• بازدید : 47 views
  • بدون نظر
این فایل قابل ویرایش می باشد وبه صورت زیر تهیه شده وشامل موارد زیر است:

طرف اول قرارداد(مصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي ……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن ………………………………………………………………………………………
طرف دوم قرارداد(متصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن 
مورد معامله:
كليه حقوق و دعاوي عيني، حقيقي، واقعي، فرضي، تصرفي، صنفي، تصوري و احتمالي مصالح نسبت به حق كسب، پيشه يا تجارت و سرقفلي در شش دانگ يك باب مغازه واقع در تهران به نشاني ………………………………………………………….. بنام مصالح كه طبق سند اجاره شماره …………………………… مورخ ……………………….. تنظيمي دفترخانه شماره ……………………………………………………………………………… 
طرف اول قرارداد(مصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي ……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن ………………………………………………………………………………………
طرف دوم قرارداد(متصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن ………………………………………………………………………………………
مورد معامله:
كليه حقوق و دعاوي عيني، حقيقي، واقعي، فرضي، تصرفي، صنفي، تصوري و احتمالي مصالح نسبت به حق كسب، پيشه يا تجارت و سرقفلي در شش دانگ يك باب مغازه واقع در تهران به نشاني ………………………………………………………….. بنام مصالح كه طبق سند اجاره شماره …………………………… مورخ ……………………….. تنظيمي دفترخانه شماره ……………………………………………………………………………… تهران اجاره خط آن بنام مصالح تنظيم گرديده و پس از امضاي اين قرارداد ديگر هيچگونه حقي از حقوق مزبوره ناشي از حق كسب و پيشه و تجارت و سرقفلي و صنفي و تصرف در مغازه فوق الذكر براي مصالح باقي نماينده و همه آن حقوق در مورد مصالحه متعلق به متصالح است كه متصالح اقرار به تصرف كرده.
مبلغ قرارداد(مال الصلح): مبلغ …………….. ريال رايج كه تماما و نقدا به مصالح تسليم و تاديه گرديده به اقراره. 
كليه شرايط صحت صلح قطعي اعم از قبض و اقباض و صيغه به اظهار و غيره اجرا شده و به سائقه احتياط كافه خيارات خصوصا خيار غبن هر چند فاحش از طرفين اسقاط گرديده است. 
تذكاريه:
۱- ضمن العقد لازم حاضر مصالح به متصالح وكالت با حق توكيل غير ولو مكرر با داشتن اختيار عزل وكلاي انتخابي خويش يا جايگزيني آن هر چند كرارا داده و مي دهد كه جهت فسخ و الغاي سند اجاره شماره مرقوم و تنظيم و سند اجاره به نام خود يا قائم مقامات خود در خصوص مغازه مزبور به هر شرط و به هر كيفيت و بهر مدت اقدام نمايد.
۲- ضمن العقد لازم و ضمن العقد خارج لازم كه با قرار عقد خارج لازم في ما بين طرفين بطور شفاهي منعقد شده مصالح به عنوان موكل حق عزل متصالح(وكيل مرقوم) يا ضمن امين يا ضمن وكيل را از حال الي ۳۰ سال شمسي از خود ساقط نمود.
۳- متصالح متعهد به تاديه اجور عقب افتاده احتمالي سند اجاره مرقوم گرديد. ضمان درك از حال الي ده سال شمسي به عهده مصالح مي باشد.
  • بازدید : 64 views
  • بدون نظر
این فایل در ۱۳۵صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

با توجه به مطالعات من دربارة شخصيت امام حسن(ع)، جنبه هاي او مورد بررسي قرار نگرفته لذا اينجانب سعي دارم كه در حوزه شخصيت حضرت امام حسن(ع) و صلح ايشان با معاويه در زمينة گسترده اي بررسي و تحقيق كنم تا شايد بعضي از ابهامات دربارة صلح امام حسن(ع) بيان كنم و طرحي نورا ايجاد كنم.
روش كار اين تحقيق فقط كتابخانه اي است، و مطلب مورد نظر من(ادبيات صلح امام حسن(ع) متاسفانه در سايت هاي اينترنتي يافت نشد. و حتي در كتاب خانه ها هم در مورد ادبيات صلح امام حسن(ع)، مطلب بسيار كم بود. و همچنين دسترسي به كتابخانه هاي بزرگ كشور، براي من مشكل بود
تاريخ ولادت و حسب نسبت
 در شب نيمه ماه مبارك رمضان سال سوم هجري هنگامي كه ماه نورافشان آسمان چون كشتي سيمگوني در درياي نيلفام سپهر به آرامي بسوي باختر در حركت بود ماه ديگري در شهر مدينه از افق آسمان ولايت طالع و با چهرة ملكوتي و روحاني خود عالم اسلام بلكه بشريت را روشن و تابناك گردانيد. 
اين مولود خجسته سبط اكبر اولين فرزند «علي» و «فاطمه» (عليها السلام) بود كه بر طبق قانون توراث شرافت و فضيلت و عصمت و طهارت و كلية سجاياي اخلاقي را كه در وجود والدين او بود همراه داشت.
بعضي از مورخين تاريخ ولادت او را سال دوم هجري نوشته اند ولي آنچه مسلم است بنا به روايات صحيح مخصوصاً به نقل از شيخ مفيد در ارشاد تاريخ ولادت او همان سال سوم هجري بوده است. ‹‹وُلِدَ بالمَدينهِ كيلَه النصفِ مِنْ شهرِ رمضانَ سَنَهَ مِنَ الهِجْرَهِ››. در شب نيمه ماه رمضان سال سوم هجري متولد شد . 
پيغمبر اكرم (ص) پس از اطلاع به منزل حضرت زهرا (عليها السلام) تشريف فرما شدند و معلوم است كه از شنيدن چنين خبري چقدر خوشحال و شادمان بوده اند. چون به خانه رسيد فرياد زد: اسماء پسرم را بياور. اسماء كه نوزاد را در پارچه اي زرد رنگ پيچيده بود، به حضور آورد. پيامبر فرمود مگر به شما نگفتن كه كودك را در پارچه زرد نگذاريد پس زبان در دهان كودك نهاد و گفت: پروردگارا، او و فرزندانش را از شر اهريمن دور بگردان. به تو پناه مي آورم و بعد در گوشهاي كودك اذان و اقامه گفت و اين نغمة آسماني، نسيم جانبخش بود، كه از دهان پيامبر بر گوش امام حسن (ع) و زيد تا درخشانتر از آنچه در جهان است بر پهنة هستي بدرخشد. 
چه سرآغاز نيكويي كه در حياه امام حسن پديد آمد و چنين طليعة نيكويي در ديگران پديد نيامده. نخستين آوايي كه به گوش نوزاد رسيد نداي حيات بخش نيايش پيغمبر بود و اين نغمات آسماني چنين كلمات بلند و مقدسي را برداشت: ‹‹اللهُ اَكبَر، لا اِلهَ اِلاالله››. خدا بزرگتر است. خدايي جز الله نيست. 
پيغمبر با چنين كلمات مقدسي كه حقيقت ايمان را متضمن بود شجرة پاك كلمة حق را، در وجود فرزند گراميش ايجاد كرد. و كام جانش را به فلاوت ايمان شيرين ساخت، تا از پيروان حق باشد و با پي گيري هدف ممتاز و حقيقي خويش باطل و تباهي را از ميان بردارد. 
