• بازدید : 36 views
  • بدون نظر

دانلود رایگان تحقیق دیابت-خرید اینترنتی تحقیق دیابت-دانلود رایگان مقاله دیابت-تحقیق دیابت

این فایل در ۱۰صفه قابل ویرایش تهیه شه وشامل  موارد زیر است:
ديابت نوع ۲ يا ديابت غير وابسته به انسولين 

اين نوع ديابت تقريباٌ ۸۵ تا ۹۰ درصد کل بيماران ديابتي را تشکيل مي دهد. در اين نوع ديابت، زمينه ارثي دخالت دارد و در مقايسه با ديابت وابسته به انسولين بيشتر به صورت فاميلي مشاهده مي شود. در فردي که داراي زمينه ارثي بيماري است، عوامل محيطي مي توانند موجب بروز علائم بيماري شوند. 
ديابت نوع ۲ به دو گروه نقسيم مي شود: ۱- ديابت در افراد چاق ۲- ديابت در افراد با وزن طبيعي 
در کشورهاي غربي ابتلاء به ديابت به ميزان ۶۰ تا ۹۰ درصد مربوط به عامل دريافت کالري اضافي، چاقي و در نتيجه مقاومت نسبي به انسولين است. در بيماراني که وزن طبيعي دارند، افزايش مختصر وزن از جمله افزايش وزن به طور طبيعي در دوره کودکي يا هنگام بلوغ، موجب افزايش عدم تحمل نسبت به گلوکز خواهد شد. 
ديابت نوع ۲، اغلب در بينافراد ميانسال ديده مي شود. در کودکان و نوجوانان، نوعي ديابت ظاهر مي شود و به نام اختصاري مودي معروف است و به صورت ارثي منتقل مي شود. 
در ديابت نوع ۲، کمبود انسولين به طور نسبي وجود دارد ولي مقاومت به انسولين مي تواند در پيدايش بيماري اهميت بيشتري داشته باشد. در اين بيماران پاسخ انسولين به گلوکز ممکن است طبيعي يا بيش از طبيعي باشد. در اين نوع ديابت فاصله غير طبيعي شدن تست تحمل گلوکز تا نمود افزايش قند خون در حالت ناشتا ممکن است از چند سال تا چند دهه طول بکشد در حالي که در ديابت نوع ۱، اين فاصله چند ماه تا چند سال است، با کم کردن وزن بيمار در اوايل به انسولين را اصلاح کرد.در هر دو نوع ديابت عوارض مزمن بيماري وجود دارد. 
ارتباط ديابت نوع ۲ با رشد جنين و کودک شيرخوار 
بروز بيماري هاي قلبي – عروقي در افراد بالغ با رشد آنها در دوره جنيني و شيرخوارگي ارتباط دارد. بيماري قلبي – عروقي را يک اثر برنامه ريزي شده از اختلال رشد در مراحل اوليه عمر مي دانند. طي دوره هاي بحراني در اوايل عمر در نتيجه يک عامل محرک يا مخرب کار با ساختار موجود زنده دچار تغيير دائمي يا طولاني مي شود و به اين دليل چنين روندي به برنامه ريزي تعبير مي شود. شواهد اين پديده حدود ۷۰ سال پيش مشاهده شده است به اين صورت که در نواحي مختلف انگلستان و ولز بين مرگ و مير ناشي از بيماريهاي قلبي و مرگ و مير نوزادان، ارتباط نزديکي به دست آمد. از آنجايي که مرگ و مير نوزادان بيشتر با کمي وزن آنان هنگام تولد همراه ايت، مي توان چنين نتيجه گيري کرد که اختلال رشد جنين، در پيدايش بيماريهاي قلبي – عروقي در سنين بالا مؤثر است. 
بر اساس يک آمار در بين ۵۶۵۴ نفر مرد، بيشترين تعداد مرگ ناشي از نرسيدن خون به عضله قلب، شامل کساني بوده که وزن آنان هنگام تولد تا يکسالي از حد طبيعي پايين تر بوده است و به اين ترتيب ميزان مرگ و مير در افرادي که وزن هنگام تولد آنها پايي بوده، سه برابر افزايش داشته است. 
بررسي هاي بعدي نيز نشان داد که کمي وزن هنگام تولد مخصوصاٌ‌ وقتي همراه با افزايش وزن جفت باشد با افزايش فشار خون و فيبرينوژن در سنين بالاتر ارتباط دارد، پس مي توان نتيجه گيري کرد که اختلال در رشد بعضي از بافت ها مثل بافت عروقي – خوني و کبد در اثر شرايط نامناسب محيطي و در زمان بحراني مي تواند موجب بروز عوارض فوق الذکر در سنين بالاتر شود. همچنين با توجه به مطالب فوق مي توان به نقش مهم تغذيه مادران باردار پي برد. 
ديابت نوع ۲ و اختلال در تحمل گلوکز اغلب با فشار خون و بيماريهاي ايسکميک قلبي تواماٌ ديده مي شود. مي دانيم سلولهاي بتا در دوران جنيني به سرعت رشد مي کنند و اشکال تغذيه جنين مي تواند به اختلال در تحمل گلوکز منجر شود. 
پس عواملي که در اوايل زندگي و ديابت نوع ۲ و يا مخلوطي از آنها شودو البته اين تغييرات بستگي دارد به اينکه اختلال رشد در جنين يا شيرخوار در چه زماني از رشد و تکامل بوجود آيد. 
البته اين موضوع که حوادث دو سال اول عمر موجب تغييراتي در ۵۰ تا ۷۰ سال بعد شود در ابتداي امر بعيد به نظر مي رسد ولي اگر از دريچه ديگري به موضوع نگاه کنيم ممکن است اين مطلب کمتر موجب شگفتي شود. طبق محاسبه اي که انجام شده براي تبديل سلول تخم به يک نوزاد رسيده به ۴۲ دوره تقسيم سلولي نياز است، در حالي که بعد از تولد براي تبديل نوزاد به يک فرد بالغ فقط ۵ دوره تقسيم سلولي ديگر لازم است. دفعات تقسيم سلولي و زمان آن در بافتهاي مختلف بدن متفاوت است براي مثال در هنگام تولد سلولهاي عصبي به طور کامل وجود دارند و حداقل نيمي از سلولهاي بتاي پانکراس تشکيل شده است. اثرات مخرب عوامل مختلف بخصوص سوء تغذيه مي تواند اثرات دائمي بر روي اندازه و ساختمان بافت ها و اعضاء مختلف بدن بگذارد. اختلال در تغذيه داخل رحمي ممکن است موجب اختلال در رشد کلي بدن شود و يا با محافظت نسبي از بافت نغز، قسمت هاي ديگر دچار اختلال بيشتري شود. 
دلايل قابل قبولي در دست است که سلولهاي بتا که دو دوره جنيني و اوايل شيرخوارگي داراي رشد سريعي است در اين دوره سوء تغذيه بسيار حساس است. سوء تغذيه جنين ممکن است ناشي از اختلال در تغذيه مادر باشد. در مناطقي که سوء تغذيه وجود دارد عدم تحمل گلوکز و ديابت نوع ۲ شايع تر است. 
سوء تغذيه جنين و شيرخوار مي تواند موجب تغييرات دائمي در ساختار و کار اعضاء و بافتهاي مختلف بدن شود. زمان و نوع کمبود، مشخص ککنده اختلالي است که در سنين بالاتر پيش خواهد آمد. 
تغيير در سلولهاي بتا نه تنها در تعداد اين سلولها نيست و ممکن است عملکرد سلولها نيز دچار اختلال گردد و يا عروق و اعصاب اين قسمت به خوبي تکامل پيدا نکنند جريان خون در جزاير لانگرهانس نسبت به ساير قست هاي پانکراس بيشتر است(۲۰ – ۱۰%) در نتيجه تغييرات عروقي اين جزاير موجب تغييرات زيادي در جزاير لانگرهانس و مخصوصاٌ‌ سلولهاي بتا مي شود. 
شواهدي در دست است که نشان مي دهد براي رشد سلول هاي بتا در دوره داخل رحمي اسيدهاي آمينه نقش مهمي دارند انسولين مترشحه از سلول هاي بتا به نوبه خود اهيمت زيادي در رشد جنين دارد. 
طبق مطالعات انجام شده سوءتغذيه موجب کاهش دائمي تحمل گلوکز مي شود. البته در اين بررسي سوء تغذيه داخل را نيز نمي توان منکر شد. 
کاهش ترشح انسولين به طور تجربي، در حيوانات با ايجاد سوء تغذيه پروتئين/ کالري تائيد شده است. اين تغيير با کمبود پروتئين به تنهايي نيز مورد تائيد قرار گرفته است. کاهش پروتئين نه تنها بر روي تعداد سلولها اثر مي گذارد بلکه موجب غير طبيعي شدن عروق جزيره اي نيز مي شود. اين مطالب تاثير ژنها بر روي بيماري ديابت را به هيچ وجه رد نمي کند و بايد ژنهايي را که موجب اختلال رشد جنين مي شود در نظر داشت. 
صاحب نظران عقيده دارند که تغذيه صحيح مادران باردار و شيرخواران مي تواند موجب کاهش ابتلا به ديابت گردد. 
ديابت ناشي از سوء تغذيه 
در برخي نقاط جهان ديابت ناشي از سوء تغذيه به مراتب شايع تر از ديابت وابسته به انسولين است. اين بيماري در هندوستان و بعضي از مناطق افريقا بيشتر مشاهده مي شود. معمولاٌ اين نوع ديابت در افراد جوان قابل تشخيص است و با سوء تغذيه ناشي از کمبود پروتئين و ضعف و لاغري شديدي همراه است. 
ديابت و خانواده 
امروزه ديابت کودکان و نوجوانان به راحتي قابل کنترل است برخورداري از يک زندگي پر از نشاط و شادي با توجه به بيماري مزمني مانند ديابت تنها به سعي و کوشش پزشکان و پرستاران در کلينيک با بيمارستان بستگي ندارد بلکه بزرگترين و مهمترين بخش درمان در دست والدين کودکان و نوجوانان ديابتي است. 

