• بازدید : 87 views
  • بدون نظر
دانلود رایگان تحقیق پيدايش و سير تحول شهرهاي جديد-خرید اینترنتی تحقیق پيدايش و سير تحول شهرهاي جديد-دانلود رایگان مقاله پيدايش و سير تحول شهرهاي جديد-تحقیق پيدايش و سير تحول شهرهاي جديد
این فایل در ۱۱۶صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

 شهرهاي جديد در نظامهاي اجتماعي – اقتصادي جهان و با توجه به تحولات نظريه اي بسيار دگرگون شده اند هنوز تعريف جامعي براي شهرهاي جديد ارائه نشده است اما مي توان تعاريف زير را براي آنها پذيرفت 
۱) شهرهاي جديد ، اجتماعهاي برنامه ريزي شده اي است كه در پاسخ به اهداف از پيش تعيين شده ايجاد مي شود 
۲) ايجاد شهر جديد عملي ارادي است كه فرض را بر وجود يك  منبع قدرت يا سازماني مي گذارد كه تأمين كننده مكان ومنابع براي توسعه شهر و اعمال كنترل مداوم بر آن است تا شهر به اندازه با دوامي برسد .
۳) شهر جديد‌، اجتماعي خود اتكاست باجمعيت و مساحت مشخص ، فاصله اي معين از مادرشهر ، برنامه ريزي از پيش تعين شده ، اهداف معين و همچنين برخوردار از تمام تسهيلات لازم براي يك محيط مستقل 
 معمولاًشهرهاي جديد براي تمركز زدايي كالبدي ، اقتصادي و اجتماعي در ناحيه شهري شهرهاي بزرگ طراحي مي شوند تا با وجود جاذبة نزديكي به شهرهاي بزرگ ، جمعيت تشويق به خروج از مادرشهر شوند تا اسكان به همراه اجراي برنامه هاي توسعه اقتصادي – اجتماعي فراهم آيد ، بدين ترتيب جذب سرريزهاي  جمعيتي ، ساماندهي فضايي مادر شهر و ناحيه شهري ،  بهبود وضعيت محيط كار ، زندگي سالم و اجتماعي كامل ميسر مي شود . در واقع مفهوم شهر جديد مفهوم اجزاي يك شهر در يك ارتباط ارگانيك با يكديگر است .
بنابر تعاريف قبلي شهرهاي جديد داراي تاريخ تولد مشخصي هستند و در زمان كوتاه و معيني ساخته مي شوند اينگونه شهرها در تضاد كامل با پيدايش و تحول شهرهاي متراكم هستند . و براساس يك هسته ، پيش از آنكه به وجود آيند تشكيل مي شوند و به كندي رشد مي كنند معمولاًبرنامه ريزي شهر جديد مبتني بر پيش بيني جمعيت است تا اين جمعيت پايه اي براي پيش بيني نيازهاي كالبدي ، اقتصادي و اجتماعي آينده باشد .
 طراحي و ساخت شهرهاي جديد بيشتر در زمينهاي بكر وغير قابل كشت و بدون هسته اوليه صورت مي گيرد شهرهاي جديد درالگوهاي متعددي طبقه بندي مي شوند و در مباحث آينده به طور مفصل درباره آن بحث خواهد شد .
 شهر جديد با حومه اختلاف اساسي دارد حومه يك ناحيه مجزاي مسكوني است كه ساكنان آن براي كار به شهر دورتر رفت و آمد مي كنند اما شهر جديد بايد همه عملكردهاي شهري را به اندازة‌معين داشته باشد .


 سابقه شهرهاي جديد 
 اگر منظور از طراحي شهرهاي جديد را ايجاد نظامي از پيش فكر شده براي نحوه استقرار كاربريهاي شهري و نحوه ارتباط بين آنها در كل مجموعه و نيز نحوه ارتباط اين نظام در چهارچوبهاي وسيعتر ناحيه اي وملي فرض كنيم ، اين امر سابقه اي طولاني دارد . به طور كلي شهرهاي جديد در بيشتر دوره هاي تاريخي ، بويژه از زماني كه شهر نشيني شروع شد ، در اقصي نقاط دنيا طراحي و احداث شده اند احداث اين شهرها در مورادي به مثابه برنامه اي براي تحقق بخشي از سياست  حكومتها بودهاست ، كه در اين زمينه مي توان از شهرهاي جديد بابلي و آشوري در بين النهرين ، موهنجودارو در ايندوس ، كاهن در مصر ، ميليتوس ، اولين توس و پرينس در يونان وتعدادي مراكز شهرهاي جديد در افريقا نام برد . در قرون وسطي گروههاي مذهبي و پادشاهان، شهرهاي جديد در آفريقا نام برد . در قرون وسطي گروه هاي مذهبي و پادشاهان ، شهرهاي جديد بسياري را ساخته‌اند . در عصر رنسانس نيز معماران و برنامه ريزان چنين شهرهايي را ايجاد كرده اند كه از آن ميان ميتوان از اسكارموزي نام برد . همچنين پس از كشف آمريكا توسط كريستف كلمب، در سال ۱۴۹۲ در سال جنوبي جزاير اسپانيولي شهر جديدي ساخته شد . در ايران نيز پادشاهان در گذشته هاي دور شهرهاي جديد  معتددي را احداث كرده اند كه از آن ميان مي توان از تخت جمشيد و نيشابور نام برد .