پيامبر از علي پرسيد كه نام اين نوزاد مسعود را چه گزارده اي؟ عرضه داشت: من به رسول خدا سبقت نمي جويم و پيامبر گفت من هم بر امر پروردگارم پيشي نخواهم جست در اين هنگام الهام خداوندي بر پيامبر فرود آمد و حضرتش دستور داد نام نوزاد را «حسن» بگذارند. 
و به حق نامي بهترين نامها است. و در نيكويش همين كافي است كه خداوند آن را برگزيده است و زيبايي چنين نام دلالت بر حسنِ معنوي و جلوة حقيقت دارد. چون هفت روز از تولد حسن  (ع) گذشت. پيغمبر به خانه علي (ع) رفت تا به شكرانه اين ولادت قرباني كند. و آنچه توانايي مالي داشت فراهم آورد و حسن (ع) را عقيقه كرد و گوسفندي را قرباني نمود. 
اين اقدام پس از وي، سنتي براي امت گرديد و پيغمبر موي سر فرزندش را نيز تراشيد و هم وزن مويش به مستمندان پول نقره داد و نوزاد مقداري عطر و زعفران ماليد و او را ختنه كرد.
واقعاً مجتبي پدرانه به چنين پاكيزگي گرديده شده و عاطفه اي اين گونه با عنايت همدوشي نكرده ومهري اينگونه گرم و عميق به ظهور نپيوسته است. 
و اين درخت امامت بود. كه چنين شاخه شادابي برآورده بود و طراوت و زيبايي نبوت در آن جلوه داشت. اين انس است كه مي گويد: هيچ كس همچون حسن (ع) به پيامبر همانند نبود و راويان سيمايش را چنان نمايش مي دهند كه بر چهرة ملكوتي پيامبر مي مانست، رخسارش سفيد و آميخته به سرخي بود و در چشمانش سياهي درخشنده اي برق مي زد.
و توده هاي موي سرش انباشته و پيچيده بود، استخوان ها و عضلاتي درشت و سطبر داشت و فاصله شانه و بازوهايش زياد بود، مويي در هم پيچيده و محاسني انبوده و كوتاه داشت. گردنش به مانند ابريقي نقره مي درخشيد و همچنانكه در زيبايي هاي صوري به پيغمبر مي مانست، در اخلاق والايي كه پيامبر به داشتن آن بر همة پيامبران برتري داشت شبيه جدش بود.
پيامبر مي ديد كه فرزندش نمونه كوچكي از وجود خودش، در نيك خويي، و بلند مقامي و پاكي نفس است و به حق شايسته آن است كه از شعاع نبوت پرتو گيرد و رهنموني امت را پس از پدرش عهده دار گردد.
ديدگان نافذ پيامبر اين حقيقت را از ماوراء عالم ماده مي ديد كه آنچه براي او در اقيانوس حيات به موج آمده، حسن را هم تحقق همان بهره، مسلم خواهد بود. به همين جهت شعاع تربيت و عنايتش را بر اين گرامي انعكاس مي بخشيد. و او را در پناه تربيت و مهر معنوي خويش قرار مي داد. و از همان روز ولايت اين توجه و عنايت بي دريغ خود را دربارة حسن (ع) مبذول مي داشت . 
۲٫ در زمان پيغمبر (ص)
در حدود هشت سال از دوران طفوليت امام حسن (ع) در زمان حيات پيغمبر اكرم (ص) سپري مي شد و او در اين مدت از نظر روانشناسي بهترين موقع پرورش و رشد شخصيت طفل است تحت تعليم و تربيت مستقيم رسول گرامي قرار گرفت و آن حضرت شخصيت عالي و روحاني نواده خود را پي ريزي فرمود.
پيغمبر اكرم (ص) حسنين (عليهما السلام) را فرزند خطاب مي كرد و آنها نيز متقابلاً آنحضرت را پدر مي خواندند، محبت و علاقة مفرطي كه رسول اكرم (ص) به آنها داشت مولد عواملي چند به شرح زير بود:
۱٫ اولاد ذكور آن حضرت همگي وفات كرده بودند و خداوند منّان به جاي آنان حسنين (عليها السلام) را به پيغمبر (ص) عطاء فرموده بود در نتيجه مهر و علاقه اي كه هر پدري به فرزند ذكور خود دارد در قلب پر عطوفت نبي گرامي نسبت به آن تجلّي نموده بود.
۲٫ آن دو بزرگوار پسران فاطمه (عليهما السلام) يگانه دختر بازماندة پيغمبر اكرم بودند و قدر و منزلت آن بانوي بزرگوار هم پيش پيامبر معلوم بود.
۳٫ علاوه بر ملاحظات بالا، حسنين (عليهما السلام) جزء پنج تن آل عبا بود و حائز مقام روحاني امامت و مشمول آية مباهله و نظير بودند و خداوند نيز آنان را دوست دارد. 
۴٫ مهمتر از همه، فداكاري و جانفشاني بي سابقه هر يك از آنان در احياء و ابقاء شريعت احمدي قابل مدح و تمجيد است و هر كس و لو بيگانه از اسلام هم باشد از شنيدن حالات جانبازي آنان در خاطر خود نسبت به آن بزرگواران احساس محبت مي نمايد. در اين صورت پيغمبر اكرم (ص) كه قضاياي زمان خلافت حسنين را با دوربين وحي و نبوت مشاهده نموده و مظلوميت آنان را به خاطر حفظ مباني ديني برأي العين ملاحظه مي فرمود و با توجه به رابطة قلبي و معنوي هم كه با آنها داشت مسلّم است كه بايستي بيش از همه كس آنها را دوست داشته باشد. 
عده اي از اشخاص مغرض و نادان چه در زمان هاي گذشته و چه در عصرهاي حاضر چنين پنداشته اند كه حسنين و ساير ائمه معصومين (عليهم السلام) فقط اولاد علي (ع) بود و فرزند پيغمبر اكرم (ص)محسوب نمي شوند در صورتي كه اين تصوّر كاملاً باطل و بي منطق است زيرا:
اولاً خداوند در آية مباهله آنها را پسران پبغمبر خوانده است همچنانكه فرمايد:
‹‹فَمَنْ حاجَّكَ فيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلمِ فَقُلْ تعالوُا نَدْعُ أّبناءَ نا و أَبنائكُمْ وَ نِساءَ نا و نِسائكُمْ و أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ  نَبتَهِلْ فَنَجْعلْ لَعنَتَ اللهِ عَليَ الكاذبَينَ›› 
اي پيامبر ما، پس هر كس با تو در مقام مجادله برآيد (دربارة عيسي عليه السلام) پس از آنكه به وحي خدا با احوال او آگاهي يافتي بگوئيد بيائيد ما و شما با فرزندان و زنان خود به مباهله (نفرين)، برخيزيم تا دروغگويان را به لعنت خدا گرفتار سازيم. 
