• بازدید : 69 views
  • بدون نظر
این فایل در ۱۳صفحه قابل ویرایش تهیه شد وشامل موارد زیر است:

امام حسين و امام زمان عليها آلاف التحيه و المثناء از جنبه‌هاي زيادي شبيه به هم مي‌باشند: مثل شرايط زمان و مكان، قيام، ياران و… وجوه شباهت براي اهل تحقيق استفاده زيادي دارد. در زمينه‌هايي مثل جامعه‌شناسي، روانشناسي و…

لازم به تذكر است كه: ما در اينجا شباهتها را بيان كرديم و در حد توان خود بعضي استفاده‌ها را بيان كرديم اما مهم در كلّ، اين است كه اين دو امام به هم شبيه بودند و اين محور استفاده است حال هرچه‌قدر شباهت بيشتر استفادة بهتر و بيشتر
سپاس خدايي راست كه برخود لازم مي‌داند هدايت عامه و خاصه را و دهد به موجودات از خزينة من يشاء تا لطف نمايد و از آن‌ها، فرستادن امام معصوم است و نگه داشتن آن تا قيامت و سلام و صلوات بر محمد و آل محمد تا نهايت.
در دعاي ندبه مي‌خوانيم: «أين الطالب بوم المقتول بكربلا»  و در زيارت عاشورا در يك فراز مي‌خوانيم: «ان يرزقني طلب ثارك مع امامٍ منصور»  مد فرازي ديگر آمده: «أن يرزقني طلب ثاركم مع امام مهدي…»  اينكه بايد زيارتي كه مخصوص امام زمان (عليه السلام) است را با نام امام حسين (عليه‌السلام) مزين كنيم و زيارتي كه مخصوص امام حسين (عليه‌السلام) است را با نام امام زمان (عليه‌السلام)، جاي تامل بسيار دارد.  يكي اينكه اين دو بزرگوار نوع وظيفه‌شان با باقي ائمه فرق مي‌كرده زيرا باقي ائمه مامور به اصلاح امت با اين توصيف نبوده‌اند. البته جنگهايي اميرالمومنين و امام حسن (عليهما‌السلام) براي اصلاح امت به اين توصيف نبوده بلكه جنبه تثبيت خلافت، نمود بيشتر داشته است.
اهميت اين مطلب وقتي زيادتر مي‌شود كه بدانيم در زمان نزديك ظهور امام زمان (عليه‌السلام) هستيم يعني شبيه زماني كه مردم كوفه منتظر امام زمان خود بودند، آنها نامه مي‌دادند و درخواست مي‌كردند كه امامشان را ببينند و ما هم همينطوريم. بهتر است بدانيد كه كوفه معروف بوده به شهر شيعيان يعني شيعيان دعوت از امام خود مي كردند، ما هم همينطوريم ولي آنها پس از رسيدن امامشان چه كردند؟ ما بايد درس بگيريم و علل و درمان آنرا بيابيم. با اين تطابق شباهتها مي‌توان استفاده فراواني در معرفت امام، روانشناسي، جامعه‌شناسي، تشخيص وظيفه و… نمود. اين تحقيق رطوبت سوزني است كه در درياي معرفت افتاده بود و حالا بيرون كشيديم، اميد كه موثر افتد.
هر دو بعد از محمد و علي و حسن
اين دو بزرگوار هر دو بعد از محمد و علي و حسن قرار گرفته اند امام حسين (عليه‌السلام) بعد از وجود نازنين پيامبر نام او محمد و بعد از اميرمومنان علي و امام حسن عليهم صلوات‌ا… آمده و حضرت ولي عصر هم بعد از محمد كه (امام جواد) و علي (امام هادي) و حسن (امام حسن عسگري) عليهم صلوات ا… به امامت رسيده‌اند.
حال سر اين مطلب چه مي‌باشد؟ با اينكه بسيار تتبع نموده ام چيزي نيافتم تا خود حضرت ظهور بفرمايند البته اهل سر مي‌دانند پس بايد اهل سر شد تا مستسّر گرديد.
 
