• بازدید : 68 views
  • بدون نظر
این فایل در ۱۵صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

سیمان  گردی است نرم جاذب آب و چسباننده خرده سنگ که اساساً مرکب است از ترکیبات پخته شده و گداخته شده اکسید کلسیم با اکسید سیلیکون، اکسید آلومینییم و اکسید آهن. ملات این گرد قادر است به مرور در مجاورت هوا یا در زیر آب سخت شود، در زیر آب ضمن داشتن ثبات حجم مقاومت خود را نیز حفظ می نماید و در فاصله ۲۸ روز در زیر آب ماندن دارای حداقل مقاومت ۲۵۰ کیلوگرم بر سانتیمتر مربع می شود.
در رم قدیم مخلوطی از خرده سنگ و آهک پخته درست می کردند که از ترکیب مخلوط با آب ، بتن حاصل می شد و از این بتن برای کارهای ساختمانی استفاده می گردید. این نوع ساختمان را  opus Caementitium)) می نامیدند. به مرور کلمه Cementum  به مخلوط های مورد استفاده در این نوع ساختمان سازی اطلاق گردید. منظور از Cementum  نوع خاصی خرده سنگ بوده است که وقتی پودر آنها با آهک مخلوط می شد، مخلوط حاصله دارای خاصیت هیدرولیکی بیشتر میشد و به مرور در مجاورت هوا و در زیر آب سخت میگردید و دارای مقاومت و سختی قابل توجهی میشد. این خرده سنگها یا از باقیمانده های آتشفشان یعنی خاکستر آتشفشان بودند و یا اینکه از خرد کردن خرده آجرهای تولید شده در کوره آجرپزی ، که در واقع همان خاک رس پخته است، بدست می آمده اند.
تاریخچه کشف سیمان
بناهای تاریخی بسیار قدیمی همچون اهرام مصر موید این هستند که بشر از ازمنه قدیم برخی ملاتها را می شناخته است. تصور اینکه چگونه این ملاتها کشف شده اند چندان مشکل نیست : پس از کشف آتش و چگونگی تهیه آن، بشر اولیه در اطراقگاه ها برای گرم شدن و یا پختن غذا آتش برپا می کرده است. در مواردی که این آتش روی تخته سنگ آهکی یا گچی بر افروخته می شده است باعث شده که انیدرید کربنیک سنگ آهک از آن جدا گردد و یا سنگ گچ دهیدراته شود و بصورت پودر در آیند. به محض بارش باران این پودرها بصورت دوغاب و سپس بمرور زمان سخت شده است و احتمالاً خرده سنگهای اطراف خود را به یکدیگر چسبانیده اند. دقت در این پدیده راهنمای کشف ملات آبی و چگونه ساختن مصالح هیدرولیک بوده است منظور از مصالح هیدرولیک آن نوع از مصالح ساختمانی است که در اثر ترکیب با آب سخت میشوند و در مجاورت آب، هوا و یا در زیر آب مقاومت و سختی آنها کاهش نمی یابد.
مصری ها از ملات سنگ گچ ناخالص پخته شده استفاده میکرده اند. استفاده از سنگ آهک پخته (ملات آهک) در دوران تمدن یونان و رم رواج داشته است. آنرا یا بصورت خالص و یا بصورت مخلوطی از شیره آهک با شن و ماسه، سنگ شکسته، خرده آجر و یا خاکستر آتشفشان استفاده می کرده اند.
با توجه به اشاره ای که به ریشه کلمه سیمان شد و با توجه به اینکه سابقه ساخت آهک به ازمنه خیلی قدیم برمیگردد. میتوان ریشه و سابقه تولید سیمان (منظور سیمان طبیعی) را چیزی درحد تاریخ تولید آهک دانست. در سیمان طبیعی از گرد حاصل از خاکستر آتشفشان و سنگهای آتشفشانی (پوزولان – تراس) و مخلوط کردن این گرد با آهک شکفته استفاده میشود. در ابتدا از مخلوط شن و ماسه و خرده سنگ و امثالهم استفاده می شد و بمرور معلوم شد که مخلوط شیره آهک با باقیمانده آتشفشانی ملات بهتری را بدست می دهد. بهمین خاطر یونانی ها از خاکستر آتشفشانی واقع در جزیزه سانتورین که بنام خاک سانتورین معروف است استفاده می کرده اند. هم اکنون نیز از این خاک استفاده می شود.