به شهادت تاريخ و به اتفاق كليه مورخين رسول اكرم (ص) با حضرت امير و حضرت زهرا و حسنين (عليهم السلام) براي مباهله نصاراي نجران حاضر شدند. و ثانياً خداوند دربارة ذريّه و اولاد حضرت ابراهيم مي فرمايد:
‹‹ وَ وَهبْنا لَهُ أسحاقَ وَ يَعْقوبَ كُلاً هَدَيْنا وَ نُوحاً هَدَيْنا مِنْ قَبلُ وَ مِنْ ذُريتِهِ داوُدَ وَ سُلَيمانَ و وَ أيّوبَ وَ يُوسُفَ وَ موسي و هارونَ وَ كذلكَ نَجْزي المُحسنينَ وَ زَكَرِيّا و يَحيي و عيسي و اِلياسَ كُلٌّ مِنَ الصّالِحينَ›› 
خداوند در اين آيه حضرت عيسي را هم بر ساير پيامبران كه نام برده از اولاد حضرت ابراهيم شمرده است درصورتي كه عيسي كلمه الله است و پدري نداشته تا بوسيله آن به ابراهيم برسد. بناچار از ناحيه مادر از اولاد حضرت ابراهيم خواهد بود. 
حال كه عيسي با چندين پشت و در حدود دو هزار سال فاصلة زماني فرزند ابراهيم خوانده مي شود، چگونه حسين (ع) كه نوادة پيغمبر اكرم (ص) بوده در زمان حيات آن حضرت هم وجود داشته اند فرزند پيغمبر خوانده نشود؟
ثانياً: امروزه از نظر بيولوژي و جنين شماسي ثابت شده است كه «اسپرماتوزوئيد» (نطفه مرد) تا با «اوول» (نطفه زن) تركيب نشود جنيني بوجود نخواهد آمد زيرا هيچ يك از آن دو به تنهايي قادر به ادامه حيات نيستند و براي اينكه بتوانند بر زندگي خود ادامه دهند لازم است كه با يكديگر درهم آميزند و تبديل به يك سلول واحد گردند. بنابراين وجود طفل متعلق به پدر و مادر است نه تنها به پدر و حتي از نظر قانون توارث خصوصيات روحي و اخلاقي مادر بيش از صفات پدر در حالات رواني و اخلاقي طفل مؤثر است و علت اينكه سرپرستي طفل را به عهدة پدر گذاشته اند. از نظر ولايت و قيموميتي است كه پدر نسبت به طفل دارد والا در توليد و به جود آوردن كودك هيچ فرقي بين پدر و مادر نيست و رابطة كودك از نظر زيست شناسي با هر يك از والدين خود به يك نسبت است. امام حسن (ع) در زمان جدش مورد لطف و نوازش آن بزرگوار بوده و رسول گرامي حسنين را غالب اوقات حتي در حضور مردم مورد ملاطفت قرار مي داد تا همه بدانند كه آنان دو ريحانة پيغمبرند و دوستي خاندان آن حضرت نيز به حكم آيه شريفة : ‹‹قُلْ لا اِسأَلُكُمْ عَلَيهِ اَجْراً‌ إلاّ المَوَدَهَ في القُربي›› 
(اي پيغمبر بگو من از شما اجر رسالت نميخواهم مگر دربارة نزديكان من محبت و دوستي كنيد). بر همه امت فرض واجب است تا شايد پس از رحلت وي در حق آنان اگر هم به خرج ندهند لا اقل ظلم و ستم روا ندارند.
امام حسن (ع) در زمان حيات پيغمبر (ص) با اينكه طفل نوآموز بود مع الوصف موقع وعظ رسول گرامي در مسجد پاي منبر مي نشست و كلمات دُرر بار جد گراميش را استماع نموده و حفظ مي فرمود به طوريكه وقتي به منزل برمي گشت عيناً آن را به مادرش نقل مي كرد. حضرت صديقة كبري (عليها السلام) همان مطالب را به حضرت امير بيان مي نمود علي (ع) مي پرسيد از كجا وحي خدا را مي داني فاطمه (ع) اظهار مي كرد از فرزندت حسن مي شنوم.  
روزي پدرش در گوشه خانه به طوري كه فرزندش نبيند جهت استماع گفتار او پنهان شد چون كودك از راه رسيد بنا به عادت معهود شروع به سخن گفتن نمود ولي كمي زبانش به لكنت افتاد و نتوانست بر سخن خود مسلط باشد مادرش فرمود چرا زبانت گرفت عرض كرد: ‹‹يا اُمّاهُ أظنُّ أَنَ كبيراً يَصْمَعُني››. مادر جان گمان ي كنم بزرگي صدايم را مي شنود، در آن موقع حضرت امير (ع) دويد و فرزندش را درآغوش گرفت و بوسيد.  
۲-۳٫ در زمان علي(ع)
پس از رحلت پيغمبر اكرم (ص) برخلاف دستور قرآن و عليرغم وصيّت آن حضرت نه تنها دربارة خاندان او محبّت و دوستي ننموده اند بلكه با ايجاد بلوا در سقيفه دودمان نبوّت را مورد اهانت و ستم قرار داده و منصب خلافت الهيّه را كه از جانب خداوند بوسيلة نبي اكرم (ص) در غدير خم براي وجود نازنين علي (ع) تعيين و ابلاغ گرديده بود به ناحق تصاحب كرده و با يگانه يادگار آن حضرت كه دختر والا گهرش بود بدرفتاري نمودند.
مشاهدة اين ناملايمات در روحية اطفال آن خانواده من جمله حسن (ع) نيز خواه نا خواه مؤثر بوده و آنان را محزون و اندوهناك مي نموده است.
بنابراين با رحلت رسول خدا (ص) نور ديدگان فاطمه (ع) از محبّت و علاقة جدّ بزرگوارش محروم مانده و به دامن پر عطوفت مادر پناه بردند. اما طولي نكشيد كه آن يگانه مظهر عفّت و كانون عصمّت نيز در اثر تألمات وحي شديداً بيمار و بالاخره به پدر بزرگوارش ملحق گرديد.
در چنين موقعي فقط وجود امير مؤمنان بود كه امام حسن (ع) و اولاد ديگر فاطمه (ع) را در پناه مهر و محبّت خود داشت و آنان را بعدها هم به فرزندان ديگرش مقدم شمرده و حسنين (ع) را فرزندان پيغمبر مي خواند.
خلفاي غاصب براي جلب توجه مهاجرين و انصار هم كه بود نسبت به حسنين (ع) اظهار مودّت نموده و از بيت المال نيز سهمي به آنان مي دادند چنانكه عمر روزي به هريك از آن دو ده هزار درهم داد و به پسر خود عبدالله هزار درهم بخشيد پسرش گفت: با اينكه سابقة مرا در اسلام مي داني چرا اين دو را بر من ترجيح مي دهي؟ و خيال مي كرد كه با اين منطق پدرش را قانع ساخته و عاطفة پدرانة او را تحريك كرده است ولي فراموش نموده بود كه پدرش روي چه حسابي چنين عملي را داده است از اين رو عمر با حالت تندي و خم به پسرش گفت: واي بر تو، تو مانند جدّ آنها جدي و مانند پدرشان پدري و مثل مادرشان مادري و نظير جدة آنها جده اي و مانند دائي آنها دائي و مثل خالة آنها خاله اي و چون عموي آنها عموئي و نظير عمه شان عمه اي براي من بياور تا من تو را نيز در رديف آنان حساب كنم. مگر نمي داني كه جدّ آنها رسول الله (ص) و پدرشان علي (ع) و مادرشان فاطمه (ع) و جده شان خديجه و دائي شان ابراهيم و خاله شان زينب و رقيه و ام الكلثوم و عمويشان جعفر بن ابيطالب ابن هاني دختر ابيطالب است. 
