• بازدید : 56 views
  • بدون نظر
دانلود پروژه پایان نامه کارشناسی ارشد رشته علوم اجتماعی مطالعات ارتباطی روانشناسی ارتباط (مطالعات و پژوهش های ارتباط کلامی و غیرکلامی),دانلود پروژه و پایان نامه رشته علوم اجتماعی درباره مطالعات ارتباطی روانشناسی ارتباط (مطالعات و پژوهش های ارتباط کلامی و غیرکلامی),دانلود رایگان پروژه و پایان نامه های کارشناسی ارشد رشته علوم اجتماعی گرایش روانشناسی,دانلود پاورپوینت و پروپوزال رشته علوم اجتماعی مطالعات ارتباطی روانشناسی ارتباط (مطالعات و پژوهش های ارتباط کلامی و غیرکلامی),دانلود تحقیق و مقاله ورد word مقطع کارشناسی ارشد رشته علوم اجتماعی گرایش روانشناسی,مطالعات ارتباطی روانشناسی ارتباط (مطالعات و پژوهش های ارتباط کلامی و غیرکلامی),مقاله پروپوزال تحقیق پروژه و پایان نامه رشته علوم اجتماعی گرایش روانشناسی
با سلام گرم خدمت تمام دانشجویان عزیز و گرامی . در این پست دانلود پروژه پایان نامه کارشناسی ارشد رشته علوم اجتماعی گرایش روانشناسی با عنوان مطالعات ارتباطی روانشناسی ارتباط (مطالعات و پژوهش های ارتباط کلامی و غیرکلامی) رو برای عزیزان دانشجوی رشته علوم اجتماعی قرار دادیم . این پروژه پایان نامه در قالب ۴۸۰  صفحه به زبان فارسی میباشد . فرمت پایان نامه به صورت ورد word قابل ویرایش هست و قیمت پایان نامه نیز با تخفیف ۵۰ درصدی فقط ۲۵ هزار تومان میباشد …

از این پروژه و پایان نامه آماده میتوانید در نگارش متن پایان نامه خودتون استفاده کرده و یک پایان نامه خوب رو تحویل استاد دهید .

این پروژه پایان نامه برای اولین بار فقط در این سایت به صورت نسخه کامل و جامع قرار داده میشود و حجم فایل نیز ۸۴ مگابایت میباشد .

دانشگاه آزاد اسلامی
واحد تهران مرکزی
دانشکده روانشناسي و علوم اجتماعي
پایان نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد
رشته علوم اجتماعی گرایش روانشناسی

عنوان پایان نامه :  مطالعات ارتباطی روانشناسی ارتباط (مطالعات و پژوهش های ارتباط کلامی و غیرکلامی)

راهنمای خرید فایل از سایت : برای خرید فایل روی دکمه سبز رنگ (خرید و دانلود) کلیک کنید سپس در فیلدهای خالی آدرس ایمیل و سایر اطلاعات خودتون رو بنویسید سپس دکمه ادامه خرید رو کلیک کنید . در این مرحله به صورت آنلاین به بانک متصل خواهید شد و پس از وارد کردن اطلاعات بانک از قبیل شماره کارت و پسورد خرید فایل را انجام خواهد شد . تمام این مراحل به صورت کاملا امن انجام میشود در صورت بروز مشکل با شماره موبایل ۰۹۳۳۹۶۴۱۷۰۲ تماس بگیرید و یا به ایمیل info.sitetafrihi@gmail.com پیام بفرستید


