• بازدید : 48 views
  • بدون نظر
این فایل در ۵صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

نژاد برهمن كه از گاوهاي بوسينديكاس سرچشمه گرفته، در اصل از هند آورده شده است. طي قرن ها قرار گرفتن در معرض ذخاير غذايي ناكافي، آفات حشره اي، انگل ها، بيماري ها و آب و هواي بسيار گرم هند، گاو بومي، سازگاري هاي قابل توجهي براي بقا ايجاد كرده است. اين گاوها “گاوهاي مقدس هند” هستند و بسياري از كساني كه مذهب هندو دارند از گوشت آنها نمي خورند، اجازه نمي دهند كه آنها را بكشند و آنها را نمي فروشند. اين موارد به علاوة قوانين قرنطينه سازي در ايالات متحده، واردات اين گاوها از هند به آمريكا را مشكل كرده است.
تمام گاوهاي بوسينديكاس با يك برآمدگي در بالاي شانه و گردن شناخته مي شوند
خاستگاه اين نژاد
۳۰ نژاد كاملاً مشخص در هند ثبت شده است. سه نژاد اصلي يا گونة اصلي به ايالات متحده آورده شد و براي توسعة نژاد برهمن مورد استفاده قرار گرفت كه عبارت بود از گوزرات، نلور و ژير. به علاوه، نژاد كريشنا والي معرفي شد و در دامنة كمتري مورد استفاده قرار گرفت. شباهت كلي نژاد گوزرت با گاوهاي انتخابي و توسعه داده شده در اين كشور اشاره به اين دارد كه گله داراني كه با اين نژاد كار كرده اند، عموماً اين گونه را ترجيح داده اند.
معرفي به ايالات متحده
گزارشات متناقضي در مورد طريقة دقيق معرفي گاوهاي هندي به ايالات متحده وجود دارد، امّا گزارش زير به دكتر هيلتون بريجز، نويسندة “نژادهاي جديد چارپايان” توسط انجمن پرورش دهندگان برهمن آمريكايي براي خلاصه كردن چگونگي واردات، ارائه شد:
اوّلين گاوهاي هندي، از هر نوع كه بوده، در سال ۱۸۴۹ توسط دكتر جيمز بوستون استاندار استان فيرفيلد، جنوب كارولينا كه معتقد است كه وقتي به عنوان مشاور كشاورزي به سولتان تركيه رفته با گاوهاي بوسينديكاس آشنا شده است. اگرچه فرزندان اين گاوها به طور گسترده در جنوب منتشر شده بودند، هويت كامل آنها در طول جنگ جهاني دوّم، از بين رفت.
گاوهاي نر هندي به “ريچارد بارو” داده شد. يك پنبه كار و نيشكركار ايالت فرانسيس ويل، LA در ۱۸۵۴ توسط سلطنت بريتانيا براي خدمات آقاي بارو در زمينة آموزش كشت پنبه و نيشكر به يك نمايندة انگليسي كه اين فنون را به هند مي برد. فرزندان اين گاوها با عنوان گاوهاي “بارو گريد” شناخته مي شوند كه در سراسر ناحية ساحلي خليج شناخته شد. موفقيت اين دو حيوان منجر به وارد كردن دو گاو نر هندي ديگر در سال ۱۸۸۵ توسط جي ام فراست و آلبرت مونتگومري اهل بوستون تگزاس شد. با جفت گيري اين دو گاو نر با گوساله هاي گاوهاي نر “بارو”، اوّلين تلاش براي تغليظ خون گلة بوسينديكاس در ايالات متحده انجام شد.
تعداد محدودي از حيوانات گهگاه توسط سازمان هاي سيرك وارد مي شدند كه برخي از بهترين آنها توسط كشاورزان و گله داران خريداري مي شدند. يكي از مشهورترين اين خريدها، يك گاو نر قرمز به نام پرينس بود كه در سال ۱۹۰۴ توسط اي. ام مكفادين اهل ويكتورياي تگزاس از شو حيوانات هاگتباخ خريداري شد. مورد ديگر فروش حدود ۱۲ رأس گاو هندي توسط هاگتباخ بود كه در نهايت توسط دكتر ويليام استيت ژاكوپ اهل بوستون خريداري شدند.
در طول ۶-۱۹۰۵ مزرعة پيرز تگزاس با كمك توماس ام اوكانر اهل ويكتورياي تگزاس، ۳۰ گاو نر و ۳ گاو ماده از چند نوع هندي را وارد كردند. اين ها شخصاً توسط آبل پي بوردن مسئول مزرعة پيرز انتخاب شدند.
در طول سال هاي ۲۴-۱۹۲۳، ۹۰ گاو نر از انواع گوجرات، گير و نلور از برزيل وارد شدند. در سال ۱۹۲۵ صادرات ديگري از برزيل من جمله ۱۲۰ گاو نر و ۱۸ گاو ماده به اين كشور رسيدند. هر دو گروه به مكزيك حمل شدند و از آنجا به طور زميني به ايالات متحده آورده شدند.
۱۸ گاو نر برزيلي در سال ۱۹۴۶ از طريق مكزيك به تگزاس آورده شدند.