امام حسن (ع) كه فرزند بزرگتر پدرش بوده و پس از شهادت وي نيز مقام امامت براي او بود مورد توجه و تربيت علي (ع) قرار گرفت. در دوران خلافت علي (ع) نيز در جنگ هاي جمل و صفين و نهروان شركت داشت و خدمات نظامي ارزنده اي انجام مي داد. 
حوادث و انقلابات روزگار در زمان جواني او يعني در فاصلة بين رحلت جدش تا شهادت پدرش كه مدت ۳۰ سال به طول انجاميد و موجب آزردگي و تجربة او شده در طول اين مدت همراه پدرش از ستمديدگان حمايت مي كرد و از بيدادگران انتقاد مي نمود. 
۲-۴٫ نسبت شريف امام حسن مجتبي (ع)
نسبت شريف كريم اهل بيت، امام حسن مجتبي (ع) بدين قرار است:
‹‹حسن بن علي بن ابي طالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصي بن كلاب بن مره كعب بن لوي بن غالب بن فهربن مالك بن خضر بن كنانه بن خزيمه بن مدركه بن الياس بن مضربن نزار بن معد بن عدنان.
از پيامبر اكرم روايت شده است: ‹‹ اِذا بَلَغَ نَسَبي إلي عدنان فَامسكوا ›› «هر گاه نسب من به عدنان رسيد، در آن توقف كنيد و فراتر نرويد.»
امام حسن مجتبي (ع) با ۲۹ واسطه به حضرت اسماعيل (ع) فرزند ابراهيم خليل الرحمن (ع) مي رسد. اما نسبت مادري حسن مجّتبي (ع) به واسطة مادرش فاطمه زهرا (عليها السلام) بنت رسول خدا (ص) به عبدالمطلب و در نهايت همانند نصب پدري اش به عدنان و سرانجام به حضرت اسماعيل (ع) مي رسد. 
بنابراين نَسَب امام حسن مجّتبي (ع) از طرف پدر با يك واسطه و از طرف مادر با دو واسطه به عبدالمطلب بن هاشم منتهي مي گردد.
پيامبر اسلام (ص)، دو سبطش حسن و حسين را پسران خود مي خواند و خداوند متعال در آيه مباهله  آن دو را پسران پيامبر (ص) خوانده است . 
۲-۵-۱٫ والدين پاك سرشت امام حسن (ع)
در اينجا اشاره اي كوتاه به زندگي و شخصيت پدر ارجمند و مادر گرامي امام حسن (ع) مي كنيم.
۲-۵-۲٫ پدر ارجمند امام حسن مجّتبي (ع)
اميرمؤمنان علي بن ابي طالب (ع)، پدر ارجمند امام حسن مجّتبي (ع) است.
حضرت علي (ع) در سيزده رجب سال ۳۰ عام الفيل (ده سال پيش از بعثت پيامبر (ص) در داخل خانه خدا ] كعبه[ از مادري پاك و عفيف، چون فاطمه بنت اسد ديده به جهان گشود. پدرش ابوطالب بن عبدالمطلب و مادرش فاطمه بنت اسد بن هاشم مي باشند. فرزندان ابوطالب، از جمله حضرت علي (ع) نخستين هاشمي زاده اي بودند كه از پدر هاشمي نسب تولد يافتند.
ابوطالب به مانند پدر و نياكان خود، از موحدان و پيروان دين حنيف ابراهيم (ع)  از هرگونه شرك و بت پرستي دور بود. وي كه جانشين پدرش عبدالمطلب شده بود، بنا به وصيت وي، قيموميت وكفالت پيامبر (ص) از دوران خردسالي اش برعهده گرفت و از وي به مانند فرزندان خود، بلكه بهتر از فرزندان خويش نگه داري و سرپرستي كرد.
ابوطالب و همسرش فاطمه بنت اسد، بيش از چهل سال، حضرت محمد (ص) را چون نگيني در ميان گرفته و از او محافظت كرده و جاي خالي پدر و مادرش را پر كردند. 
پس از بعثت پيامبر اسلام (ص) خانواده ابوطالب نخستين كساني بودند كه به آن حضرت ايمان و از او جانانه دفاع كردند و در اين راه، سختي ها و فشارهاي زيادي متحمل شدند. حضرت محمد (ص) در هر سال حدود يك ماه در «غار حرا» به نيايش عبادت مي پرداخت و در اين مدت، علي (ع) را رابط وي و همسرش خديجه كبري (عليها السلام) و تنها انيس آن حضرت در آن غار بود. 
هنگاميكه حضرت محمد (ص) به پيامبري برگزيده شد، خديجه كبري  (عليها السلام) نخستين زن و حضرت علي (ع) نخستين مردي بودند كه به آن حضرت ايمان آوردند.
از همان آغاز كه جز خديجه كبري  (عليها السلام) و علي (ع) كسي بر پيامبر ايمان نياورده بود، علي (ع) به عنوان وصّي و جانشين پيامبر خدا (ص) معرفي و منصوب شد. اين رويداد، يك امر احساسي و عاطفي نبود، بلكه فرمان الهي بود كه از طريق پيامبرش حضرت محمد (ص) به همگان ابلاغ گرديد.
از اين تاريخ، مسئوليت اجتماعي امام علي (ع) در برابر اسلام و پيامبر اكرم (ص) سنگينتر شد و بدين جهت، احساس وظيفة بيشتري مي كرد. 
اوج ايثارگري اش نسبت به پيامبر (ص) در مكه معظمه، رويداد ليله المبيت بود، كه حضرت علي (ع) در آن شب در بستر پيامبر خوابيد و نقشه شوم سران را نقش بر آب كرد.
پايه هاي حكومت اسلامي در مدينه منوره با رهبري هاي پيامبر (ص) پايه ريز شد ولي نقشه سازنده و نگه دارنده علي (ع) در اين نظام نوبنياد حساس تعيين كننده بود.
سرانجام، پيامبر اسلام (ص) در آخرين ماه سال دهم هجري دقيقاً هفتاد روز پيش از رحلت خويش. علي (ع) را در بازگشت از سفر حجه الوداع، در سرزمين عزيز، به ولايت و جانشيني خودش منصوب كرد و از همه حاجيان و مسلمانان زائر، براي وي بيعت گرفت. 
امام پس از رحلت جان سوز پيامبر اسلام (ص) و در حالي كه علي (ع) با تعدادي از بستگان و فاميلان رسول خدا (ص) به تغسيل و تجهيز پاك و نوراني آن حضرت پرداخته بود، گروهي از مهاجران و انصار در مكاني به نام «سقيفه بي ساعده» گرد هم آمده و جاي علي (ع)، فرد ديگري را به خلافت برگزيدند و از ساير مسلمانان، با اجبار و يا به اكراه بيعت ستانده و حق مسلّم آن حضرت را ناديده گرفتند. 
اما در دوران خلافت خليفة سوم، مسلمانان به تنگ آمده و با مهاجرت بسياري از انقلابيون و مبارزان ضد تبعيض به مدينه منوره و محاصره در دارالخليفه، كشمكش آنان با خليفة سوم و اعوان و انصار و بالا گرفتن و سرانجام خليفه سوم (عثمان بن عفان) به دست معترضان كشته شد. 
در اين زمان بود كه حضرت علي (ع) از جانب مردم به خلافت رسيد. و آن حضرت در روز جمعه ۲۵ ذي الحجه، سال ۳۵ قمري، رسماً زمام خلافت را به دست با كفايت خود گرفت. اجراي عدالت اجتماعي يكي از اصول حكومتي آنحضرت بود و تا آخر عمر به آن پاي بند و بر آن اصرار مي ورزيد.