 در دولت شهرهاي يونان نيز ، هدف اصلي از طراحي شهر، ايجاد سكونتگاهي با اندازه جمعيتي مشخص و ايجاد نظامي كه در برگيرندة كليه فعاليتهاي مذهبي – سياسي و اقتصادي شهروندان باشد بوده است .
 شهرهاي دفاعي دوره رنسانس گوياي تفكر طراحان جهت ايجاد نظامي براي شكل گيري شهر است طراحي شهرهاي آرماني در قرن نوزدهم از سوي تخيل گرايان ، به بحث ايجاد سكونتگاههاي مطلوب و تخيلي بشر دامن زد .
 در حقيقت ، نياز به ايجاد شهر جديد در دوره هاي انتقالي براي تحول جامعه است و هر موج شهر جديد ، بيانگر كوششي جهت توسعه ساختاري جديد براي جامعه است كه مي تواند با مبناي اقتصادي نيز تغيير يافته تطابق داشته باشد بنابراين شهرهاي جديد پيش نمونه هايي براي تجديد ساختار و نوسازي شهرهاي بزرگ هستند .
 بدين ترتيب تا اواسط قرن حاضر معيار اصلي طراحي شهرهاي جديد ، اندازه معين تمام عناصرشهري آن بوده است . كلية شهرهاي آرماني قرن نوزدهم و باغشهرهاي اوايل قرن معاصر نيز از اندازة معيني براي تمامي عناصر شهري پيروي مي كردند . از اواسط قرن حاضر در طراحي شهرهاي جديد تجديد نظري اساسي شده است كه هدف مناسبي براي فعاليتهاي متنوع افراد و توانايي رشد و تحول پذيري آنان بوده است ، بدين ترتيب شهرهاي جديد امروزي با گذشته اختلاف دارد چون امروزه شهرهاي جديد ابتدا طراحي و سپس احداث مي شود ،بنابراين ايده هاورد كه در سال ۱۸۹۸ طرح شد با توجه به تحولات عيني هر كشوري ، تغيير بسياري كرده است اين شهرها در بسياري از كشورهاي دنيا اعم از سرمايه داري ، سوسياليستي سابق و جهان سوم احداث شده است .
 
نظام شهري وشهرهاي جديد در ايران 
 تحولات شهرو شهرنشيني در ايران 
 كشور ايران ، پيش از ۱۳۰۰ هـ . ش از نظام شهري و شهر نشيني مطلوبي برخوردار بوده است و گرچه با بررسي متون و منابع مختلف مي توان به چگونگي آن پي برد ، به علت عدم وجود آمار و اطلاعات لازم نمي توان كميت آن را به طور كامل دريافت در هر حال  در زير به طور مختصر به نظام شهري و شهر نشيني كشور اشاره مي شود .
محققين هر كدام از ۱۲۲۹ شمسي به بعد آمارهايي از جمعيت شهرنشيني ايران ارائه داده اند كه مستند ترين سند ، جمعيت ايران را در سال  1279 شمسي (۱۹۰۰) ۹ ميليون و ۸۶۰ هزار نفر وجمعيت شهر نشين را ۲ميليون و ۳۳ هزار نفر ذكر مي كند برابر اين ارقام ، در ايران تعداد شهرها ۹۹ عدد ضريب شهرنشيني ۵۰۰ هزار نفري ، سه شهر ۱۰۰ تا ۵۰۰ شهر ۱۰ نفري هفت شهر ۵۰ تا ۱۰۰ هزار نفري چهارده شهر ۲۰ تا ۵۰ هزار نفري ، ۳۳ شهر ۱۰ تا ۲۰ هزار نفري و ۴۲ شهر ۵تا ۱۰ هزار نفري وجود داشته است . اما در سلسله مراتب شهري تعادل نسبي برقرار بوده است چنانچه با ترسيم رگرسيون خطي به گذشته جمعيت شهري كشور توجه كنيم رد سال ۱۲۴۷ شمسي (۱۸۶۸) جمعيت شهر نشين معادل يك ميليون نفر به دست مي آيد كه رشد سال انه آن در دوره ۱۲۴۷-۱۲۷۹،۹/۲ درصد مي شود با وجود آنكه كشور ايران تا پيش از ۱۳۳۵ شمسي آمارگيري رسمي نداشته است مي توان گفت كه نظام شهري كشور طي سالهاي ۱۲۴۷ تا ۱۳۳۵ ، از همگوني نسبي برخوردار بوده است و تعادل در شبكه و نظام شهري وجود داشته و هيچ شهري بر ديگري برتري نداشته است در اين دوره شبكه شهري كهكشاني مي باشد يعني هر شهر مسئول خدمات رساني وب رقراري ارتباط با روستاهاي تحت نفوذ خويش بوده و توسعه دورن زا و پايدار شهري نيز وجود داشته است .