مقدمه
مطالعات ارتباطی ، یکی از شاخه های جوان علوم اجتماعی معاصر جهان به شمار می رود که در ایران نیز بسیار جوان است.این مطالعات پس از جنگ جهانی دوم رو به رشد گذاشته و هنوز شالوده های نظری و ابزار های روش شناسی خود را نیافته است.در حدود نیم قرن اخیر،مطالعات ارتباطی ، در زمینه های گوناگون از مباني نظری و شیوه های روش شناسی رشته های علمی دیگر کمک گرفته است.(معتمد نژاد ، ۱۳۸۰ :۱۹)
ارتباط نقش بسیار مهمی در زندگی انسان ها دارد وسبب می شود که انسان درباره ی نیاز ها  و شرایط محیط زندگی خودش،اطلاعات لازم را بدست آورد.
ارتباط از طریق پیام های خود،  مجراهای نفوذ بر محیط را نیز آماده میکند و متقابلاً از طریق بازخورد پیام ها ، اطلاعات مربوط به عکس العمل محیط و نیاز های متغیّر را  به سیستم می رساند.(محسنیان راد،۱۳۸۰ : ۲۸)
يكي از مهمترني انواع ارتباط ، ارتباط غير كلامي است ، چرا كه تحقیق نشان داده است که حدود ۸۰ درصد از اطلاعات ما از طریق چشم ، ۱۰ درصد از طریق گوش و باقی اطلاعات از طریق سایر حواس ما کسب می شوند . به این مفهوم که در هنگام ارائه مطالب کتبی اگر مطالب شفاهی شما به مطالب مکتوب ارتباطی نداشته باشد ، میزان اطلاعات شفاهی که جذب می شود ممکن است تا ده درصد کاهش پیدا کند .( لوئیس ، ۱۳۸۴:۲۲۲)
ارتباطات غیر کلامی در ارتباطات انسانی بویژه در هنگام آشنایی های اولیه نقش مهمی ایفا میکند.
اولین برخورد ما با افراد دیگر مهم است، یعنی ما قبل از این که ارتباط چشمی داشته باشیم، به بدن افراد نگاه می کنیم. استثناء هایی ممکن است وجود داشته باشد ، اما اغلب این گونه است. این بدین معناست که اولین چیزهایی که ما معمولاً می بینیم، لباس هایی که دیگران می پوشند و… موجب  قضاوت های خاصی از دیگران می شود.(وینرایت ، گوردن ،۱۳۸۶:۱۳۲ )
امروزه هنگامی که از مدیران ارشد سازمان های موفق سوال می شود که در شرایط مساوی،چه کسی شانس بیشتری برای استخدام دارد ؟ پاسخ همه یکسان است: « فردی که د ارای مهارت های قوی تر ارتباطی باشد»
انسان در دنیای دیرپای امروز که در آن نیازمند رقابت و سرعت بیشتری است ، برای رسیدن به موفقیت های شغلی و اجتماعی می تواند از گفتار بی صدا به عنوان یک ابزار بسیار خوب استفاده کند . او می تواند با کسب مهارت در گفتار بی صدا علائم دریافتی خود را دقیقا” مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد و علائمی را که به دیگران منتقل می کند کنترل کند . توانایی در درک صحیح گفتار بی صدای بدن به دیگران کمک می کند تا در موقعیت هایی که نمی دانید چه کار باید بکنید ، از دوراهی ها نجات پیدا کنید . بدانید که آیا باید فشار روانی ، اضطراب ، فریب کاری ، حیله گری و دو دلی خود را پنهان کنید یا با طرف مقابل آشکارا به خصومت بپردازید .( لوئیس، ديويد ، ۱۳۸۴ :۳)
البته ذکر این نکته ضروری است که ارتباطات غیر کلامی فقط در ارتباطات میان فردی حائز اهمیت نیست بلکه در ارتباطات جمعی و بویژه در رسانه ها نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. بویژه در قرن ۲۱ که به عصر رسانه ها و جامعه اطلاعات مشهور است.
رسانه ها ، وسایل فیزیکی یا مکانیکی تبدیل پیام ها به علائم و انتقال آنان از مجاری یا کانال های ارتباطی هستند.(اولسون ، ۱۳۷۷ :۵)