رومی ها از جسم مشابهی که دارای رنگ تیره تر بود و بمقدار زیاد در پوزولی Pozzoli  واقع در نزدیک خلیج ناپل یافت می شد استفاده می کرده اند. با استفاده از این ملات رومی ها بناهائی نظیر Roman Pantheon ، Colosseun ، Basilica of Constantine در رم و Pont du Gard را در جنوب فرانسه ساخته اند که بخوبی در مقابل عوامل مخرب در طول قرنها دوام آورده اند و پابرجا هستند.
با توجه به معلوم بودن محل تأمین این مواد، بیان این مطلب که اسرار مواد اولیه مطرفی در پیش رومیان مکتوم مانده است چندان صحیح نیست، بلکه باید گفت که رموز آماده سازی مخلوط و کوبیدن آن بوده است که باعث شده است تا حدود قرن هیجدهم توفیقی در جهت ساخت بناهای مشابه حاصل نشود. رومی ها بخوبی فوت و فن تهیه این مخلوط را می شناخته اند و واقعاً استفاده های جالب و درخشانی از این ترکیبات کرده اند. شاید مهمترین و بارزترین بنایی که با مقیاس وسیع در ساختن آن از این مخلوط استفاده شده است، بنای معبد پانتئون (معبد خدایان) است که در زمان امپراتور هادریان در سالهای ۱۲۰ میلادی ساخته شده است.
معبد پانتئون واقع در رم که ۱۸۹۰ سال پیش با استفاده از ملات سیمان طبیعی ساخته شده است و هنوز پا برجا است.
این بنای دایره ای شکل دارای قطر ۴۳ متر و سقف گنبدی شکل است که در انتهای گنبد دریچه دایره ای شکلی وجود دارد . ضخامت دیوارها و گنبد به چند متر میرسد و تماماً از بتن متشکل از شیره آهک و مواد پوزولانی ساخته شده است و روکار دیوارها از آجر است.
هنوز هم این بنا بعنوان بزرگترین گنبد دنیا در قلب روم خودنمائی می کند و از جمله آثار تاریخی ارزشمند است. ناگفته نماند  که تکنیک بکار رفته در این گنبد بسیار ساده است و همانند یک فنجان وارونه میباشد و قابل رقابت با هنرنمائی های بکار رفته در گنبد سلطانیه نزدیک زنجان، که بزرگترین گنبد آجری دنیاست، نمی باشد.
قرن های هجدهم و نوزدهم ، زمان کشف بسیاری از پدیده ها بود و توجه زیادی به پدیده های علمی و طبیعی توسط دانشمندان، مهندسین، هنرمندان، شیمیدان ها و دانشگاهیان می شد. یکی از پدیده های مورد توجه، مسئله گیرش و سخت شدن ملاتها بود. در این مقطع از تمدن بشر دانشمندان بسیاری بی خبر از یکدیگر، در کشورهای مختلف روی موضوع های فراوانی تحقیق می نمودند و بسیار اتفاق می افتاد که همزمان و یا در فاصله زمانی کمی دو یا چند دانشمند بی هیچگونه رابطه ای با یکدیگر پدیده ای را کشف و رازی را بر ملا می ساختند. از جمله این موارد، خواص هیدرولیکی ملات ها بود که در سال ۱۷۵۶ توسط جان اسمتون کشف گردید و در فاصله ۱۷۶۵ تا ۱۸۳۰ حداقل شش بار کشف مجدد شده است.

عتیقه زیرخاکی گنج