برابر سرشماري سال ۱۳۳۵جمعيت شهر نشين كشور به ۵ ميليون و ۹۹۷ هزار نفر، ضريب شهر نشيني به ۴/۳۱ درصد و تعداد شهرها به ۱۹۹ مي رسد در اين سال تعداد شهرهاي بالاي ۱۰۰ هزار نفر نه شهر شامل تهران ، تبريز ، اصفهان ، مشهد ، آبادان ، شيراز ، باختران ، اهواز و رشت بوده است . ويژگيهاي نظام شهري در اين سال عبارتند از :
۱) فقط يك شهر ميليوني وجود داشته است ( تهران )
۲) تعدادي از شهرها ي كشور برتر از شهرهاي ديگر بوده اند 
۳) بجز تهران شهر ديگري با بيش از ۵۰۰ هزار نفر جمعيت وجود نداشته است بنابراين در سرشماري سال ۱۳۳۵ در سلسله مراتب شهري ايران فقط تهران به مثابه شهر مسلط ايفاي نقش مي كرده است 
 در سرشماري سال ۱۳۴۵ ، جمعيت شهر نشين كشور به ۹ ميليون و ۷۹۰ هزار نفر، ضريب شهر نشيني به ۷/۳۸ درصد ، تعداد شهرها به ۲۷۱ شهر و رشد جمعيت شهر نشين طي دوره ده ساله ۱۳۳۵-۱۳۴۵ به ۵ درصد مي رسد مهمترين ويژگيهاي نظام شهري ايران در سال ۱۳۴۵ عبارتند از :
۱- افزايش سهم جمعيت شهر تهران نسبت به كل جمعيت شهري كشور 
۲- افزايش تعداد و اندازه شهرهاي بزرگ و متوسط نسبت به دهه پيش 
۳- افزايش تعداد شهرهاي كوچك و كاهش مجموع جمعيت آنها نسبت به جمعيت شهري دهه پيش 
۴- وجود تنها يك شهر ميليوني در نظام شهري كشور (‌تهران )
در سرشماري سال ۱۳۵۵، جمعيت شهر نشين كشور به ۱۵ ميليون و ۸۵۵ هزار نفر  ف تعداد شهرها به ۳۷۳ شهر كه از اين تعداد بيست شهر بيش از ۱۰۰ هزار نفر جمعيت دارند ، ضريب شهر نشيني به ۷/۳۸ درصد و متوسط رشد سالانه جمعيت در دهه ۱۳۴۵-۱۳۵۵ به ۹۳/۴ درصد مي رسد . مهمترين ويژگيهاي نظام شهري ايران در سال ۱۳۵۵ عبارتند از :
۱) ظهور سه شهر با جمعيتي بيش از ۵۰۰ هزار نفر بجز تهران 
۲) افزايش سهم جمعيت شهر تهران نسبت به كل جمعيت شهري كشور 
۳) كاهش تعدادشهرهاي مياني ( شهرهاي بين ۲۵۰ تا ۵۰۰ هزارنفر ) نسبت به دهه پيش 
۴) افزايش تعداد شهرهاي كوچك 
در سرشماري سال ۱۳۶۵ جمعيت شهر نشين كشور به ۲۶ ميليون و ۸۴۵ هزار نفر ، تعداد شهرها به ۴۹۶ شهر ، ضريب شهرنشيني به ۳/۵۴صد و متوسط رشد سالانه جمعيت شهر نشين به ۴/۵ درصد مي رسد ويژگيهاي نظام شهري كشور طي دهه ۱۳۳۵-۱۳۶۵ عبارتند از :

عتیقه زیرخاکی گنج