• بازدید : 100 views
  • بدون نظر

این فایل در ۳۱صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

در تابستان سال ۱۹۲۸ فلمينگ مشغول تحقيق درباره آنفلوانزا بود. ضمن انجام كارهاي معمول آزمايشگاهي كه مي بايست كشت هاي باكتريايي را كه در ظرفهاي پهن در پوش دار رشد كرده بودند زير ميكروسكوپ بررسي كند، متوجه شد كه در يكي از ظرف ها ناحيه شفافي به وجود آمده است. تحقيقات بيشتر نشان داد كه ناحيه شفاف در اطراف نقطه اي بود كه ظاهراً وقتي سرپوش ظرف گذاشته نشده بود، تكه اي كپك به درون آن افتاده بود. فلمينگ با به خاطر آوردن تجربياتش در زمينه ليزوزيم، نتيجه گرفت كه كپك چيزي توليد مي كرد كه باعث مرگ باكتري هاي “استافيلوكوك” در ظرف كشت شده بود.  در ادامه برای آشنایی بیشتر شما توضیحات مفصلی می دهیم
اگر تجربيات قبلي ام نبود[ درباره ليزوزيم] چه بسا مانند كاري كه بسياري از باكتري شناسان ديگر قبلاً كرده بودند ظرف را به دور مي انداختم. به احتمال زياد برخي از باكتري شناسان هم متوجه تغييراتي مشابه آنچه من ديدم شده بودم، اما چون علاقه اي به مواد ضد باكتريايي طبيعي وجود نداشت، كشتها را به دور اندخته بودند. من به جاي آنكه مطابق رسم زمانه كشتهاي آلوده را دور بيندازم، تحقيقاتي انجام دادم.”
فلمينگ كپك را جدا كرد و آن را به عنوان يكي از اعضاي جنس پني سيليوم شناخت، و ماده آنتي بيوتيكي را كه توليد مي كرد پني سيلين ناميد. بعدها گفت:”هزاران كپك مختلف وجود دارد و هزاران باكتري مختلف، و اين كه بخت ، كپك را در لحظه مناسب در نقطه مناسب بگذارد مثل برنده شدن در مسابقه بخت آزمايي بود. ” ذكر” هزاران باكتري مختلف” آن قدر هم بي مورد نبود، چون گرچه پني سيلين براي باكتريهاي متعددي، ازجمله استافيلوكوك، مرگبار است، اما بر برخي از انواع ديگر باكتري ها اثري ندارد. خوشبختانه باكتري هايي كه پني سيلين از بين مي برد، سبب بسياري از عفونت هاي شايع و خطرناك در انسان هستند.
البته در سال ۱۹۲۸ استفاده از كپك براي مقابله با عفونت ، ابتكار كاملاً نوظهوري نبود. لويي پاستور و همكارش ژ. ف. ژوبر در سال ۱۸۷۷ نشان داده بودند كه گاه ميكروبي از رشد ميكروبي ديگر جلوگيري مي كند. نوشته اند كه درعهد باستان مصريان و روميان از كپك نان استفاده مي كردند، اما هزاران كپك مختلف بر نان مي رويند كه تنها چند نوع آنها چيزي توليد مي كنند كه با عفونت مقابله كند. قاعدتاً فلمينگ هم از اين مسئله مطلع بود و به همين سبب در مي يابيم كه چرا شگفت زده شد.
فلمينگ در ادامه نشان داد كه پني سيلين براي جانوران سمي نيست و به ياخته هاي بدن آسيبي نمي رساند:
همين سمي نبودن پني سيلين براي گويچه هاي سفيد بود كه باعث شد متقاعد شوم روزي به عنوان ماده اي دارويي شناخته خواهد شد. وقتي پني سيلين خام در خون انسان آزمايش مي شد، رشد استافيلوكوكها را در رقت ۱ در ۱۰۰۰ كاملاً مهار كرد، اما اثر سمي آن بر گويچه هاي سفيد چيزي بيش از محيط كشت اوليه نبود. آن را به جانوران نيز تزريق كردم، و ظاهراً هيچ اثر سمي نداشت. چند آزمايش ابتدايي [ بربيماران] نتايج مطلوبي داد اما اتفاق معجزه آسايي نيفتاد، و فهميدم كه بايد آن را غليظ مي كرديم . سعي مي كنيم پني سيلين را تغليظ كنيم اما دريافتيم كه پني سيلين به سرعت خراب مي شود، و روشهاي نسبتاً ساده ما فايده اي نداشتند.
يك شكست:
در همين هنگام موفقيت چشمگير سولفانيل آميد باعث شده بود كه شيمي درماني توجه همگان را به خود جلب كند . همكاري “هرولد ريستريك” و فلمينگ براي جدا سازي و تغليظ پني سيلين با شكست مواجه شد، و تا چندين سال بعد ديگر كار مهمي درباره پني سيلين انجام نگرفت. در اواخر دهه ۱۹۳۰ “هاوارد و. فلوري” استاد آسيب شناسي دانشگاه آكسفورد همكاري پژوهشي خود را با “ارنست بوريس چين”، زيست شيميدان پناهنده يهودي كه از آلمان هيتلري گريخته بود و به سفارش فلوري به آكسفورد آمده بود، آغاز كرد. آن دو تحقيق درباره ليزوزيم، همان آنزيم ضد باكتريايي كه فلمينگ كشف كرده بود، و نيز ديگر مواد ضد باكتريايي طبيعي را شروع كردند. چندي نگذشت كه پژوهش هاي آنان بر پني سيلين كه به نظر آنان اميد بخش ترين اين عوامل بود متمركز شد.