ديابت فرزند بر کل خانواده اثر مي گذارد، بنابراين لازم است اعضاء خانواده در مراقبت از کودک مبتلا به ديابت همکاري کنند. والدين بايد خود را با بيماري فرزند خود سازش دهند و سعي کنند مشکلات را با هم حل کنند. با فرزند خود ارتباط خوبي داشته باشند زيرا احساس ترس، نگراني، عصبانيت و افسردگي والدين به کودک نيز منتقل مي شود. در ابتداي تشخيص ديابت براي کودک، والدين يا خود کودک ممکن است دچار شوک و انکار بيماري شوند اين مرحله از چند روز تا چند ماه وگاه بيشتر ادامه پيدا مي کند. در اين مرحله لازم است والدين و کودک توسط تيم بهداشتي (مثل پزشک، پرستار) و انجمن ديابت حمايت شوند تا اين مرحله خوبي به پايان يابد. 

بعد از مرحله شوک و انکار برخوردهاي ديگري به صورت غصه يا احساس گناه خود را نشان مي دهد. بعضي از والدين ممکن است خود و يا کودک را براي بيماري مقصر بدانند و مرتب فرزن خود را سرزنش کنند. والدين عزيز بايد بدانند که هيچکس در پيدايش اين بيماري مقصر نيست. 

والدين تا زماني که فرزندشان در درمان ديابت خود استقلال پيدا نکرده است. کاملاٌ‌ مراقي باشند ولي بايد در نظر داشته باشيد که زياده روي در اين کار موجب وابستگي بيش از حد کودک شده، رشد و تکامل او را به تاخير مي اندازد. 

در هنگام مراقبت از کودک نبايد خود يا کودک را سرزنش کرد چون اين کار سبب بروز مشکلات عاطفي در کودک و در نهايت سرکشي و عدم پيروي وي خواهد شد. خانواده اي درست عمل مي کند که: 

بيماري ديابت فرزند خود را بپذيرد 

اعضاء آن يکديگر را کمک کنند 

با انجمن ديابت در ارتباط دائم باشند 
با فرزند خود ارتباط مطلوبي داشته و کنترل ديابت را به نحو احسن انجام دهد 
والدين با به رفتار فرزند خود در سن مدرسه توجه داشه باشند کودک در اين سنين با محيط مدرسه و دوستان جديد آشنا مي شود علاقه دارد با دوستان خود ارتباط داشته باشد بنابراين غيبت مکرر از مدرسه يا بستري شدن مکرر يا از دست دادن دوستان ممکن است وي را نگران کند والدين بايد فرزند خود را تحت حمايت خود قرار داده و او را تشويق کنند که نگرانيهايش را ابراز دارد. 
اگر کودک ازسوي دوستان خود طرد شود يا احساس کند که با ديگران فرق دارد ممکن است احساس تنهايي کند بنابراين حمايت والدين از فرزند در تمام شرايط لازم است. 
پياژه يکي از روانشناسان عروف مي گويد: کودکان آدم هاي بزرگهاي کوچک نيستند قدرت فکر کردن آنها کم نيست بلکه طرز فکرشان فرق مي کند. 
بنابراين کودک در سن مدرسه به خوبي فکر مي کند و قدرت يادگيري دارد لذا بايد آنها را همراه با والدين در کلباسهاي آموزشي مخصوص کودکان ديابتي شرکت داد و توضيحات ساده در باره ديابت، او را در راه انجام آزمايشها و تزريق انسولين تشويق کرد. 
متخصصين سعي دارند که کودکان هر چه زودتر استقلال پيدا کنند و بتوانند بدون کمک والدين به تنهايي کنترل(بيماري) خود را به دست بگيرند. 
بعضي از کودکان بخصوص در سنين قبل از مدرسه از تزريقات مي ترسند و آن را به عنوان تنبيه خود مي دانند. والدين بايد براي کم کردن اضطراب کودک، حينو بعد از تزريق کودک را نوازش کنند تا کودک آن را به عنوان تنبيه تصور نکند. 
والدين ايد تزريق انسولين را بدون تصور اينکه به کودک صدمه اي وارد مي کند انجام دهند و آن را به عنوان قسمتي از زندگي کودک بپذيرد. 
نوجوانان به علت رشد ناگهاني جسمي و تغيير ظاهري بدن از نظر سازش با ديابت مشکل بيشتري نشان مي دهند آنها معمولاٌ سرکشي مي کنند. بيماري را انکار مي کنند و يا آزمايشها را اشتباه پاسخ مي دهند. آنها دوست دارند وابستگي خود به والدين را کاهش دهند و در نتيجه ممکن است نسبت به والدين خشمگين شوند. در اين موقع والدين بايد رفتار نوجوان را درک کنند و مسئوليت بيشتري به وي بدهند و او را براي بيان احساسات خود تشويق کنند والدين بايد فرزندان خود را براي ارتباط با کودکان ديابتي ديگر تشويق کنند تا آنها بفهمند که تنها نيستند. 
راهي براي مبارزه با ديابت 