شرايط امت در زمان قبل قيام
شرايط امت اسلامي در زمان هر دو بزرگوار بصورت خاص و به اصطلاح روايات پوستين وارونه بوده مثلاً ‌در نامه امام حسين (عليه‌السلام) به محمد حنفيه مي خوانيد: «خرجت لطلب الاصلاح في امه جدي…»  فرمودند «لطلب الإصلاح» و در مورد امام عصر (عليه‌السلام) مي‌خوانيد‌ «كما ملئت جوراً و ظلماً»  و روايات در فساد و تباهي خطّه اسلامي آنقدر زياد است كه نزديك است به تواتر برسد. استفاده‌اي كه مي‌توان از اين روايات نمود در مورد روانشناسي مردم و جامعه‌شناسي آنهاست وقتي بتوانيم رفتار شيعيان كوفه با اهل بيت (عليهم‌‌السلام) را تجزيه و تحليل كنيم و علل و درمان آنرا بيابيم در زمان ما (آخرالزمان) بسيار مثمر ثمر خواهد بود.
اول سكوت و بعد قيام
امام حسن مجتبي (عليه‌السلام) در سال ۵۰ هـ .ق به شهادت رسيد  و معاويه در رجب سال شصت به هلاكت رسيد  و بلافاصله امام عليه‌السلام قيام خود را آغاز كرد و پس از ۱۰ سال سكوت كرد و قيام نمود. حضرت ولي‌عصر (عليه‌السلام) نيز غيبت طولاني دارد و اگر خدا بخواهد بعد از اين سكوت قيام خواهند نمود. آنچه به نظر مي‌رسد علت سكوت آمادگي جامعه در هر دو عصر بود.
آغاز مكاني
ابتدا از مدينه شروع شده به مكه و آغاز قيام از مكه بوده بعد از يك خطبه در بيت‌الله الحرام. و 
آغاز زماني
در روز عاشورا دهم محرم است. و 
ياران هر دو با تعاريف عجيب
امام حسين (عليه‌السلام) در مورد ياران خود مي‌فرمايند: «اما بعد فاني لا اعلم اصحاباً اولي و لاخيراً من اصحابي و لا اهل بيت البرّ و لا و اهل من اهل بيتي فجزاكم لله عني جميعاً خيراً» 
و امام صادق عليه‌السلام (در زيارت شهداء كربلا) فرمودند: «السلام عليكم يا اولياء اله و احبّائه… بابي انتم وامي… فياليتني كنت معكم فافوز معكم»  و در مورد ياران امام زمان عليه‌السلام فرمود «… آنها چون پاره‌هاي آهن محكم در اعتقاد به خدا سرشار از يقين… دست برزين اسب امام مي كشند و او را در بر مي‌گيرند… با جان خود محافظت مي‌كنند… مرداني هستند كه شب را نمي‌خوابند و به عبادت خدا مي‌پردازند، زمزمه‌هاي عاشقانه‌اي در نماز شب مانند زمزمه زنبوران عسل دارند. 
خاتمه: 
امام حسن عسگري و علي‌اكبر عليه‌السلام
صاحب كتاب عبقري الحسان با تطبيق دو روايت يك نتيجه ارزشمندي گرفتند كه متن و توضيح آن از حوصله اين رساله خارج است تلخيص آن بدين گونه است:
«… در روايت داريم كه حضرت علي‌اكبر (عليه‌السلام) وقتي بعد از جنگ به خيمه‌ها برگشتند امام حسين عليه‌السلام زبان او را در دهان خود گذاشتند و همچنين داريم كه امام حسن عسگري عليه‌السلام هم زبان در دهان امام زمان (عليه‌السلام) گذاشتند در حالي كه او خردسال بود. اين دو عمل براي انتقال علم بوده ولي چون ظرف امام حسين عليه‌السلام بزرگتر بود، علي‌اكبر عليه‌السلام به اندازه خود از آن برداشت ولي امام زمان عليه‌السلام زبان امام عسگري عليه‌السلام را در دهان داشت يعني…» 

عتیقه زیرخاکی گنج