در آغاز، جنگ جمل، سپس جنگ صفين و در نهايت جنگ نهراوان، ره آورد دسيسه هاي منتقدان و چپاول گرا بود. كه توان تحمل عدالت آن حضرت را نداشته و از روي بي خردي، جهالت و عصبيت خود، باعث جنگ و جدال در ميان امت اسلام و آزار و اذيت خليفه به حق مسلمين مي شدند.
و سرانجام حضرت علي (ع) بدست عبدالرحمن بن ملجم مرادي، در شب نوزده ماه مبارك رمضان سال چهل هجري در مسجد كوفه، ضربت خورد و در شب ۲۱ ماه رمضان به شهادت رسيدند. 
حضرت علي (ع) فرزند بزرگش امام حسن مجتبي (ع) را به جانشيني خويش و فرزند دومش امام حسين (ع) را به جانشيني امام حسن مجتبي (ع) برگزيد. 
۲-۵-۳٫ مادر گرامي امام حسن مجتبي (عليه السلام)
حضرت فاطمه زهرا (عليه السلام) آخرين دختر رسول خدا (ص) مادر گرامي امام حسن مجتبي (ع) است. اين بانوي شريف در بيستم جمادي الآخره، سال پنجم بعثت در مكه معظمه از سرور بانوان قريش، حضرت خديجة كبري (عليه السلام) ويژه به جهان گشود و سراسر عالم هستي را با انوار الهي خويش جلوه گر تابناك نمود. 
حضرت فاطمه (عليها السلام) در دامان مهر انگيز مادرش خديجه كبري (عليها السلام) و پدر والامقام خود حضرت محمد مصطفي (ص) مراحل رشد و ترقي را پشت سرگذاشت و به عنوان آخرين دختر رسول خدا (ص) كه پس از بعثت ديده به جهان گشوده بود، از تربيت الهي و نبوي ويژه اي برخوردار گرديده، بدين جهت، مقام ومنزلت ويژه اي در ميان كودكان بني هاشم و ساير بانوان قريش به دست آورد.
آن حضرت از كودكي شاهد خشونت و بدرفتاري قريش و مشركان مكه با پيامبر (ص) بود. هنوز دو سال از عمر شريفش نگذشته بود كه همراه پدر، مادر و بني هاشم مجبور به زندگي در شعب ابوطالب شد و سه سال در محاصرة اقتصادي، اجتماعي و نظامي قريش قرار گرفت.
پس از بازگشت از شعب ابي طالب هنوز مدت كوتاهي نگذشته بود كه مادر گرامي اش حضرت خديجه (عليها السلام)، در سن پنج سالگي از دست داد.
بيش از هشت بهار از زندگي فاطمه زهرا (عليها السلام) نگذشته بود كه ماجراي مهاجرت سرنوشت ساز پيامبر خدا (ص) و ساير مسلمانان از مكه به يثرب (مدينه) به وقوع پيوست.
حضرت زهرا (عليها السلام) در نه سالگي، از جهت جسمي و روحي به رشد و كمال رسيده و سرآمد دوشيزگان هم سال خويش و حتي تمامي زنان مدينه قرار گرفت.
حضرت زهرا به روايتي در ۲۱ محرم سال سوم و به روايتي ديگر در سال دوم قمري با حضرت (علي) ازدواج كرد. آغاز زندگي مشترك حضرت علي (ع) و حضرت فاطمه (عليها السلام) به سبب بروز جنگ هاي پي در پي و حضور علي (ع) در اكثر آن نبردها و وضعيت نامناسب اقتصادي و معيشتي مسلمانان در مدينه، همراه با سختي ها و دشواري هاي فراواني بود. مقام و منزلت فاطمه زهرا (عليها السلام) به آن درجه در رتبه اي رسيد، كه پيامبر خدا (ص) در شأن او فرمود:
‹‹يا فاطِمه! إِنَّ اللهَ- عَزوَجَلْ- يَغضِبُ لِغَضبِكَ وَ يرضي لِرضاكَ››
«اي فاطمه! خداوند سبحان به سبب خشم تو به خشم مي آيد و با خرسندي و شادماني تو، خرسند و شادمان مي گردد.»
هنوز هجده بهار از زندگي با بركت آن حضرت نگذشته بود كه با رحلت جان سوز پدر مواجه شد. حضرت زهرا (عليها السلام) در عزاي پدر مهربان، غير از تحمل مصيبت رحلت پدر و سوگواري جگر خراش آن حضرت از سوي برخي صحابه رسول خدا (ص) كه پس از رحلت آن حضرت به مقام و منصب رسيده بودند، نامهرباني ها و ناملايمات فراواني ديد و از اين بابت بيمار شد و بيماري اش چهار روز ادامه يافت و هر چه به پايان زندگي عزت مند خويش نزديكتر مي شد، بيماري اش شدت مي گرفت.آن حضرت بنا به قولي ۷۵ روز و بنا به قولي ديگر ۹۵ روز پس از رحلت پيامبر (ص) بيشتر زندگي نكرد و سرانجام در هيجده سالگي، به شهادت رسيد.
  • بازدید : 43 views
  • بدون نظر
این فایل قابل ویرایش می باشد وبه صورت زیر تهیه شده وشامل موارد زیر است:

طرف اول قرارداد(مصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي ……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن ………………………………………………………………………………………
طرف دوم قرارداد(متصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن 
مورد معامله:
كليه حقوق و دعاوي عيني، حقيقي، واقعي، فرضي، تصرفي، صنفي، تصوري و احتمالي مصالح نسبت به حق كسب، پيشه يا تجارت و سرقفلي در شش دانگ يك باب مغازه واقع در تهران به نشاني ………………………………………………………….. بنام مصالح كه طبق سند اجاره شماره …………………………… مورخ ……………………….. تنظيمي دفترخانه شماره ……………………………………………………………………………… 
طرف اول قرارداد(مصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي ……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن ………………………………………………………………………………………
طرف دوم قرارداد(متصالح): خانم/آقاي ……………. فرزند آقاي……………. داراي شناسنامه شماره ……………. صادره از ……………. متولد ……………. ساكن ………………………………………………………………………………………
مورد معامله:
كليه حقوق و دعاوي عيني، حقيقي، واقعي، فرضي، تصرفي، صنفي، تصوري و احتمالي مصالح نسبت به حق كسب، پيشه يا تجارت و سرقفلي در شش دانگ يك باب مغازه واقع در تهران به نشاني ………………………………………………………….. بنام مصالح كه طبق سند اجاره شماره …………………………… مورخ ……………………….. تنظيمي دفترخانه شماره ……………………………………………………………………………… تهران اجاره خط آن بنام مصالح تنظيم گرديده و پس از امضاي اين قرارداد ديگر هيچگونه حقي از حقوق مزبوره ناشي از حق كسب و پيشه و تجارت و سرقفلي و صنفي و تصرف در مغازه فوق الذكر براي مصالح باقي نماينده و همه آن حقوق در مورد مصالحه متعلق به متصالح است كه متصالح اقرار به تصرف كرده.
مبلغ قرارداد(مال الصلح): مبلغ …………….. ريال رايج كه تماما و نقدا به مصالح تسليم و تاديه گرديده به اقراره. 