تا سال ۱۹۲۰ افرادي که به نوع اول ديابت مبتلا مي شدند حدود يک سال زندگي مي کردند به محض آنکه سيستم ايمني منحرف شده آنان کار انهدام سلولهاي بافت مجزاي کوچک و توليد کننده انسولين لوزالمعده را آغاز مي کردند، اين بيماران(که بيشترشان بچه بودند) دچار کم شدن آب بدن مي شدند و به سرعت به حال اغماء مي افتادند. از زماني که پزشکان درمان ديابت را با تزريق انسولين آموختند. اين بيماري صورت کمتر مرگباري به خود گرفته است اما هنوز هم عامل اصلي نابينايي و نارسايي کليه استف و غالباٌ به قطع دستها و پاها مي انجامد. دانشمندان دير زماني است که اميدوارند با شناخت آنچه که سيستم ايمني را عليه سلولهاي بافت کوچک مجزا مي شوراند بتوانند اين بيماري را به طور زيربنايي متوقف کنند بدين گونه بود که چندي پيش پيشرفت قابل ملاحظه اي را گزارش کردند دو تيم پژوهشي طي مقاله اي در نشريه نيچر خاطر نشان کردند که نه فقط مولکول عامل نابود کننده ايمني را شناسايي کرده اند بلکه راهي براي ممانعت از آن را نيز توصيف کرده اند. 
  • بازدید : 55 views
  • بدون نظر

خرید ودانلود فایل تحقیق رابطة عدم تحمل گلوكز با شاخصهاي فشارخون, نماية تودة بدني و نسبت دور كمر به باسن در جمعيت شهري تهران(مطالعه آينده نگر قند و ليپيد تهران)-دانلود رایگان تحیق رابطة عدم تحمل گلوكز با شاخصهاي فشارخون, نماية تودة بدني و نسبت دور كمر به باسن در جمعيت شهري تهران(مطالعه آينده نگر قند و ليپيد تهران)-دانلود رایگان مقاله رابطة عدم تحمل گلوكز با شاخصهاي فشارخون, نماية تودة بدني و نسبت دور كمر به باسن در جمعيت شهري تهران(مطالعه آينده نگر قند و ليپيد تهران)

این فایل در ۷۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد  زیر است:


  • بازدید : 31 views
  • بدون نظر

دانلود رایگان تحقیق ديابت و ورزش-خرید اینترنتی تحقیق ديابت و ورزش-دانلود رایگان مقاله ديابت و ورزش-تحقیق ديابت و ورزش

این فایل در ۱۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:
مواردي كه لازم است بيماران ديابتي در هنگام ورزش مورد توجه قرار دهند:
– هميشه كارت هويت خود را به همراه داشته باشيد يا شخصي را كه با شما ورزش مي‏كند از ديابت خود مطلع نماييد تا در صورت بروز مشكل در طول ورزش، اقدامات لازم توسط اطرافيان صورت گيرد.
– قند خون بايد قبل از ورزش كنترل گردد.
– هميشه يك كربوهيدرات ساده مانند قند، آبنبات يا شكلات به همراه داشته باشيد.
– از تعريق بيش از حد و در نتيجه از دست رفتن مايعات بدن بخصوص در روزهاي گرم خودداري نماييد.
– براي جلوگيري از ايجاد تاول در پا، از جوراب و كفش مناسب استفاده نماييد.
– با توجه به نوع و شدت فعاليتي كه هر بيمار انجام مي‏دهد بايد بعد از ورزش مواد قندي اضافه مصرف گردد.
– اگر تنها ورزش مي‏كنيد، مكاني را كه براي ورزش انتخاب كرده‏ايد و زمان بازگشت خود را به اطرافيان اطلاع دهيد.
– هميشه به افت ناگهاني قند خون در طول ورزش و يا چند ساعت پس از آن دقت نماييد بخصوص اگر انسولين مصرف مي‏كنيد.
خطوط کلي برنامه ورزشي در زندگي افراد ديابتي 
ورزش ، گلوکز و گليکوژن را در داخل ماهيچه هاي بدن مي سوزاند (اين پديده در صورتي رخ مي دهد که ديابت کنترل شده باشد) و در حين و بعد از ورزش ، قند خون  وارد ماهيچه ها ميگردد وسطح گلوکز را به حد طبيعي مي رساند . وجود برنامه هاي منظم ورزشي در افراد ديابتي عکس العمل شديد انسولين را از بين مي برد . چون به عضلات و کبد عادت داده مي شود که گليکوژن بيشتري ذخيره کند .ورزش افراد ديابتي بايد بصورت تمرينهاي هوا رسان ( آئروبيک ) باشد  تمرينهاي هوارسان به فعاليت هايي گفته مي شود که با مصرف زياد اکسيژن توام باشند. 
اين نوع تمرينهاي دستگاههايي را که براي سلولهلي بدن اکسيژن تهيه ميکنند، فعال مي رسازند  .بدنبال انجام تمرينهاي هوارسان تغييرات سودمند و مفيدي در ريه ها قلب و رگهاي خوني پديد مي آيد . با انجام تمرينهاي هوارسان به فعاليتهاي استقامتي گفته مي شود .که به سرعت زياد نياز ندارد . 
بهترين تمرين هوارسان به فعاليتهاي استقامتي گفته مي شود که به سرعت زياد نياز ندارد . 
بهترين تمرين هوارسان دويدن در مسافتهاي طولاني با آهنگ آرام است . تمرينهاي ديگر شامل اسکي ، صحرا نوردي ،  شنا ، دويدن آرام ، دوچرخه سواري ، پياده روي و….هستند . 

تاريخچه  
امروزه پژوهشگران دريافته اند که استراحت براي درمان بيماران ديابتي ، کارنادرستي است . مطالعات نشلن داده که استراحت در تخت براي مدت حداقل ۷ روز باعث اختلال در قند خون ميشود. در سال ۱۹۰۰ محققان ديابت دريافتند که ورزش بايد در توان بخشي بيماران ديابتي مورد استفاده قرار گيرد . در سال ۱۹۱۹ دانشمندان به اثبات رساندند که ورزش مط تواند باعث کاهش ميزان قند خون شود . در سال ۱۹۲۶ لارسن گزارش داد که ورزش مي تواند اثر انسولين در پايين آوردن قند خون را بيشتر کند ؛ بنابراين باعث کاهش  نياز به انسولين در بيماران با ديابت وابسته به انسولين مي شود . در نتايج مقاله لارسن ذکر شده که ورزش منظم در بيماران ديابتي از پايه هاي اصلي درمان است . 
افراد مبتلا به ديابت که ورزش مي کنند بايد بدانند که فعاليتهاي بدني چگونه بر متابوليسم قند خون اثر مي گذارد و آثار مفيدي براي سلامت آنها دارد . البته ورزش حتي براي افراد سالم نيز خطرهاي اندکي دارد و آطن خطرها فقط مختص افراد ديابتي نيست . 

فوايد برنامه منظم ورزشي براي افراد ديابتي 
۱-کنترل بيماري ديابت
در ورزشهاي  دراز مدت مشاهده شده است که حساسيت سلولهل به انسولين افزايش مي يابد . اين امر در بهبود وضعيت ديابت بخصوص در افراد با ديابت نوع ۲ بسيار با اهميت است . ورزش اگر در شرايط مناسب صورت گيرد . ِهني بيمار قند خون به نسبت کنترل شده داشته باشد غلضت گلوکز پلاسما را ثابت نگه مي دارد . علت اين پديده توازن بين برداشت گلوکز توسط عظلات و توليد متقابل گلوکز در کبد است . 

۲- کنترل وزن 
يک برنامه صحيح کنترل قند  خون  در افراد ديابتي غير وابسته به انسولين به کاهش وزن آنها کمک مي کند . کاهش وزن ناشي از ورزش ، باعث کاهش بافت چربي مي شود ، بنابراين مقاومت به انسولين در سلولهل کاهش مي يابد و به آين ترتيب مصرف داروهاي خوراکي پايين آورنده قند خون کم مي شود . با انجام ورزشهاي برنامه ريزي شده ، بافت چربي بدن کاهش يافته و توده عضلاني افزايش مي يابد .

۳ – آمادگي عضلاني
ورزش مناسب توده عضلاني را افزايش مي دهد . تحقيقات نشان داده است که انقباضات عضلاني و عمل انسولين هر دو با هم مصرف گلوکز در طول ورزش را زياد مي کنند . 

