیارهایی را معرفی کرد که پایه اش استوار بود بر شناخت عمیق ماهیت و ساختار آثار باستانی و تغییراتی که آثار مذکور متحمل آن گردیده بودند.
ـ اولین آزمایشگاه موزه در سال ۱۸۸۸ م در برلین تأسیس شد و بعد از جنگ جهانی اول نیز آزمایشگاههای بسیاری ابتدا در لندن و سپس در سایر نقاط اروپا گشوده شد. این آزمایشگاهها متصل به کارگاه بودند.
ـ تأسیس اداره ی بین المللی موزه ها (Icom) در ۱۹۳۰ م اولین نشانه ی بارز پیشرفت بین المللی در زمینه ی مرمت بود. تشکیل این اداره معلول برگزاری همایش بین المللی مرمتگران تحت عنوان «کنفرانس بین المللی مطالعه ی روشهای علمی برای آزمایش و نگهداری آثار هنری» در رم بود. در این همایش که بسیاری از مرمتگران و مؤسسه های مرمتی شرکت جسته بودند، علوم با در اختیار گذاشتن امکاناتی چون پرتونگاری، عکاسی با نورفرابنفش یا مادون قرمز، طیف نمایی، طیف سنجی نوری و تجزیه ی میکروشیمیایی، راه را برای شناخت مواد و پیشرفت روشهای مناسب برای بررسی وضعیت نقاشی ها باز نمود. به علاوه در این کنفرانس ضمن ابراز خشنودی از نقش کشفیات علمی در نگهداری از مواد نقاشی بر یکسری از اصول مبتنی بر حمایت از امور مرمتی و خصوصیات ویژه ی آثار هنری، مهر تأیید زده شد.
ـ نیاز به آموزش و دسترسی به اطلاعات فنی درباره ی روشهای جدید آزمایش و حفظ و نگهداری آثار هنری موجب شد تا اداره ی بین _ المللی موزه ها در رم از سال ۱۹۳۸ م گاهنامه ی Mousion را منتشر کند. سپس در ایالات متحده نشریه ی «مطالعات تکنیکی» و در آلمان Techni sche Mitteilungen Fur Malevi در زمینه ی هنرهای زیبا منتشر گردید و انجمن موزه های بریتانیا پس از طرح برنامه ی دیپلم «Museums Jurnal» به تربیت تکنسین موزه پرداخت. در ایتالیا تصویب قانون ۱۹۳۹ در میانه ی جنگ دوم جهانی عاملی شد برای تشکیل انستیتو مرکزی مرمت در رم که در آن سالها امور مرمتی را سازمان می داد و هنوز هم با کمی تغییر به فعالیتش ادامه می دهد. در دوران جنگ جهانی دوم شصت اثر از استادان بزرگ نقاشی در نشنال گالری (لندن) تمیز و مرمت شد و کنت کلارک (Kenneth clarck) برای اولین بار نقدی بر آنها نوشت. در اکتبر سال ۱۹۴۶ م شصت تابلو به همراه  سایر تابلوهای گردآوری شده از سایر نقاط کشور به نمایش گذاشته شد. نشریات تایمز و دیلی تلگراف به مدت یکسال ستونهایی از مطالب خود را به جدولهای و آرای مربوط به تمیز کاری این تابلوها اختصاص دادند.
ـ از ۱۹۴۵ م فعالیت موسسه هایی چون یونسکو، انجمن بین المللی موزه ها (Icom)، انستیتوی بین المللی محافظت (IIC) و مرکز بین ـ المللی مطالعه برای حفظ و نگهداری اموال فرهنگی (ICROM) انگیزة جدیدی برای پیگیری مطالعات مربوط به مرمت را ایجاد نمود.

 
۱ـ۲ـ نگاهی گذرا به پیشینه ی مرمت در ایران
ـ در گذشته حفظ و مرمت آثار و ابنیه ی تاریخی عمدتاً بسته به علاقه ی شخصی و امکانات مالی، بدون کمک دولت صورت می گرفته و هیچ سازمان یا مؤسسه ای وجود نداشته است که بر این امور نظارت کند یا در پیشبرد آن بکوشد، فقط در اماکن مذهبی قدیمی یا جدید، متولیان در چهار چوب وقف نامه ها تعمیراتی انجام می دادند.