گروه آكسفورد با بهره گيري از روشهاي پيچيده شيميايي براي جداسازي و تغليظ، كه امكانات آن در آكسفورد وجود داشت و فلوري و چين با آن آشنا بودند، اما فلمينگ در سن مري نه با آنها آشنايي داشت و نه بدانها دسترسي، موفق شدند پني سيلين را آن قدر تغليظ و تصفيه كنند كه خواص درماني آن را ابتدا در مقابله با عفونت هاي تجربي در موش و بعداً در افراد بيماري كه از عفونت هاي استافيلوكوكي و ديگر آلودگي هاي خطرناك رنج مي بردند، به اثبات رسانند ( نخستين پني سيلين را كه در انسان استفاده مي شد، در لگن هاي بيمارستاني رشد مي دادند؛ با آنكه پني سيلين را از ادرار بيماران جدا مي كردند و مجدداً مورد استفاده قرار مي دادند، اما برخي آزمايش هاي باليني به دليل كمياب بودن اين دارو ناتمام ماندند).
به سبب ضرورت بهره گيري سريع از توانايي پني سيلين در مقابله با بيماري ها و درمان زخمهاي نظاميان جنگ جهاني دوم، توليد آن در مقياس گسترده، هم در انگلستان و هم در ايالات متحده، از اولويت هاي اول بود. فلوري به آمريكا رفت تا روشهاي استخراج و توليد پني سيلين در انگلستان را شرح دهد، و شيميدانان دو سوي اقيانوس اطلس به طور خستگي ناپذيري كار كردند تا ساختار شيميايي پني سيلين را تعيين كنند و از راه تخمير يا توليد آزمايشگاهي آن را به دست آورند. اين مولكول پيچيده و ناپايدار براي نخستين بار سالها پس از پايان جنگ به طور صناعي تهيه شد، اما پيشرفت در گسترش توليد آن از راه تخمير در مدت جنگ به نحوي استثنايي سريع بود.
بخت ياري در توليد پني سيلين:
همان طور كه بخت ياري در كشف پني سيلين نقش داشت، در اين مرحله از توليد آن نيز وارد صحنه شد. وقتي فلوري به ايالات متحده رفت تا درباره توليد پني سيلين در مقياس وسيع تبادل نظر كند، از آزمايشگاه پژوهشي ناحيه شمال وابسته به وزارت كشاورزي ايالات متحده در پئورياي ايلينويز ديدن كرد. مدتي بود كه در اين آزمايشگاه به دنبال كاربردي صنعتي براي محصول غلّه اضافي، و راه حلي براي مشكلي كه در همين رابطه وجود داشت، يعني دفع ماده چسبناكي كه به عنوان يكي از فراورده هاي جانبي از فرايند آسياب كردن ذرت به دست مي آمد، جست و جو مي كردند. وقتي اين ماده استخراج شده به محيط كشت پني سيلين اضافه شد، بازدهي كپك مورد نظر را به طور نامنتظره اي ده برابر افزايش داد.
دومين كمكي كه آزمايشگاه پئوريا كرد تهيه سويه بهتري از كپك مولّد پني سيلين بود. صدها كپك از سرتاسر جهان جمع آوري و براي آزمايش به پئوريا فرستاده شدند. شگفت آنكه بهترين كپك را يكي از زنان محلي به نام مري هانت فرستاد، كه به دليل علاقه اش به جست و جو براي كپك هاي جديد،” مري كپكي” لقب گرفته بود. او از يكي از بازارهاي ميوه پئوريا يك طالبي آورد كه كپكي با “ظاهري قشنگ و طلايي ” روي آن بود. اين سويه جديد كپك بازدهي پني سيلين را دو برابر كرد، بنابراين تركيب دو اكتشافي كه در پئوريا صورت گرفت ميزان بازدهي پني سيلين را به ۲۰ برابر رساند. چه كسي فكر مي كرد پئوريا اين قدر در توليد داروي معجزه آسايي كه برحسب تصادف در لندن كشف شده بود، نقش پيدا كند؟ 
اشاره:
استفاده از پني سيلين نه تنها جان هزاران نفر را طي جنگ جهاني نجات داد، بلكه عاملي شد تا براي كشف آنتي بيوتيك هاي ديگر، از جمله خانواده اي از تركيبات مشابه شيميايي پني سيلين به نام سفالوسپورينها، پژوهش هايي انجام گيرد. برخي از اين آنتي بيوتيك هاي جديد در مبارزه با باكتري هايي كه به پني سيلين مقاوم اند مؤثر هستند . 
فلمينگ، فلوري و چين جايزه نوبل در فيزيولوژي يا پزشكي را در سال ۱۹۴۵ مشتركاً بردند. هر سه متعاقباً به سبب پژوهشهايشان، كه منجر به تسكين آلام و نجات جانهاي بي شماري شده بود، به لقب ” سر ” نايل شدند.
سِرالكساندر فلمينگ به بهره اي كه از بخت ياري برد، آگاه بود. يك بار گفت: ” سرگذشت پني سيلين جنبه عاطفي خاصي دارد و نشان مي دهد كه چقدر بخت، اقبال، سرنوشت، تقدير، ياهر چيزي كه اسمش را مي گذاريد، در زندگي هر كس نقش دارد”. بايد اضافه كنم كه اگر هوشمندي يا – اگر بخواهيم جزء اساسي تعريف والپول از بخت ياري را به كار  ببريم – ذكاوت فلمينگ نبود، تصادف هايي كه برايش اتفاق افتادند به هيچ چيزي نمي انجاميدند

عتیقه زیرخاکی گنج