۴- کاهش نياز به دارو هاي خوراکي انسولين 
همراه با کنترل مطلوب قند خون و انجام تمرينهاي ورزشي مرتب ، مصرف قرصهاي خوراکي در برخي افراد ديابتي غير وابسته به انسولين کم مي شود .د ر بيماران ديابتي دريافت کننده انسولين نيز به علت وضعيت مطلوب نياز به انسولين کاهش مي يابد مطالعات نشان داده است که در ماههاي اوليه شروع برنامه هاي ورزشي ، انسولين تزريقي گاهي تا ۲۰در صد يا حتي بيشتر کاهش مي يابد . 

۵- اعتماد به نفس بيشتر 
بنظر مي رسد احساسات افراد ديابتي تا حدي نيز به حفظ قند خون در سطح طبيعي وابسته باشد بيشتر افراد ديابتي احتمالا ناراحتي و از دست دادن کنترل احساسات را همزمان با سطح قند خون بسيار بالا يا بسيار پايين تجربه کرده است . هنگامي که غلظت قند خون در حد طبيعي است ، در اين افراد  تا حد زيادي احساس بهبود مي کنند . احساس بهبودي  با فعاليتهاي ورزشي مداوم و ورود اين برنامه در زندگي افراد پديد خواهد آمد . 

۶- تحمل تنش هاي عصبي 
ورزش وسيله موثري براي مبارزه با تنش هاي عصبي  است . هنگام ورزش موادي بنالم آندروفين  در خون ترشح مي گردد که موجب تسکين درد و آرامش رواني مي گردد. 

آثار ورزش در افراد ديلبتي وابسته به انسولين 
 ورزشهاي منظم براي افراد ديابتي وابسته به انسولين بسيار سودمند است . پژوهشگران کانادايي طي ۱۶-۱۲  هفته ورزش دادن به بيماران ديابتي وابسته به انسولين ، بهبود مطلوبي را در غلظت قند خون ناشتا و هموگلوبين گليکوزيله آنها مشاهده نمودند . 
در افراد ديابتي وابسته به انسولين ، تغييرات غلظت قند خون در طول ورزش بستگي زيادي بسطح  انسولين خون دارد . سطح انسولين خون  نيز به ميزان انسولين تجويز شده و مقدار جذب انسولين وابستگي دارد 
بهترين زمان پيشنهاد شده براي ورزش در ديابتي هاي وابسته به انسولين ، بعد از مصرف ميان وعده بعد از ظهر و قبل از شام است . 

نکات مهم در مورد ورزش افراد ديابتي وابسته به انسولين 
۱-کنترل قند خون قبل ، حين و بعد از ورزش 
۲- جلوگيري از افت شديد قند خون در طول ورزش با اجراي توصيه هاي زير :
 * شروع ورزش ۱-۲ ساعت بعد از صرف غذا 
* مصرف ۲۰ تا ۴۰ گرم کربوهيدرات اضافي پيش از ورزش و هر يک ساعت در طول ورزش 
* پرهيز از ورزشهاي سنگين در هنگامي که انسولين تزريق شده بيشترين اثر خود را اعمال مي کند . 
* حرکت دادن قسمتهايي از بدن که انسولين در آنها تزريق نگرديده است . 
* کاهش ميزان انسولين تزريقي به ميزان ۳۰ تا ۵۰ درصد در صورت کوهنوردي و ورزشهاي طولاني 
۳- بعد از ورزشهاي طولاني قند خون کنترل گردد و مواد قندي اضافي مصرف شود .اين عمل از افت قند خون که ممکن است بصورت تاخيري پديد آيد جلوگيري ميکند.

آثار ورزش در افراد ديابتي غير وابسته به انسولين 
در افراد غير وابسته به انسولين ، ورزش عامل اصلي کنترل قند خون است . عامل بعدي مصرف صحيح مواد غذايي است . مطالعات اخير نشان داده است که اجراي برنامه ورزشي منظم ، ارزش بالايي در کنترل غلظت قند خون دارد . 
پژوهشها نشان مي دهد که افزايش فعاليت بدني ، در پيشگيري از پيدايش ديابت نوع دو غير وابسته به انسولين نيز موثر مي باشد . اين موضوع به ويژه در افرادي که بيشتر در معرض خطر ابتلا به ديابت هستند ، اهميت بسياري دارد . اين افراد شامل افراد چاق ، فرزندان افراد مبتلا به ديابت و افراد با فشار خون بالا مي باشند . 
ورزش در مبتلايان به ديابت نوع ۲ باعث افزايش حساسيت سلولهل نسبت به انسولين مي شود ، اما براي رسيدن به پاسخ درماني مناسب ، بايد با رعايت رژيم غذايي صحيح همراه گردد. کاهش ورن و رساندن وزن بدن به حد طبيعي را مي توان مهمترين قسمت درمان در اين افراد را دانست . تحقيقات نشان مي دهد که ورزش باعث حفظ توده عظلاني در حد مطلوب مي شود .نکته مهم اينه اگر کاهش وزن در افراد ديابتي فقط با رژيم غذايي انجام گيرد ، بيش از ۲۵ % وزن از دست رفته ، از توده عضلاني خواهد بود .در حالي که هدف از کاهش وزن ، کاهش بافت چربي است نه از بين رفتن پروتين هاي بدن . بنابراين کاهش وزن با ورزش   ، بهتر از کاهش بوسيله رييم غذايي تنهاست . بنظر ميرسد براي رسيدن به هدف بايد ترکيب اين دو رئش بکار رود
رژيم غذايي + ورزش = کاهش وزن مطلوب
نکات مهم در باره ورزش افراد ديابتي  غير وابسته به انسولين 
* در اين افراد افت قند خون  در طول ورزش کمتر رخ مي دهد ، بنابراين مصرف کربو هيدرات اضافي معمولا لازم نيست .
* انجام ورزش همراه با رعايت رژيم غذايي ، سبب تسريع در رسيدن به اهداف درماني مورد نظر مي شود . 
* ورزش بايد جزيي از زندگي روزانه افراد مبتلا به اين نوع ديابت باشد . 

عوامل موثر  در پاسخ قند خون به ورزش ناگهاني در افراد ديابتي  
قند خون کاهش مي يابد اگر :
– غلظت  انسولين خون در طول ورزش بالا باشد . ( بطور مثال ورزش کردن زماني که انسولين حداکثر اثر خود را دارد )
– ورزش در مدت زمان طو لاني انجام شود . 
– بيش از ۳ ساعت از صرف غذا گذشته باشد. 

قند خون بدون تغيير مي ماند اگر 
– مدت زمان ورزش کوتاه باشد .
– ميزان انسولين پلاسما طبيعي باشد 
– ميان وعده مناسب قبل از ورزش و در طول فعاليت ورزشي مصرف شود . 

قند خون افزايش مي يابد اگر:
ورزش کردن در زمان پايان اثر انسولين تزريقي در بدن باشد. 
– ورزشهاي سنگين انجام شود .
– قبل يا در طول انجام فعاليت بدني ، بيش از حد در مواد قندي استفاده مي شود . 

