• بازدید : 44 views
  • بدون نظر

خرید ودانلود پایان نامه بررسي روشهاي مختلف آبياري بر روي برخي صفات  مرفولوژيك و فيزيولوژيك برنج ‎(Oryza satival L.) -خرید اینترنتی تحقیق  بررسي روشهاي مختلف آبياري بر روي برخي صفات  مرفولوژيك و فيزيولوژيك برنج ‎(Oryza satival L.) -دانلود رایگان مقاله  بررسي روشهاي مختلف آبياري بر روي برخي صفات  مرفولوژيك و فيزيولوژيك برنج ‎(Oryza satival L.) -دانلود رایگان پایان نامه  بررسي روشهاي مختلف آبياري بر روي برخي صفات  مرفولوژيك و فيزيولوژيك برنج ‎(Oryza satival L.) 

این فایل قابل ویرایش می باشد وشامل موارد زیر است:


برنج بعد از گندم بيشترين سطح اراضي كشاورزي در جهان را به خود اختصاص داده است. براساس آمار منتشر شده در سال ۱۳۸۰ از سوي فائو ‎(FAO) سطح زير كشت برنج در دنيا حدود ۱۵۱ ميليون هكتار بوده كه كشورهاي هند و چين با داشتن ۷۴ ميليون هكتار قريب به ۵۰ درصد كشت برنج جهان را به خود اختصاص داده‎اند. سطح زير كشت برنج در ايران ۵۸۷ هزار هكتار برآورده شده كه حدود ۴ درصد سطح زير كشت برنج جهان است. بيش از ۷۵  درصد اراضي زير كشت برنج در استان‎هاي ساحلي خزر يعني گيلان و مازندران قرار دارد و بيش از ۸۰ درصد برنج كشور از اين اراضي تأمين مي‎شود (۱۱). 
استان مازندران با توليد ۴۳ درصد، رتبة اول را در كشور داراست (۱۱). آمارهاي جهاني نشان مي‎دهد كه حدود ۹۲ درصد توليد برنج متعلق به كشورهاي در حال توسعه از قاره آسيا است. قارة آسيا با داشتن ۱/۱۲۱ ميليون هكتار برنج كاري يعني ۹۰ درصد سطح زير كشت جهان، رتبه اول توليد برنج را به خود اختصاص داده است. از نظر توليد، كشور چين با توليد ۱۸۳۱۴۸ هزار تن مقام اول را داشته و ايران با توليد حدود ۲۶۰۰ هزار تن در رده يازدهم قرار دارد (۱۱). در سال ۱۹۸۷ ميزان درصد سهم ايران از توليد جهاني برنج حدود ۵/۰ درصد بوده كه در افزايش توليد جهش ۱۸ درصدي را كسب كرده است. در سال ۱۹۷۷ در حالي كه عملكرد توليد شالي در واحد سطح در جهان به طور متوسط به ۳۷۹۲ كيلوگرم ارتقاء يافته بود، در ايران اين رقم به ۴۱۳۷ كيلوگرم رسيد. به عبارتي در حالي كه افزايش عملكرد جهاني ۵/۱۳ درصد بوده مقدار فزوني عملكرد در ايران به سطح ۵/۳۷ درصد ترقي كرده است (۱۱). براساس آمار فائو ‎(FAO) ميزان درصد سهم ايران از ميزان عملكرد متوسط جهاني در سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۷ مرتباً روند صعودي داشته و از ۳۵/۹۱ درصد به ۰۹/۱۱۸ درصد ترقي كرده است (۱۱). 
گياه‎شناسي برنج:
برنج يي از گياهان مهم تيره غلات مي‎باشد كه به شاخة گياهان گلدار ،  زير شاخه نهاندانگان ، ردة تك لپه‎ايها ، راستة‌ غلاف داران ،  خانوادة غلات ، جنس اوريزا  تعلق دارد كه داراي دو گ ونة زراعي به نام‎هاي ساتيوا  و گلابريما  مي‎باشد (۷‌،۲۶). 
اوريزا ساتيوا از گونه‎هاي مهم بوده و برنج‎هاي زراعي ايران از اين نوع مي‎باشند. اين‎گونه داراي انواع مختلف به شرح زير است:

۱-۳-۱- نوع ژاپونيكا  
اين برنج در نواحي معتدل ژاپن، ايتاليا و آمريكا كشت مي‎شود و براي آنكه گل توليد كند احتياج به روزهاي بلند دارد. و سازگار با اقليم‎هاي سردتر مي‎باشد. برگ‎هاي آن نازك و سبز تيره، دانه كوتاه و گرد، ريزش كم، ارتفاع گياه كوتاه تا متوسط، كركهاي پوشينه بلند و ضخيم، قدرت پنجه‎زني متوسط، بافت گياه سخت، خوشه كوتاه مي‎باشد. برنج‎هاي گرده از اين نوع هستند (۷، ۲۶، ۳۶). 
۱-۳-۲- نوع اينديكا 
اين نوع برنج سازگار به مناطق گرمسيري بوده كه در مقابل خشكي، بيماري و آفت مقاوم مي‎باشد و داراي ارقام مختلفي از نظر زمان رويش است. همچنين داراي برگهاي پهن و سبز روشن، دانه طويل نردتاً تخت، قدرت پنجه‎زني بالا، ارتفاع گياه كوتاه تا بلند كرك‎هاي پوشينه كوتاه، بافت گياه نرم و حساس به ريزش دانه مي‎باشد (۳۶). 
۱-۳-۳- نوع جاوانيكا 
اين نوع برنج در كشورهاي اندونزي، فيليپين، تايوان و ژاپن كشت مي‎شود. داراي برگهاي پهن و سبز روشن، دانه پهن و كلفت، پنجه‎زني ضعيف، ارتفاع گياه بلند،‌ بافت گياه سخت، ريزش دانه كم مي‎باشد (۳۶). 
۱-۴- سيستم‎هاي كشت برنج 
برنج از نظر اكولوژيكي و دامنة زيست، گستردگي خاصي دارد. يعني از حالت ديم تا حالت غرقابي كشت مي‎شود. كه اين نشان‎دهندة‌سازگاري اكولوژيكي و سيع اين گياه است. دامنة‌ سازگاري برنج با عمق غرقابي و درجه كنترل رطوبت منجر به ايجاد چند اكوسيستم در كشت اين گياه شده است (۳۴، ۴۶، ۵۵). 
كشت برنج براساس منبع تأمين كنندة آب به صورت فارياب  يا ديم  طبقه‎بندي مي‎شود. براساس مديريت عمليات آب و زمين، اراضي برنج به صورت زير طبقه‎بندي مي‎شوند:
الف) لولند (غرقابي): مزارع لولند توسط مرزهايي محصور مي‎شوند تا آب آبياري يا بارندگي را نگهدارند. آماده كردن زمين معمولا هنگامي صورت مي‎گيرد كه مزرعه غرقاب مي‎باشد. 
ب) آپلند: م زارع آپلند داراي مرز و كرت براي نگهداري آب نيستند. تنها منبع آب، باران ميباشد. آماده كردن زمين هنگامي كه خاك مزرعه خشك است صورت مي‎گيرد. 
براساس رژيم آب، اراضي برنج به صورت زير طبقه‎بندي مي‎شوند:
الف) آپلند:‌بدون آب ايستادگي 
ب) لولند : با ۵۰-۵ سانتي‎متر آب ايستادگي 
ج) آب عميق : بيش از ۵۰ سانتي‎متر تا ۶ متر آب ايستادگي 
شكل (۱-۲) طبقه‎بندي اراضي برنج جهان با رژيم‎هاي آبي را نشان مي‎دهد. 
كشت برنج براساس نوع واريته استفاده شده به صورت زير طبقه‎بندي مي‎شود: 
الف) برنج لولند: گياهاني نيمه پا كوتاه، متوسط تا بلند (به ارتفاع ۱۰۰ سانتي‎متر تا ۲ متر)
ب) برنج آپلند: گياهاني متوسط تا بلند (به ارتفاع ۱۳۰ تا ۱۵۰ سانتي‎متر)
ج) برنج آب عميق: گياهان متوسط تا بلند (به ارتفاع ۱۲۰ تا ۱۵۰ سانتي‎متر، ۲ تا ۳ متر با بالا آمدن سطح آب)
د) برنج شناور : گياهاني بلند (بيشتر از ۱۵۰ سانتي‎متر، ۵ تا ۶ متر با بالا آمدن سيلاب)
تغييرپذيري بارندگي اساس تقسيم‎بندي اكوسيستم فارياب به دو زير ا كوسيستم؛ آبي فصل مرطوب و آبي فصل خشك مي‎باشد. 
اراضي آبي فصل مرطوب   آنهايي هستند كه آب آبياري ممكن است در طول فصل مرطوب به عنوان مكمل با رندگي به شاليزار افزوده شود. اراضي آبي فصل خشك  آنهايي هستند كه بدون آب 
تكميلي در اين فصل برنج نمي‎تواند كشت شود. 
در سطح جهاني حدود ۷۹ ميليون هكتار برنج تحت شرايط آبي رشد مي‎كند. ميانگين عملكرد از ۳ تا ۹ تن در هكتار متغير است. بيش از ۷۵% برنج جهان از شاليزارهاي تحت آبياري توليد مي‎شود (۴۶). 

عتیقه زیرخاکی گنج