كليه شرايط صحت صلح قطعي اعم از قبض و اقباض و صيغه به اظهار و غيره اجرا شده و به سائقه احتياط كافه خيارات خصوصا خيار غبن هر چند فاحش از طرفين اسقاط گرديده است. 
تذكاريه:
۱- ضمن العقد لازم حاضر مصالح به متصالح وكالت با حق توكيل غير ولو مكرر با داشتن اختيار عزل وكلاي انتخابي خويش يا جايگزيني آن هر چند كرارا داده و مي دهد كه جهت فسخ و الغاي سند اجاره شماره مرقوم و تنظيم و سند اجاره به نام خود يا قائم مقامات خود در خصوص مغازه مزبور به هر شرط و به هر كيفيت و بهر مدت اقدام نمايد.
۲- ضمن العقد لازم و ضمن العقد خارج لازم كه با قرار عقد خارج لازم في ما بين طرفين بطور شفاهي منعقد شده مصالح به عنوان موكل حق عزل متصالح(وكيل مرقوم) يا ضمن امين يا ضمن وكيل را از حال الي ۳۰ سال شمسي از خود ساقط نمود.
۳- متصالح متعهد به تاديه اجور عقب افتاده احتمالي سند اجاره مرقوم گرديد. ضمان درك از حال الي ده سال شمسي به عهده مصالح مي باشد.
  • بازدید : 43 views
  • بدون نظر
این فایل در ۲۰صفحهقابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیرست:

اتحادیه اروپا یک اتحادیه اقتصادی-سیاسی است که از ۲۷ کشور اروپایی تشکیل شده‌است. منشا اتحادیه اروپا به جامعه اقتصادی اروپا که در سال ۱۹۵۷ با توافقنامه رم بین ۶ کشور اروپایی شکل گرفت، باز می‌گردد. از آن تاریخ با اضافه شدن اعضای جدید، اتحادیه اروپا بزرگ‌تر شد. در سال ۱۹۹۳، توافق ماستریخت چارچوب قانونی کنونی اتحادیه را پایه گذاری کرد.
اتحادیه اروپادر سال ۱۹۹۹ واحد پول مشترکی به نام یورو را معرفی کرد که در ۱۵ کشور رواج دارد. اتحادیه اروپا با ۵۰۰ میلیون شهروند ۳۱٪ تولید ناخالص داخلی سال ۲۰۰۷ در جهان را تولید کرده‌است. (۱۵٫۸ تریلیون دلار) [۱]
۲۱ کشور از اعضای اتحادیه اروپا عضو ناتو می‌باشند.
اتحادیه در حال حاضر بازار واحد مشترکی دارد که موارد زیر را در بر می‌گیرد: اتحادیه گمرکی، واحد پول – یورو- که تحت اداره ی بانک مرکزی اروپاست ( و تا کنون ۱۲ کشور از ۲۷ کشور عضو آن را پذیرفته‌اند، سیاست مشترک کشاورزی، سیاست مشترک تجارت و سیاست مشترک شیلات. سیاست مشترک خارجه و امنیت نیز به عنوان دومین ستون از سه ستون اتحادیه اروپا مشکل گرفت. قرارداد شنگن کنترل روادید را لغو کرد، با ایستهای گمرکی نیز در بسیاری از مرزهای داخلی برداشته شد و امکان رفت و آمد شهروندان اتحادیه اروپا برای زندگی، مسافرت، کار و سرمایه گذاری بیشتر شد.
مهمترین نهادهای EU عبارتند از: شورای اتحادیه اروپا، کمیسیون اروپا، دادگاه اروپا، کنگره اروپا، شورای اروپا و بانک مرکزی اروپا، اصل و ابتدای پارلمان اروپا بر می‌گردد به دهه ی ۱۹۵۰ و معاهده‌های پایه گذاری، از سال ۱۹۷۹ اعضای این اتحادیه توسط نمایندگان کشورهای عضور انتخاب می‌شوند. هر ۵ سال یکبار انتخابات برگزار می‌شود که شهروندان کشورهای عضو EU می‌توانند در آن شرکت کرده، رای دهند. فعالیتهای اتحادیه اروپا اکثر سیاستهای عمومی را تحت پوشش قرار می‌دهد، از سیاست اقتصادی گرفته تا امور خارجه، دفاع، کشاورزی و تجارت. با این حال، گستره ی قدرت آن در حوزه‌های مختلف بسیار متفاوت است. در برخی حوزه‌ها اتحادیه مانند فدراسیون عمل می‌کند (برای مثال در مسائل پولی، کشاورزی، تجاری، محیط زیست و سیاستهای اقتصادی و اجتماعی) و در دیگر حوزه‌ها مانند یک سازمان بین المللی ( برای مثال در امور خارجه).
موقعیت
اعضای اتحادیه اروپا بین اتحادیه را کاملاً مقتدر و مستقل ساخته‌اند ( بیش از تمامی دیگر سازمانهای بین المللی غیر مستقل فهرست سازمانهای منطقه‌ای سازمانهای منطقه‌ای). در برخی حوزه‌ها EU همچون فدراسیون یا کنفدراسیون عمل می‌کند، با این حال، از لحاظ حقوقی، کشورهای عضو “رئیس معاهده ها” هستند بدین معنی که اتحادیه این قدرت را ندارد که بدون توافق اعضا و از طریق معاهده‌های بین المللی، از کشورها قدرت بگیرد و به قدرت خود اضافه کند. به علاوه، در بسیاری از حوزه‌ها، به خصوص حوزه‌های مهم و کلیدی مانند امور خارجه و دفاع، کشورهای عضو تنها از مقدار کمی از استقلال و اقتدار ملی خود صرف نظر کرده‌اند، به دلیل این ساختار منحصر به فرد اکثراً اتحادیه اروپا را پدیده‌ای بی نظیر تلقی می‌کنند.
در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۴، سران دولتهای کشورهای عضو EU معاهده‌ای که قانون اساسی اروپا را وضح می‌کند به امضا رساندند که بعداً ۱۳ کشور عضو آن را تصویب کردند. اما در اغلب موارد، تصویب بیشتر براساس عملکرد پارلمانی است تا رای عمومی، که این فرآیند در ۲۹ می‌۲۰۰۵، زمانیکه رای دهندگان فرانسه قانون اساسی را با ٪۷/۴ به ٪۳/۴۵ رد کردند نامشخص و متزلزلی باقی ماند. سه روز پس از رفراندوم فرانسه در مورد قانون اساسی اروپا، هلند نیز طی رفراندومی با ٪۶/۶۱، قانون اساسی اروپا را رد کرد.
بنابراین وضعیت فعلی و آتی اتحادیه اروپا همچنان موضوع بحثهای جنجال برانگیز سیاسی خواهد بود و کشورهای عضو هرکدام دیدگاه متفاوتی نسبت به آن دارند: برای مثال، در انگلستان یک همه پرسی نشان داد که ٪۵۰ از مردم نسبت به اتحادیه اروپا بی تفاوتند و ٪۲۰ به حزبهایی رای دادند که می‌خواستند در انتخابات ۲۰۰۴EU از این اتحادیه کناره بگیرند. نظر عموم مردم در دانمارک و اتریش نیز تردیدآمیز است. با این حال سایر کشورها بیشتر طرفدار یکپارچه سازی اتحادیه اروپا هستند. بلافاصله پس از اینکه فرانسه و هلند به قانون اساسی رای منفی دادند. کرندداچی از لوکزامبورگ رای مثبت داد. معنای واقعی عبارت “یکپارچه سازی اتحادیه اروپا” نیز خود موضوع بحث و مناظره‌است.