قواعد ورزش کردن  :
۱- مشورت با پزشک 
مشاوره بات پزشک براي افراد ديابتي ، به دليل اثر ورزش برقند خون بسيار مهم است . مواردي چون تعيين دفعات تزريق روزانه انسولين ، مقدار دارو هاي خوراکي ، زمان مناسب براي انجام ورزش و مصرف مواد قندي قبل و بعد از ورزش را بايد با پزشک يا فرد آموزش دهنده در ميان گذاشت .  افراد ديابتي با سابقه اعتياد به سيگار ، چربي خون بالا ، پيشينه خانوادگي سکته قلبي و سن ۴۰ سال به بالا بايد قبل از شروع بعه ورزش از نظر قلبي عروقي مورد ارزيابي دقيق قرار بگيرند . 
۲- شيوع تدريجي ورزش 
برنامه هاي ورزشي بايد به آهستگي شروع شوند و تدريجا به زمان و شدت آن افزوده گردد.
۳- گرم وسرد کردن بدن 
افراد ديابتي بايد بيش از ر جلسه ورزش ، بدن خود را گرم کنند و پس از انجام فعاليتهاي ورزشي نيژ آن را سرد نمايند . ارزش گرم کردن بدن بعه عنوان يمک عامل تاميني  نبايد ناديده گرفته شود . اگر اين حرکات انجام نشود ، توليد اسيد لاکتيک کارايي فعاليت عضلاني را بيش از حد کاهش مي دهد سرد کردن به ورزشهاي آرامتري که پس از انجام فعاليتهاي اصلي صورت مي گيرد اطلاق مي شود . اين کار باعث ايجاد جريان خون مناسب و خروج اسيد لاکتيک از ماهيچه ها مي گردد و از اين طريق مشکلات عضلاني کاهش مي يابد .  
۴ – تداوم 
بايد به تدريج به مدت زمان و ميزان حرکات ورزشي افزوده شود ، تا نتايج مطلوب از ورزش حاصل گردد . 
۵- پيشبرد  
بايد بتدريج مدت زمان و ميزان حرکات ورزشي افزوده شود .  تا نتايج مطلوب از ورزش حاصل  گردد. 
۶- نتخاب فعاليتهاي جسمي مناسب 
با توجه به جثه و خصوصيات افراد مي توان ورزش مناسب آنان را انتخاب نمود  .

معيار هاي يک ورزش مفيد  
* فرد ديابتي در پايان هر جلسه ورزش بايد احساس شادابي و نشاط کند  .
* تمرينها جنبه رقابتي نداشته باشد و از تنش هاي عصبي فرد ديابتي بکاهد . 

عوامل موثر برکاهش قند خون هنگام ورزش 
۱- شدت و مدت ورزش 
۲- تزريق انسولين در عضلاتي که با آن ورزش انجام مي شود . 
۳- ميزان قند خون در شروع حرکات ورزشي 
۴- فاصله شروع حرکات ورزشي از آخرين وعده غذايي صرف شده .
۵- فاصله شروع حرکات ورزشي از آخرين تزريق انسولين .

توصيه هاي ضروري براي افراد ديابتي شرکت کننده در يک برنامه ورزشي 
۱- وضعيت کنترل ديابت بايد به شدت ارزيابي گردد . بيماراني که کنترل مناسبي ندارند ، بايد بيش از آغاز حرکات ورزشي، وضعيت قند خون مطلوبي پيدا کنند. 
۲- مصرف مواد قندي اضافي قبل از ورزش ، در جريان آن و پس از پايان فعاليت ورزشي ضروري است . 
۳- کفش و جورابهاي مناسبي براي ورزش استفاده شود . 
۴- در افراد بالاي چهل سال و کساني که سابقه بيماري قلبي و عروقي دارند بايد ارزيابي کامل قلبي و عروقي انجام شود . 
۵- از ورزش دادن محلهاي تزريق انسولين خودداري کنيد .
۶- با توجه به وجود عوارض ناشي از ديابت ، ورزش مناسب هر شخص انتخاب شود . 

رهنمود هاي کلي در باره برنامه  ورزشي افراد ديابتي 
*ورزش از نوع هوارسان ( ائروبيک ) باشد .
* حرکات ورزشي به آهستگي شروع شوند . 
* هر جلسه ورزش شامل موارد زير باشد  :
۱) ۱۰-۵ دقيقه گرم کردن بدن با حرکات خمو راست شدن و نرمش  
۲) ۲۰ -۳۰ دقيقه ورزشهاي هوا رسان با ميزان مشخص افزايش  ضربان قلب 
حد اکثر ميزان ضربان قلبی در خانمها =سن-۲۲۰ 
حداکثر ضربان قلب در آقايان = ( سن)  يک دوم – ۲۰۵ 

۳)  15 تا ۲۰ دقيقه ورزشهاي سبک و نرمش براي سرد کردن بدن 

* هر هفته ۳-۵ بار حرکات ورزشي انجام شود . 
مراقبتهاي ويژه 
افراد ديابتي بايد:
– کارت هويت بيماري خود را همراه داشته باشند .  تا در صورت بروز نشانه هاي غير طبيعي هنگام حرکات ورزشي ، ديگران از مشکل آنها مطلع شوند .  
-ميزان قند خون را در طول ورزش و بعد از آن کنترل کنند . 
– يک وعده کربوهيدرات سريع الاثر ( مانند آب نبات ) همراه داشته باشند .
– از عرق کردن بيش از حد و در نتجه از دست دادن مايعات بدن خودداري کنند . 
– از جوراب و کفش مناسب استفاده نمايند . 
– قبل ، حين ،و بدنبال انجام حرکات ورزشي ، با توجه به شدت و نوع فعاليات بدني ، مواد قندي اضافه مصرف کنند .
– در صورت انجام ورزش هاي سنگين   مثل هوهنوردي و ورزشهاي بيش از يک ساعت ، ميزان انسولين تزريقي را به ميزان ۳۰%تا۴۰% کاهش دهند . 

مراقبتهاي ويژه در صورت وجود عوارض مزمن ديابت 
* افراد ديابتي که پاهايشان  دچار نوروپاتي ( اختلال اعصاب محيطي ) گرديده و دچار بي حسي در پاها شده اند ، بايد از دويدن خودداري کنند . ورزش مناسب براي اين افراد دوچرخه سواري يا شنا است . 
* افرادي که به عارضه چشمي ديابت (رتينوپاتي ) مبتلا شده اند ، بايد از ورزشهايي نظيرتکان دادن و بالا بردن سر و يا ورزشهايي که سر در وضعيت پايين تر از بدن قرار مي گيرند ، بپرهيزند .اين حرکات سبب افزايش فشار داخل جمجمعه مي شود . و خطر خونريزي داخل چشم را افزايش مي دهد. 
* افرادي که فشار خون بالا دارند نيز بايد از ورزشهاي ذکر شده خودداري کنند . ورزشهاي مناسب براي اين افراد ورزشهايي است که با حرکات دست و پا همراه هستند 

ورزشهاي مناسب براي افراد ديابتي 
همان طور که بيان گرديد تمرينات هوارسان به فعاليتهايي گفته مي شوند که با مصرف زياد اکسيژن همرا باشند .تمرينهاي هوارسان شامل دويدن در مسافتهاي طولاني و با آهنگ آرام است . تغييرات مثبت بدني که در پي ورزشهاي هوارسان پديد مي آيد عبارتند از :
۱- حجم خون افزايش پيدا مي کند ، در نتيجه النتقال اکسيژن  به سلولهلي بيشتر و در نهايت استقامت در فعاليتعاي طو لاني بيشتر مي شود . 
۲- ظرفيت ششها افزايش مي يابد . 
بطور کلي ورزشهاي هوارسان   بيشترين اثر را برآمادگي قلبي -عروقي دارند . هر نوع فعاليت يا تمريني را که انتخاب مي کنيد بايد به آن علاقه داشته باشيد تا بتوانيد سالهل آن را انجام دهيد . تحقيقات نشان داده اند که فعاليت هايي مانند اسکي استقامت ، شنا ، دويدن آرام ،دوچرخه سواري و پياده روي بهترين شرايط هوارسان را ايجاد مي کنند .
  • بازدید : 58 views
  • بدون نظر
این فایل در ۱۹صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