توسعة نژادي
گفته مي شود كه در طي دورة ۲۰-۱۹۱۰ بسياري از گله ها در بخش جنوب غربي تگزاس و قسمت هاي ساحل كشور در طول خليج مكزيك، شواهد قابل ملاحظه اي از نژاد باسينديكاس را نشان دادند. به طور طبيعي بسياري از گاوهاي نري كه مورد استفاده قرار گرفتند حاصل امتزاج با گاوهاي ديگر بودند. برخي تكثيركنندگان تلاش كردند تا گله را خالص نگه دارند امّا تعداد كمي بودند.
از آنجا كه ثبت هاي كمتر از ۳۰۰ برهمن وارداتي وجود دارد كه بخش اعظم آنها گاو نر بوده اند، بايد فرض شود كه ديگر نژادها حيوانات مبنا براي تكثير را فراهم كردند. از گاوهاي نر براي گاوهاي مادة نژادهاي اروپايي و حاصل اين امتزاج ها استفاده شد تا نسل پنجم، فرزندان نه تنها مزيت نژاد باسنديكاس را داشتند بلكه فشار انتخابي توليد يك حيوان كه عموماً نسبت به حيوانات در ابتدا وارد شده براي توليد گوشت برتر شمرده مي شدند را ميسر كرد.
ويژگي هاي فيزيكي
برهمن ها از نظر اندازه در بين نژادهاي گوشتي يافت شده در ايالات متحده، متوسط هستند. در شرايط متوسط گاوها معمولاً ۱۶۰۰ تا ۲۲۰۰ پوند و گاوهاي ماده از ۱۰۰۰ تا ۱۴۰۰ پوند وزن دارند. گوساله ها در زمان تولّد كوچك هستند و بين ۶۰ تا ۶۵ پوند وزن دارند امّا بسيار سريع رشد مي كنند و در مقايسه با نژادهاي ديگر وزن بيشتري مي گيرند. بنابراين حالت گاو برهمن زير سئوال است. برهمن ها باهوش، خجالتي و كنجكاو مي باشند. آنها به طور غيرمعمول جان سخت، صرفه جو و سازگار با دامنه اي وسيع از آب و هوا و غذا مي باشند. با اين حال اين ويژگيها حاكي از روش هاي جابجايي دقيق و با احتياط مي باشد. برهمن ها توجه را دوست دارند و مي توانند بسيار مطيع شوند. آنها سريعاً نسبت به نوع برخورد خوب يا بدي كه دريافت مي كنند واكنش نشان مي دهند. برهمن ها اگر به خوبي تكثير شوند، عاقلانه با آنها رفتار شود و به طور مناسب انتخاب شوند، مي توان مثل نژادهاي ديگر با آنها كار كرد.
رنگ: برهمن ها در رنگ از خاكستري بسيار روشن تا قرمز تقريباً تيره متغيّر هستند. اكثريت گاوها خاكستري روشن تا متوسط هستند. گاوهاي نر بالغ به طور طبيعي تيره تر از گاوهاي ماده هستند و معمولاً نواحي تيره روي گردن، شانه ها و قسمت هاي پاييني دارند.
تحمل گرما: مطالعات در دانشگاه ميسوري مشخص كرد كه گاوهاي برهمن و اروپايي در دماي كمتر از ْ۸ فارنهايت به خوبي رشد مي كنند. آنها دريافتند كه گاوهاي اروپايي به شكلي نامطلوب وقتي كه دماي هوا بيش از ْ۷۰ فارنهايت مي رسد، رنج مي برند. زماني كه دما از ْ۷۵ فارنهايت مي گذرد افزايش دماي بدن و كاهش اشتها و توليد شير در آنها رخ مي دهد. از طرف ديگر، برهمن ها تأثيرات كمي در اثر دماي بالا تا نزديك ْ۱۰۵ فارنهايت نشان مي دهند. اگرچه تحمل گرما تنها يكي از فاكتورهاي سازگاري گاوها با محيط است، امّا خيلي مهم است. بعضي از عواملي كه به برهمن ها اجازه مي دهد تا با شرايط نامطلوب سازگار شوند عبارتند از:
۱- پوشش مو. موهاي كوتاه، ضخيم و درخشان برهمن ها كه بيشتر نور خورشيد را منعكس مي كنند، به توانايي آنها براي چريدن در زير آفتاب شديد وسط روز بدون آنكه ناراحت شوند، كمك مي كند.
۲- ماده هاي رنگي پوست. ماده هاي رنگي تيرة پوست برهمن ها اشعه هاي نور خورشيد را جذب مي كنند كه مقدار زياد آنها به لايه هاي بافتي عميق تر صدمه مي زند.
۳- پوست شل و آزاد. يك پوست كاملاً شل روي بدن برهمن ها به توانايي آنها براي مقاومت در هواي گرم كمك مي كند زيرا باعث افزايش سطح بدن و افزايش سرد شدن بدن مي شوند.
۴- توانايي تعرق. برهمن ها غدد عرق دارند و توانايي آنها در عرق كردن كه از منافذ پوست به راحتي خارج مي شوند، به آنها در تحمل گرما كمك مي كنند.
۵- گرماي داخلي بدن. يكي از عواملي كه در تحمل گرماي زياد برهمن ها دخالت دارد و در مطالعات و بررسي هاي ميوري مشخص شد، اين است كه آنها گرماي داخلي كمتري نسبت به گاوهاي نژاد اروپايي در آب و هواي گرم ايجاد مي كنند. گرماي اضافي ايجاد شده از تغذيه در رشد و توليد شير اثر معكوس دارند

عتیقه زیرخاکی گنج