• بازدید : 57 views
  • بدون نظر

این فایل در ۱۶۶صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

ادب به همة افعال پسنديده‏اي گفته مي‏شود كه از نفس صادر مي‏گردد و فرق آن با اخلاق در اين است كه اخلاق، هم به افعال پسنديده و هم به افعال ناپسند اطلاق مي‏گردد

از ديرباز فنون مربوط به ادب را فنون ادبيه يا علوم ادبيه گفته‏اند و مجموع فنون ادبيه را ادبيات نام داده‏اند. قدما در تعداد فنون ادبي اختلاف دارند. بعضي آن را هشت فن و برخي بيشتر دانسته‏اند.
ادبيات در اصل جمع ادبيه است. با حذف موصوف آن (فنون يا علوم)، ولي عادةً در فارسي آن را جمع .ادب به كار برده‏اند
اديب در آن روزگار به كساني گفته مي‏شد كه از همة دانشهاي ادبي يا بيشتر آنها كمابيش آگاهي داشت.به تعبير عام ادبيات معناي وسيعي دارد و بسياري از آثار علمي و فكري را شامل مي‏شود. اما به تعبير خاص، ادبيات به معاني گوناگون به كار مي‏رود
اثر ادبي سخني است كه انديشه و احساس و تجربة گوينده يا نويسنده را آميخته با تخيّل هنرمندانه بيان كند. وسيلة آفرينش اثر ادبي كلمه‏ها و جمله‏ها، يعني زبان است
شاعر يا نويسنده هنگامي مي‏تواند اثري ادبي بيافريند كه خود شاديها، رنجها، آرزوها، ناكاميها و فراز و نشيبهاي زندگي را آزموده باشد. به همين سبب اثر ادبي در ظاهر بيانگر عاطفه، انديشه و تجربة يك نويسنده يا شاعر است.
تاريخ ادبيات، تنها تاريخ شاعران و نويسندگان نيست. با تحقيق در ادبيات ملتي، مي‏توان پي برد كه آن ملت چگونه مي‏زيسته است، و به حيات چگونه نگريسته است، و احساس آن ملت چگونه بوده است.
محيط اجتماعي مؤثرترين عامل در پديد آمدن آثار ادبي است. در دوره‏اي كه مردم رفاهي نسبي داشته‏اند و زمام امور مملكتي در دست فرمانروايان عادل و مقتدر بوده، گويندگان و نويسندگان آن دوره آثار برجسته‏اي عرضه كرده‏اند و برعكس روزگاري كه جامعه با انحطاط روبرو شده، تدريجاً آثار انحطاط به ادبيات نيز نفوذ كرده است
همان‏طور كه كودك در خانوادة خود چيزهايي را از والدين و اطرافيان خود فرامي‏گيرد، شاعر يا نويسنده هم براي آفرينش اثر خويش ناگزير به پيشينيان توجه مي‏كند و از آثار آنان بهره مي‏گيرد. 

براي آنكه بتوان تاريخ ادبيات ايران را دقيقاً و باتوجّه به نقطه‏هاي عطف تاريخي مورد بررسي قرار داد ناگزير بايد آن را به ادوار مختلف تاريخي تقسيم كرد
در زمان سامانيان سلسله‏هاي كوچكتري نظير آل‏‏مأمون، آل‏محتاج و آل‏عراق در بعضي از نواحي ايران حكومت مي‏كرده‏اند كه گروهي از شاعران و دانشمندان در دربار آنان مي‏زيسته‏اند و از نواخت آنان برخوردار بودند.



عتیقه زیرخاکی گنج