بيماري‌هاي قلب و عروق در ايران هنوز اولين علت مرگ و مير مي‌باشد و در سال ۰۰۰/۵۰۰ قرباني مي‌دهد. پيشگيري از اين بيماري‌ها يكي از مهمترين و اساسي‌ترين فعاليت‌هاي تحقيقاتي  و پژوهشي طب زيستي و بهداشت اجتماعي امروز مي‌باشد.
به طورمتوسط روزانه ۱۳۰۰نفر در ايران دچار حمله‌ي قلبي مي‌شوند
قلب انسان، پمپ عضلاني است كه وظيفه‌اش به جريان انداختن خون در رگها مي‌باشد تا به اين وسيله بافتهاي بدن بتوانند اكسيژن و مواد غذايي مورد نياز خود را تأمين نمايند.
از آن جا كه تقريباً تمامي بافتهاي زنده‌ي بدن با اين طريق، نيازمنديهاي خود را مرتفع مي‌سازند ـ  و عضله‌ي قلب نيز خود بافتي زنده است ـ  بنابراين براي رفع نياز خود، به جريان‌ خونِ حاصل از تلمبه‌زني خودش نيازمند است.
رگهايي كه خون را از قلب به بافتها مي‌رسانند سرخرگ نام دارند، سرخرگها توانايي تنگ و گشاد شدن را دارند و بدين جهت بر حسب نياز، مقدار خوني كه بافت دريافت مي‌نمايد فرق مي‌كند. هنگامي كه يك بافت، فعاليت مي‌كند نياز بيشتري به خون دارد بنابراين سرخرگهاي مربوط به آن بافت گشاد مي‌شوند و برعكس در زمان استراحت يك بافت، به دليل كاهش نياز به اكسيژن، سرخرگهاي آن بافت تنگ مي‌شوند.
در زمان فعاليت بدني، سرخرگهاي بافتهاي فعال، بخصوص ماهيچه‌ها؛ گشاد مي‌شوند، و خون بيشتري بايد تلمبه زده شود، لذا قلب كار بيشتري انجام مي‌دهد كه سبب مي‌شود نياز ماهيچه‌ي قلب به اكسيژن بيشتر گردد و در نتيجه رگهايي كه خون را به قلب مي‌رسانند گشاد مي‌شوند تا همپاي افزايش نياز عضله‌ي قلب به خون، ميزان خون ارسال شده به عضله‌ي قلب افزايش يابد.

# ناراحتي‌هاي قلب#
شايعترين نوع امراض قلبي و عروقي عبارتند از : بيماري شريان كرونر، آنژين صدري، حمله يا سكته‌ي قلبي، امراض پرفشار خوني كه در اين فصل به تعاريف آن خواهيم پرداخت.
شريانهاي كرونر
از آن جايي كه قلب همواره در حال تلمبه زدن است، نياز دائمي به خون سرشار از اكسيژن دارد. اگر چه خون از درون اتاقكها جريان مي‌يابد، خود قلب نمي‌تواند از خون داخل اتاقكها تغذيه كند، بلكه غذاي خود را از شريانهاي كرونر به دست مي‌آورد، رگهايي كه روي سطح قلب قرار دارند. دو شريان كرونر اصلي قلب را تغذيه مي كنند.
شريان كرونر راست طرف راست و پايين قلب را تغذيه ميكند و شريان كرونر اصلي چپ دو شاخه مي شود: شريان نزولي جلويي چپ، كه طرف جلو و چپ قلب و شريان سيركامفلكس كه قسمت پشت قلب را تغذيه مي‌كنند. اين شريانهاي كرونر اصلي شاخه‌هاي زيادي دارند كه عضله‌ي قلب را با خون غني از اكسيژن تغذيه مي‌كنند.
بيماري شريان كرونر
شريانها در حال عادي قابليت كشش دارند، ولي وقتي سن بالا مي‌رود، مقداري از توانايي خود را براي انبساط از دست ميدهند. لايه‌هاي چربي مي‌توانند در طول شريانها تشكيل شوند. اين عمل سخت شدن « آترواسكلروزيس » و در صورتي كه در شريانهاي كرونر اتفاق بيفتد بيماري شريان كرونر نام دارد. آترواسكلروزيس در هر جاي بدن مي‌تواند رخ دهد  ولي به نظر مي‌‌آيد بيشتر در شريانهاي كرونر رخ مي‌دهد، زيرا بسيار باريك هستند ـ فقط كمي بزرگتر از قطر يك رشته‌ي ماكاروني نازك ـ و طولي نمي‌كشد كه قسمتي يا تمام آن مسدود مي‌شود. وقتي رسوبات چربي در يك شريان آنرا تنگ يا كاملاً مسدود مي‌كند، جريان خون كند و حتي متوقف مي‌شود. عضله‌ي قلب در آن سوي نقطه‌ي انسداد از مواد غذايي و اكسيژن محروم شده و ممكن است صدمه ببيند. ابتلا به بيماري شريان كرونر به معناي آن نيست كه  سكته‌ي قلبي خواهد كرد. بسياري از مردم بيماري شريان كرونر دارند ولي سكته‌ي قلبي نمي‌كنند ولي از آن جايي كه اين بيماري مي‌تواند علت حمله‌ي قلبي باشد، شخص درمعرض خطر مي‌باشد. 
آنژين صدري ( سينه‌اي )
كاهش موقت جريان خون به قلب مي‌تواند باعث ناراحتي به نام آنژين شود. آنژين يك حمله‌ي قلبي نيست و موجب صدمه‌ي دائمي هم به قلب نخواهد شد. اما يك نشانه‌ي معمول از بيماري شريان كرونر است.
حمله‌ي قلبي
هنگامي كه يك شريان كرونر بطور كامل يا تقريباً كامل مسدود مي‌شود، خون حامل اكسيژن و مواد غذايي نمي‌تواند به قسمت پايين ناحيه‌ي انسداد در عضله‌ي قلب برسد. اصطلاح « حمله‌ي قلبي » به معناي اين است كه يك شريان كرونر باعث صدمه‌ي دائمي يا مرگ قسمتي از عضله‌ي قلب مي‌شود.

فشار خون
قلب، تلمبه‌اي است كه با ضربان پياپي، خون را به داخل سرخرگها مي‌فرستد. با هر ضربان قلب، نيروي پيشرونده‌اي به خون وارد مي‌شود تا خون درون رگها به جريان افتد، اين نيرو به فشار پيش برنده‌اي تبديل ميشود كه به آن فشار خون اطلاق مي گردد و به مانند فشاري است كه آب را در لوله‌هاي شوفاژ به جريان مي‌اندازد. در زمان ضربه‌ي قلب، اين فشار به حداكثر مي‌رسد ولي در زمان بين دو ضربه، فشار افت مي‌كند، به فشار زمان ضربه فشار حداكثر ( سيستوليك ) و به فشار بين دو ضربه فشار حداقل ( دياستوليك ) اطلاق مي‌گردد
  • بازدید : 42 views
  • بدون نظر
این فایل در ۱۲۵صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