[ویرایش] مسائل جاری
مسائلی که در حال حاضر اتحادیه اروپا با آن روبروست عبارتند از عضویت، ساختار، فرآیندها و سیاستها که موفقیت و آینده قانون اساسی و توسعه و گسترش اتحادیه در شرق و جنوب، مسائل مربوط به درستکاری و امانتداری مالی و پاسخگویی و دموکراتیک، پایداری نسبی اقتصادی، تجدید نظر در قوانین “معاهده ی رشد و ثبات” و بودجه ی آتی و سیاست مشترک کشاورزی را در بر می‌گیرد. در شورای اروپا در دسامبر ۲۰۰۵، نشستی که هر ۶ ماه یکبار با حضور سران دولتها و دول کشورهای عضو اتحادیه برگزار می‌شود، در مورد چگونگی تخصیص بودجه EU برای ۷ سال آینده (۲۰۱۳-۲۰۰۷) تصمیماتی اتخاذ شد. همچنین پس از اینکه اعضای اتحادیه در مورد بودجه بر سر ٪۰۴۵/۱ از تولید ناخالص داخلی اروپا توافق کردند “چشم اندازهای مالی” نیز تعریف شد.
نخست وزیر انگلستان، تنی بلر، علی رغم قولی که به پارلمان داده بود پذیرفت تا تخفیف انگلستان را که مارگارت تاجر در سال ۱۹۸۴ مورد مذاکره قرار داده بود دوباره مورد بررسی و تجدید نظر قرار دهد رئیس جمهور فرانسه، ژاک ژیراک، اظهار داشت که افزایش بودجه به اروپا این امکان را می‌دهد تا سیاستهای مشترک را مانند سیاست مشترک کشاورزی، سیاست برنامه ی ششم توسعه تحقیقات و فن آوری را تامین اعتبار نماید. با این حال تقاضای فرانسه برای کاهش مالیات بر ارزش افزوده رد شد.
مسائل جنجال برانگیز در طی منازعات مربوط به بودجه عبارتند از تخفیف به انگلستان، منافع فرانسه از سیاست مشترک کشاورزی، کمکهای گسترده آلمان و هلند به بودجه ی اتحادیه اروپا و اصلاح صندوق اعتبارات توسعه منطقه‌ای اروپا. بسیاری از مفسران بر این باورند که این مناظرات نشان دهنده ی این است که میان دولتهایی چون فرانسه و آلمان که خواهان بودجه بیشتر و اتحادیه‌ای فدرالتر هستند و دولتهایی همچون انگلستان که بودجه کمی می‌خواهند اما متقاضی اعتبارات گسترده برای تحقیقات و فن آوری اند (و شعارشان هم مدرنیزه شدن است) شکاف عمیقی وجود دارد. معاهده‌ای که قانون اساسی اروپا را وضع می‌کند و عموماً “قانون اساسی اروپا” نامیده می‌شود، معاهده ایست بین المللی با هدف تدوین قانون اساسی برای اتحادیه اروپا. ناکامی این قانون (اساسی) برای جلب حمایت عمومی در برخی کشورهای عضو (فرانسه و هلند) سبب شد که سایر کشورها نیز تصویب قانون اساسی را متوقف سازند و یا به بعد موکول کنند و بدین ترتیب آینده این قانون نامشخص مانده‌است.
اگر که این قانون تصویب شده بود، معاهده از یک نوامبر ۲۰۰۶ قابل اجرا می‌شد با این حال، در ماه می‌۲۰۰۶، اتریش، بلژیک، قبرس، استونی، آلمان یونان، اتریش، ایتالیا، لتونی، لیتوانیا، لوکزامبورگ، مالتا، اسلواکی، اسلوونی و اسپانیا به قانون اساسی رای مثبت دادند و آن را به تصویب رساندند. کشورهای بلغارستان و رومانی نیز که از ۲۰۰۷ عضو اتحادیه خواهند بود، پیشاپیش معاهده قانون اساسی را پذیرفته‌اند و معاهده ی پذیرششان را هم تصویب کرده‌اند.
[ویرایش] پیدایش و تاریخچه
تلاشهایی صورت گرفته تا تاریخ گذشته اروپا را که موکد اعتبار هویت ملی اروپاست بازسازی کنند. امپراطوری روم را که در مدیترانه متمرکز بود بنا به دلایلی چند نمی‌توان تمثیل مناسبی برای اتحادیه اروپا دانست: این دو نهاد سیاسی موقعیت جغرافیایی یکسانی نداشتند، امپراطوری روم بخشهایی از آفریقا و آسیا را شامل می‌شد، اما بخش وسیعی از آلمان، اسکاندیناویا، اسکاتلند و شرق اروپا را در بر نمی‌گرفت، امپراطوری روم با توسل به زور گسترش پیدا کرد، به وسیله ی ایالتی مرکزی کنترل می‌شد و از تعداد معدودی از ایده آلها و ساختارهای EU برخوردار بود. امپراطوری فرانک در چارلمان و امپراطوری روم مناطق وسیعی را تحت دولتی نه چندان مستحکم صدها سال یکپارچه و متحد نگه داشتند. شاید اتحادیه ی گمرکی در سده ی ۱۸۰۰ و در دروه ی تصدی ناپلئون I فرانسه برای مقایسه مناسبتر باشد، اما آنهایی که طرفدار گسترش اتحادیه اروپا هستند احتمالاً بر این عقیده‌اند که هرچه کمتر در مورد کشورگشایی‌های نازیهای آلمان در دهه ی ۱۹۴۰ صحبت کنیم بهتراست.
با در نظر گرفتن زبانهای اروپا، فرهنگها و گروههای قومی آن، این تلاشها اغلب متضمن اشغال نظامی کشورهای مخالف که سبب بی ثباتی می‌شدند بود. بقیه صدها پا برجا ماندند و دروه‌هایی از پیشرفت فن آوری و اقتصادی و صلح را رواج دادند. یکی از نخستین پیشنهادات برای برقراری اتحاد صلح آمیز از طریق همکاری و برابری اعضا را ویکتورهوگوی صلحگرا در سال ۱۸۵۱ بیان نمود. پس از فاجعه جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، انگیزه برای تشکیل اتحادیه اروپا بیشتر شد و این انگیزه ناشی از تصمیم به بازسازی اروپا و از بین بردن احتمال جنگی دیگر بود. این احساس در نهایت منتهی شد به شکل گیری جامعه ذغال سنگ و فولاد اروپا توسط کشورهای آلمان، فرانسه، ایتالیا و نبه لوکس (هلند، بلژیک، لوکزامبورگ). این امر از طریق معاهده ی پاریس (۱۹۵۱)، که در آوریل ۱۹۵۱ به امضا رسید و از ژولای ۱۹۵۲ به اجرا درآمد میسر گردید .