ـ بعد ها در دوران قاجار چنین جریاناتی نظم و هماهنگی معقول ـ تری بخود گرفت و با ایجاد وزارت فواید عامه و اوقاف، سازمان متمرکزتری بوجود آمد.
ـ بعد از جنگ دوم جهانی، تحول سریع علوم در اروپا و آمریکا تأثیر قابل ملاحظه ای به پیشبرد دانش مرمت گذاشت. بالطبع در ایران نیز پس از جنگ جهانی دوم پیشرفتهائی حاصل شد، از جمله افتتاح موزه ی ایران باستان و اجرای حفاریهای متعدد باستان شناسی و در اصفهان نیز فعالیت استاد معارفی در دهه ی ۳۰ شمسی در مورد آثار معماری، این فعالیت ها تا زمانی که بخش از وزارت خانه ی فرهنگ به نام اداره ی باستان شناسی در زمینه ی حفاظت و مرمت آثار تاریخی آغاز به کار کرد ادامه داشت. با تأسیس وزارت فرهنگ و هنر کارها ارتباط معقول تری یافت و با تأسیس سازمان حفاظت آثار تاریخی  و دفاتر فنی این سازمان در شهرستانها (بخصوص دفتر فنی اصفهان)، برنامه های اصولی برای حفاظت آثار تدوین شد.
ـ طی سالهای ۴۸ ـ ۴۷ شمسی، تعدادی از کارشناسان مرمت ایتالیا به ایران آمدند و فعالیتهای مرمتی خود را در دفتر فنی اصفهان متمرکز کردند. طی چند سال فعالیت ایتالیائیها، کارشناسان خبره ای در ایران تربیت شد تا اینکه در اوایل دهه ی ۵۰ با تحصیل ایرانیان در مراکز مرمتی ایتالیا گام جدیدی در تربیت متخصصان مرمت برداشته شد و از این طریق تعدادی از ایرانیان در زمینه ی حفظ و مرمت آثار خاصه نقاشی، تخصصهای پر ارزشی را کسب نمودند.
قبلاً در حدود ۱۲۷۶ هجری شمسی در پایگاه باستان شناسی شوش یک کارگاه وصالی آثار سفالی بر پا شده بود، ولی در سال ۱۳۵۱ بود که برای اولین بار یک آزمایشگاه مرمت در مرکز باستان شناسی ایران دایر گردید که ۳ بخش داشت: فیزیک، شیمی و کارگاه مرمت و بازسازی که خود شامل چهار بخش فلزات، کاغذ و نقاشی، سفال و چوب و منسوجات بود.
ـ ۱۳۵۵: ایجاد رشته ی حفاظت و مرمت آثار تاریخی در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه فارابی، دانشکده  پردیس اصفهان.
ـ ۱۳۶۳: ایجاد رشته ی حفاظت و مرمت آثار تاریخی در مقطع کارشناسی مجتمع دانشگاهی هنر،دانشکده ی پردیس اصفهان.
ـ ۱۳۶۸ : تأسیس رشته ی حفاظت و مرمت آثار تاریخی در مقطع کاردانی، مرکز آموزش عالی میراث.
ـ ۱۳۶۹: ایجاد رشته ی حفاظت و مرمت ابنیه ی تاریخی در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه هنر، دانشکده ی پردیس اصفهان.
ـ ۱۳۷۲: تأسیس آزمایشگاه تحقیقاتی مرکزی.
ـ ۱۳۷۳: ایجاد رشته ی حفاظت و مرمت ابنیه ی تاریخی در مقطع کارشناسی، مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی.
ـ ۱۳۷۴: برگزاری نخستین نشست منطقه ای حفاظت و مرمت میراث فرهنگی در آسیای میانه و باختری، برگزیده شدن مرکز تحقیقات مرمت آثار تاریخی ـ فرهنگی به عنوان دبیر خانه ی همکاری های منطقه ای از سوی ایکروم، تغییر نام آزمایشگاه تحقیقاتی مرکزی به مرکز تحقیقات مرمت آثار تاریخی ـ فرهنگی.

عتیقه زیرخاکی گنج