امروزه كنترل اتوماتيك ، نقش مهمي در پزشكي مدرن ايفا مي نمايد . از كاربردهاي كنترل در پزشكي ، سيستم هاي تزريق انسولين[۱،۲] ، كنترل تنفس[۳،۴] ، قلب مصنوعي[۵،۶] و كنترل اندام هاي مصنوعي[۷] را ميتوان نام برد.
از ديگر كاربردهاي مهم و حياتي كنترل در پزشكي ، كنترل فشار خون است . بطور ساده مي توان گفت ، فشار خون متناسب با برون ده قلبي و مقاومت رگ ها است ، لذا براي كاهش فشار خون در فشار خون بالا مي توان ، برون ده قلبي و يا مقاومت رگي را كاهش داد.[۸] روش معمول براي كاهش فشار خون ، كم كردن مقاومت رگي ، از طريق تزريق داروهاي بازكننده رگ است . 
در فصل قبل اهميت ويژه كنترل اتوماتيك فشارخون در حين عمل جراحي و همچنين تحقيقاتي را كه در اين رابطه محققين زيادي انجام داده اند اشاره شد ، حال مي خواهيم در مورد بيماري فشار خون مفصل تر بحث كنيم . 
دستگاه قلب و عروق بدن انسان از یک پمپ با عنوان قلب و کیلومتر ها راه ارتباطی بین اعضا سراسر بدن با عنوان عروق تشکیل شده است.[۲۵]
خون تصفیه شده توسط یک رگ بزرگ با عنوان آئورت از قلب خارج می شود، در مسیر خود به قسمت های کوچکتر تقسیم شده و پس از چندین تقسیم سر انجام به مویرگ های کوچکی تبدیل می شود که به خاطر داشتن منافذ ریز در مسیر خود، کار تبادل مواد و انرژی را با بافت ها انجام می دهند.
این مویرگ های کوچک خود مجددا بزرگ و بزرگتر شده و سرانجام از به هم پیوستن همه ی آنها دو سیاهرگ فوقانی و تحتانی بزرگ بوجود آمده که خون را به قلب وارد می کنند. این خون توسط شریان ریوی به ریه ها برده شده و پس از تصفیه مجددا به قلب بر می گردد تا همان طور که در ابتدا گفته شد توسط شریان آئورت از قلب خارج گردد.
به طور تقریبی کل خونی که در دستگاه قلب و عروق جریان دارد، چیزی حدود ۵ لیتر است و تمام این ۵ لیتر در طول یک دقیقه به قلب وارد شده و از آن خارج می شود. برای آنکه خون بتواند در بدن و در درون رگ ها گردش داشته باشد لازم است که همواره دارای فشار باشد، این فشار را قلب تامین می کند، یعنی با استفاده از قدرت عضلانی خود باز و بسته شده و خون را به گردش در می آورد.
در انتهای هر بار باز شدن، چیزی حدود ۱۰۰ میلی لیتر خون در قلب وجود دارد که وقتی بسته می شود حدود ۸۰-۷۰ درصد آن وارد ابتدای آئورت می کند. وقتی این خون وارد ابتدای آئورت، می شود، فشاری ایجاد می کند که به آن فشار ماکزیمم گفته می شود، حالا قلب شروع به باز شدن می کند تا خون را از ریه ها و همچنین از قسمت های مختلف بدن وارد خود کند. اکنون دریچه ای که در ابتدای آئورت وجود دارد بسته می شود و خون راهی ندارد جز اینکه در مسیر آئورت به راه خود ادامه دهد. خونی که وارد ابتدای آئورت شده بود و فشار ماکزیمم را ایجاد می کرد اکنون به تدریج کم می شود و بدنبال آن طبیعی است که فشار آن هم کم شود اما این فشار به صفر نمی رسد زیرا در مسیر تخلیه آئورت زمانی می رسد که قلب پر شده و مجددا می خواهد خون خود را تخلیه کند. فشار درون شریان آئورت، قبل از باز شدن مجدد دریچه، فشار مینیمم نامیده می شود. از آنجایی که دیواره ی عروق بزرگ و از جمله آئورت خاصیت الاستیسیته دارند ، این فشار ها در مسیر رگ های بزرگ بدن قابل انتقال و همچنین قابل اندازه گیری هستند. . فشار خون سرخرگ ها بوسیله میزان تلاش قلب و سلامتی عروقی خونی مشخص می شود. فشار خون بالا یا هیپرتاسیون  زمانی رخ می دهد که این فشار افزایش یابد. 
با توجه به آنچه گفته شد فشار خون در قسمت های مختلف بدن، قابل اندازه گیری است اما بر اساس تجربه بهترین محل اندازه گیری فشار خون، قسمت فوقانی ساعد است.
برای اندازه گیری هر چیزی واحدی وجود دارد و واحد اندازه گیری فشار خون یا در واقع واحد اندازه گیری فشاری که در ابتدای آئورت وجود دارد میلی متر جیوه است که البته در محاوره و در گفتگو های میان پزشک و بیمار بخاطر سهولت از واحد بزرگ تر یعنی سانتی متر جیوه استفاده می شود.
۲-۲  تعريف فشار خون
فشار خون از نظر همودینامیک عبارتست از  نیرویی که خون بر دیواره رگ هایی که در آن جریان دارد وارد می کند. ازدیاد فشار خون از افزایش برون ده قلبی با بالا رفتن مقاومت عروقی و یا هر دو ناشی می شوند. مطالعات مختلف نشان داده که در تمام سطوح فشار خون، خطر مرگ و میر در اثر بیماری های قلبی عروقی متناسب با بالا رفتن میزان فشار خون افزایش می یابد. در واقع نمی توان مرز مشخصی را به عنوان مرز فشار خون طبیعی و فشار خون بالا تعریف کرد، چون فشار خون متغیری است که به صورت پیوسته در جامعه توزیع شده و معیار مشخصی برای طبیعی و یا غیر طبیعی بودن آن وجود ندارد. در واقع فشار خون بالا سطحی از فشار خون است که در آن فواید درمان، بیش از خطر های عدم درمان باشد. فشار خون طبیعی بر اساس فشار سیستولی پایین تر از ۱۲۰mmHg و برای فشار خون دیاستولی پایین تر از ۸۰mmHg است و فشار خون دیاستولی ۸۰ تا ۹۰ و سیستولی ۱۲۰ تا ۱۳۹ به عنوان پره هایپرتانسیون شناخته می شود. شیوع فشار خون بالا در جوامع گوناگون متفاوت بوده و از حدود ۱۰ تا ۶۰ درصد متغیر می باشد. هر چه فشار خون بیشتر باشد، خطر بیماری های قلبی عروقی بیشتر و امید به زندگی کمتر خواهند بود.
فشار خون بالا زمانی ایجاد می شود، که فشار خون در دیواره ی رگ ها بیش از حد معمول بالا رود. این وضعیت بسیار خطرناک است، زیرا گاهی اوقات تاثیرات مخرب آن در مرور زمان افزایش می یابد و حتی ممکن است تا زمانی که به بالاترین حد ممکن نرسیده باشد، مشخص نشود، این مسئله باعث شده است که گاهی از فشار خون به “کشنده آرام” هم یاد کنند. مخالف آن یعنی فشار خون پایین زمانی اتفاق می افتد که فشاری که خون را در رگ ها به سمت قلب و مغز و سایر اعضا داخلی بدن می رساند، بسیار کم شود که باعث سر گیجه و منگی می شود.
فشار خون طبیعی اغلب متغیر است. میزان فشار خون از فردی به فرد دیگر تغییر کرده و در هر فرد طی روز به طور طبیعی بر اساس کار قلب بالا یا پایین می رود. با افزایش سن فشار خون به آرامی بالا می رود. در یک فرد جوان طبیعی، متوسط فشار خون حدود ۸۰/۱۲۰ است. به طور ایده آل فشار خون باید زیر ۸۵/۱۴۰ باشد. اگر فشار خون به طور مداوم از این میزان بالاتر رفت و مثلا به ۹۰/۱۶۶ رسید، نیازمند درمان است. برای اندازه گیری فشار خون، دو عدد باید مورد توجه قرار بگیرد: عدد سیستولی (انقباض قلب) و عدد دیاستولی(انبساط قلب) .
عدد سیستولی: فشار خون در مقابل دیواره رگ ها وقتی قلب تازه از تلمبه زدن متوقف شده است این عدد اول یا بالایی است که خوانده می شود. معمولا روی ۱۰۰ یا بالاتر از آن قرار دارد. بین ۱۲۰ تا ۱۳۵ حالت نرمال است.
عدد دیاستولی: فشار خون در دیواره رگ ها بین هر ضربان قلب، زمانی که قلب در حالت استراحت قرار دارد است. این عدد دوم یا پایینی است که خوانده می شود. معمولا روی ۸۵ یا پایین تر باید باشد.[۲۱]
۲-۳ انواع فشار خون
چهار نوع فشار خون وجود دارد : مطلوب ، نرمال ، بالاتر از نرمال و بالا. فشار خون بالا نیز به سه نوع تقسیم بندی می شود. در زیر انواع این فشار خون ها و راه های در مانشان بررسی شده است.
۲-۳-۱ علائم 
تا زمانیکه صدمات ایجاد شده توسط فشار خون در بدن نمایان نشده اند، هیچ نشانه یا علامتی برای آن وجود ندارد. در مراحل جدی تر فشار خون (مرحله ۲ و ۳) بیمار دچار سردرد، تهوع و استفراق و اختلالات بینایی می شود. با مرور زمان شدید تر شدن این عارضه ممکن است باعث مسدود، باریک و ضعیف تر کردن رگ ها شود. این مسئله باعث لخته شدن خون می شود که ممکن است به قلب و رگ ها، کلیه ها و شبکه چشم صدمه وارد کند. 
۲-۳-۲  تشخیص
پزشکان ممکن است در معاینات سالانه خود فشار خونتان را نیز اندازه گیری کنند و این زمانی است که ممکن است تازه متوجه شوید که فشار خونتان بالاتر از حد نرمال است. اگر شک دارید، می توانید همیشه با مراجعه به داروخانه ها فشار خونتان را تست کنید و اگر اعداد آن بالاتر از نرمال بود با پزشک خود تطبیق دهید تا از آن مطمئن شوید. به طور معمول، تشخیص فشار خون بالا زمانی اتفاق می افتد که به دفعات متعدد فشار خونتان بالاتر از ۱۴۰ تا ۱۹۰ خوانده شود.
۲-۳-۳  درمان
فشار خون بالایی که در مراحل اولیه قرار دارد و کمی بالاتر از حد نرمال است ممکن است با تغییر روش های زندگی مثل کم کردن وزن، ترک عادات بد غذایی، مصرف کمتر نمک و روغن، ترک سیگار، عدم استفاده از مشروبات الکلی، کم کردن فشار های عصبی و ورزش کردن درمان شود. گاهی لازم است که فشار خونتان را در منزل اندازه بگیرید تا مطمئن شوید که تغییرات انجام شده نتیجه بخش بوده است یا خیر.
هدف از درمان، رساندن فشار خون به کمتر از ۹۰/۱۴۰ در افراد معمولی و کمتر از ۸۵/۱۳۰ در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی یا دیابت است. با این هدف که در دراز مدت خطر عوارض وخیمی که گفته شد کاهش پیدا می کند. اگر فشار خون به مراحل ۲ و ۳ برسد، معالجه آن ضروری است. این جا به ۴ دسته از داروهایی که برای معالجه فشار خون بالا استفاده می شوند اشاره می کنیم:
باز دارنده های ACE : که از رها شدن هورمونی به نام آنژیوتنشن در بدن جلوگیری می کند و بنابراین باعث باز شدن رگ های خونی می شود.
ادرار آور ها که با دفع نمک و آب های زائد بدن به این مساله کمک می کنند.
داروهای مهار کننده تپش  قلب که باعث کندتر شدن ضربان قلب می شوند و به همین ترتیب فشار را نیز پایین می آورند.
داروهای گشاد کننده رگ ها که رگ های خونی را باز کرده و میزان تلاشی را که قلب باید صرف تلمبه کردن خون به همه نقاط بدن کند را پایین می آورد.
در واقع همه افراد فشار خون دارند! خون برای گردش موثر در عروق بدن از نیرو و فشاری برخوردار است که آن را به نقاط مختف بدن میرساند. این افزایش فشار خون است که بیماری تلقی می شود. افزایش فشار خون می تواند اعضای مختلفی از جمله قلب، عروق خونی، کلیه ها و مغز را تحت تاثیر قرار دهد .
فشار خون بالا در چه کسانی دیده می شود؟ فشار خون بالا خصوصا در افراد مسن بسیار شایع است. تقریبا در حدود یک نفر از هر چهار هزار نفر از فشار خون بالا رنج می برند. در بیماران جوانتر در مردان شایعتر است ولی در سنین بالاتر در زنان بیشتر از مردان دیده می شود. به طور کلی با افزایش سن خطر ابتلا افزایش می یابد. 
عوامل مستعد کننده چیست؟ بیشتر مردم (نزدیک به ۹۵ درصد آنها) از نوعی افزایش فشار خون رنج می برند که علت خاصی برای آن یافت نشده است. به این فرم افزایش فشار خون اولیه گفته می شود. ۵ درصد باقی مانده مبتلایان به فشار خون افزایش یافته علت مشخصی برای بیماری خود دارند. به این نوع افزایش فشار خون ثانویه گفته می شود.
عوامل زیر در بروز این نوع فشار خون موثر هستند:
بیمار کلیوی: به دلیل احتباس آب و نمک در بدن موجب بالا رفتن فشار خون می شود. این افزایش، خود می تواند باعث ایجاد بیماری کلیوی شود و یا آن را بدتر کند.
بیماری های غدد درون ریز:(مانند سندرم کوشینگ، هایپرپلازی آدرنال و فئوکروموسایتوما).
داروها و سموم: افزایش فشار خون می تواند عارضه جانبی استروئید ها، الکل، کوکائین، سیکلوسپورین و اریتروپوئیتین باشد.
مصرف مواد حاوی تیروزین مانند برخی پنیر ها در افرادی که از دارو های ضد افسردگی خاصی استفاده می کنند.
چرا باید فشار خون بالا را کنترل کرد؟ فشار خون بالا یک عامل خطر مهم در ایجاد نارسایی قلبی است. همچنین می تواند موجب نارسایی کلیه، مشکلات عروق محیطی، تخریب عروق شبکیه چشم، سکته مغزی و حمله قلبی شود به همین دلیل پیشگیری و درمان آن بسیار مهم است.
اگر میزان فشار خون به سرعت بالا رفته و به حدود ۱۳/۲۰۰ برسد به آن فشار خون بد خیم گفته می شود که آسیب زیادی ایجاد می کند و موجب مرگ و میر می شود.
فشار خون بالا چگونه تشخیص داده می شود؟ 
اندازه گیری فشار خون: فشار خون در چند نوبت و در شرایط استاندارد اندازه گیری می شود. 
عکس قفسه سینه: ممکن است علائم نارسایی قلبی و بزرگ شدن قلب را نشان دهد.
نوار قلب: ممکن است بزرگی بطن چپ یا کم خونی موضعی (ایسکمی) را نشان دهد.
آزمایش خون: اوره ها و الکترولیت ها برای بررسی عملکرد کلیه و همچنین چربی و قند خون.
آزمایش ادرار: برای یافتن بیماری کلیوی.