نخستین اتحادیه ی گمرکی در ابتدا “جامعه اقتصادی اروپا” (که به طور غیر رسمی در انگلستان” بازار مشترک” نامیده می‌شود) نام داشت و با معاهده روم در سال ۱۹۵۷ شکل گرفت و از یکم ژانویه ۱۹۵۸ به اجرا درآمد. این اتحادیه بعدها به “جامعه اروپا” تغییر نام دارد که طبق معاهده مستریچت نخستین ستون اتحادیه اروپا محسوب می‌شود. اتحادیه اروپا متحول شد و از یک سازمان تجاری به مشارکتی سیاسی و اقتصادی مبدل گشت. رئیس جمهور سابق فرانسه و لری جیسکار و استانیک درمقام رئیس کنوانسیون آینده اروپا پیشنهاد داد که نام اتحادیه ی اروپا را به اروپای متحد تغییر دهند که البته تصویب نشد. بخشی از فرآیند ایجاد هویتی ملی برای اتحادیه اروپا می‌تواند تاریخی از اروپا به دست دهد که وجود EU را توجیه می‌سازد. بعضاً به دلیل فقدان این بخش از تاریخ است که در میان برخی از شهروندان کشورهای عضو اتحادیه احساسات ضد اروپایی وجود دارد. در هر حال، ارزش واقعی EU در گرو این است که چگونه EU بتواند آینده اتحادیه را ارتقا بخشد نه اینکه چگونه گذشته ی آن را توجیه نماید.
[ویرایش] کشورهای عضو
اتحادیه اروپا هم اکنون شامل ۲۷ کشور مستقل که مجموعا ایالت‌های عضو خوانده می‌شوند و عبارت‌اند از: اتریش، اسپانیا، استونی، اسلوواکی، اسلوونی، ایتالیا، ایرلند، آلمان، بریتانیا، بلژیک، بلغارستان، پرتغال، دانمارک، رومانی، جمهوری چک، سوئد، فرانسه، فنلاند، قبرس، لاتویا، لوکزامبورگ، لهستان، لیتوانی، مالت، مجارستان، هلند و یونان[۲]
در حال حاضر ۳ نامزد رسمی برای عضویت در اتحادیه، کشورهای کرواسی، جمهوری مقدونیه و ترکیه می‌باشد. به علاوه کشورهای آلبانی، بوسنی و هرزگوین، مونتنگرو و صربستان به عنوان کشورهایی که دارای پتانسیل نامزدی عضویت هستند، شناخته می‌شوند.[۳]
 
 
نقشه اتحادیه اروپا
[ویرایش] توسعه‌های آتی و روابط نزدیک
قرار است که بلغارستان و رومانی از یکم ژانویه ۲۰۰۷ به عضویت اتحادیه اروپا درآیند. معاهدهٔ پذیرش عضویت در اتحادیه اروپا را بلغارستان و رومانی در ۲۵ آوریل ۲۰۰۵ به امضا رساندند و پارلمانهای کشورهای عضو در حال بررسی تصویب آن هستند. در حال حاضر همهٔ کشورها به استثنای سه کشور روند تصویب را به پایان رسانده‌اند و کشورهای باقیمانده نیز اعلام کرده‌اند که تا پایان سال این کار را به اتمام خواهند رساند. جمهوری کرواسی نیز نامزد رسمی برای پیوستن به اتحادیه‌است و مذاکراتش را برای پذیرش عضویت از اکتبر ۲۰۰۵ آغاز کرده‌است. در ژوئن ۲۰۰۶، مقامات اتحادیه پیش بینی کردند که پذیرش عضویت کرواسی در سال ۲۰۱۰ صورت خواهد گرفت. انتظار می‌رود مذاکرات در مورد تمامی فصلهای acquis communautaire در سال ۲۰۰۸ یا ۲۰۰۹ خاتمه یابد، در حالیکه امضای معاهده پذیرش درسال بعد انجام خواهد گرفت. ترکیه نیز رسماً نامزد پیوستن به اتحادیه اروپاست. آرمانهای اروپا – ترکیه از قرارداد آنکارا در سال ۱۹۶۳ آغاز شد. ترکیه مذاکرات مقدماتی را در ۳ اکتبر ۲۰۰۵ آغاز کرد. اما تحلیل گران معتقدند که نزدیکترین تاریخ ممکن برای به عضویت درآمدن ترکیه ۲۰۱۵ خواهد بود زیرا ترکیه اصلاحات اجتماعی و اقتصادی بسیاری دارد که باید به انجام برساند و نیز بدین دلیل که پذیرش عضویت ترکیه مستلزم صرف هزینه‌های زیادی خواهد بود که در بودجه ۲۰۱۳-۲۰۰۷ جایی برای آن در نظر گرفته نشده. بخشی از مشکل پذیرش ترکیه این است که ٪۹۷ از زمینهای ترکیه در شبه جزیره آناتولیان در غرب آسیا واقع شده و تنها ٪۳ آن در قارهٔ اروپاست. مقامات ترکیه در رویارویی با این مشکل چنین بیان داشته‌اند که کشورهایی نظیر اوکراین و بلاروس نیز در شرق دور واقع شده‌اند و گرجستان که از لحاظ جغرافیایی بعضاً در اروپاست، حتی نسبت به ترکیه نیز بیشتر به سمت شرق پیشرفته‌است و دور بخشی از ناحیهٔ شمال شرقی با ترکیه هم مرز است. بنابراین،
می‌توان ادعا نمود که ترکیه هم از طرف شرق و هم از طرف غرب با کشورهای اروپایی هم مرز است.
به جمهوری یوگسلاوی سابق مقدونیه نیز نامزدی رسمی برای عضویت داده شده بود (دسامبر ۲۰۰۵)
اعضای اتحادیه تجارت آزاد اروپا – کشورهای نروژ، ایسلند و لیختن اشتاین- اعضای منطقهٔ اقتصادی اروپا نیز هستند که این امکان را به آنها می‌دهد تا از جهات بسیاری در بازار واحد کشور اتحادیه تجارت آزاد اروپا، پس از رفراندومی عضویت در منطقهٔ اقتصادی اروپا را رد کرد و اما از طریق معاهدات دوجانبه متعدد روابط نزدیکی با اتحادیه اروپا برقرا کرده‌است. آلبانی، بوسنی و هرزگوین، مونته نگرو و صربستان نیز رسماً به عنوان نامزد عضویت در اتحادیه درنظر گرفته شده‌اند.
[ویرایش] استدلال توسعه EU و چشم انداز آینده
حامیان اتحادیه اروپا چنین استدلال می‌کنند که رشد اتحادیه اروپا می‌تواند قدرتی برای برقراری صلح و دموکراسی باشد. آنها معتقدند که جنگ‌هایی که در تاریخ اروپا به صورت دوره‌ای تکرار می‌شد و مشخصه اروپا محسوب می‌گردید با تشکیل “جامعه اقتصادی اروپاً (که بعداً اتحادیه اروپا نام گرفت) در دههٔ ۱۹۵۰ متوقف گردید. آنها همچنین بر این باورند که در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، کشورهای یونان، اسپانیا و پرتقال کشورهای دیکتاتوری بودند، اما علاقهٔ جوامع تجاری این سه کشور به عضویت در اتحادیه اروپا انگیزه‌ای قوی برای برقراری دموکراسی در این کشورها شد. دیگران معتقدند که برقراری صلح در اروپا پس از جنگ جهانی دوم بیشتر بنا به دلایل دیگری می‌باشد مانند تعدیل تاثیرگذاری آمریکا و ناتو، نیاز به نشان دادن عکس العملی یکپارچه به تهدیدات شوروی، نیاز به بازسازی پس از جنگ جهانی دوم، خستگی عموم از جنگ و اینکه کشورهای دیکتاتوری ذکر شده بنا به دلایلی کاملاً متفاوت منحط شدند.

عتیقه زیرخاکی گنج