۲-۴ افزایش فشار خون
افزایش فشار خون به دو دسته تقسیم می شود:
افزایش فشار خون فوریتی
افزایش فشار خون ضرورتی 
افزایش فشار خون فوریتی به تعدادی از موقعیت های بالینی اطلاق می شودکه در درجه اورژانس بودن آن بستگی به مدت زمان افزایش فشار خون و بیماری زمینه ایی مثل دیسکسیون  حاد و آئوریسم آئورت  دارد.
درمان افزایش فشار خون اورژانس احتیاج به دارو های تزریقی و کاهش فشار خون در عرض چند دقیقه تا یک ساعت دارد و در این نوع از افزایش فشار خون همراهی آسیب به بافت های هدف (مغز وکلیه، قلب و چشم) از نکات مهم آن است .
افزایش فشار خون ضرورتی به مواردی از افزایش فشار خون اطلاق می شود که علی رغم فشار خون بالا سیر پیشرونده و حاد و آسیب بافت های هدف وجود ندارد و علائم کلینیکی شدید نیز ممکن است دیده نشود. البته با توجه به موقعیت بالینی و بیماری زمینه ای می توان فشار خون این بیماران را حتی با دارو های خوراکی نیز کنترل و درمان کرد.
فشار خون این بیماران باید در طی ۳۰ دقیقه تا چند ساعت تحت کنترل قرار بگیرد. تعداد زیادی از موقعیت های بالین این نوع فشار خون و اورژانس مشترک است.[۲۲]

عتیقه زیرخاکی گنج