رسانه¬های جمعي شبکه¬ی پیچیده¬ای از نشانه¬های اعتقادی را درون محیط¬های چند گانه – محیط رسانه¬های گروهی مولّد، محیط اعتقادی مولّد گسترده و محیط اجتماعی اقتصادی مولّد – به وجود می¬آورند که هر یک ویژگی¬های خود را دارا است. با این تعبیر، تلویزیون خُرده کیهانی الکترونیکی را تشکیل می¬دهد که دگرگوییِ محدود را بازتاب می¬دهد و بازپخش می¬کند و تحریف و تقویت می¬نماید. (استم ، ۱۳۸۳ : ۳۶۰)
مهم ترین رسانه های جمعی عبارتند از :سینما،رادیو،تلویزیون و مطبوعات که البته تمایز ها و نقاط اشتراکی نیز با هم دارند.
برخی از مهمترین تفاوتهای این سه رسانۀ تصویری دراماتیک – تئاتر ، سینما ، تلویزیون – از حالتها و وضعیتهای گوناگون تماشای آنها ناشی می شود . در این زمینه ، سینما و تئاتر زنده – برخلاف تلویزیون – یک ویژگی مشترک  و مهم دارند ؛ اینکه تماشاگران در جایی تاریک و در ردیفهای منظم به تماشای فرآوردۀ انها می نشینند . در تئاتر ، تماشاگر رو در روی پدید آورندگان ارتباط – بازیگران – می نشیند ؛ و این ، فرآیند پیچیده ای از بازخوردها را میان تماشاگران و بازیگران و نیز میان خود تماشاگران به کار می اندازد . در سینما ، بازخورد میان تماشاگران و بازیگران وجود ندارد ولی فهم تماشاگر از واکنش خودش بسیار نیرومند است . در درام تلویزیونی ، این واکنش گروه – روان شناختی هیچ وجود ندارد . تماشاگران تلویزیون نه تنها گروهی را گرد خود ندارند بلکه از گیروبندهای کسانی که در جایی تاریک و شلوغ نشسته اند و کما بیش ناگریزند که نمایش را تا پایان تماشا کنند نیز آزادند . در سینما و تئاتر ، تماشاگر جزو یک گروه است و بنابراین زیر تأثیر روان شناسی گروه جای می گیرد ، ولی در همان حال فردیت و گسترۀ فرهنگی و دلبستگی ها و دل مشغولی های خودش را حفظ می کند . تلویزیون که پیوسته دم دست تماشاگر است ، برای او همچون رشتۀ پیوسته ای از سرگرمی هاست . بنابراین هر برنامه یا موضوع ، از انجا که پیش یا پس از برنامه ای دیگر جای می گیرد ، معانی افزوده و ناخواسته ای را به دست می اورد .
( اسلین ، ۱۳۷۵ : ۹۶)
تماشاگران امروز ، مستقیم تر از پیش ، زیر تأثیر و حالت دهی و برنامه دهی درام قرار می گیرند . درام به یکی از ابزارهای عمده اطلاع رسانی ، یکی از شیوه های مسلط « تفکر » در باره زندگی و موقعیتهای آن تبدیل شده است .
پیش از این ، درام صحنه ای یعنی تئاتر زنده تنها روش ارائه نمایش دراماتیک بود ولی امروزه نمایش دراماتیک به شیوه های متعدد در دسترس تماشاگران قرار می گیرد : سینما ، تلویزیون ، نوار ویدئو ، رادیو ، نوار کاست . در نتیجه ، در مقایسه با گذشته نه تنها تعداد تماشاگران درام با ارقام نجومی افزایش یافته بلکه شمار نمایشهای دراماتیک نیز به همین نسبت فزونی پیدا کرده است . (همان ،۷)
دستاوردهای فنی که وضوح تصویر را می افزاید و صفحه های تلویزیون را هر روز بزرگتر می سازد ، بر ان است تا درام تلویزیونی را به سینما نزدیکتر کند . پیش از این ، که صفحۀ تلویزیون کوچک و شمار خطهای آن کمتر بود ، محتوای نماهای دور به خوبی دیده نمی شد ، بنابراین درام تلویزیونی بر نماهای متوسط و کامل استوار بود . پخش نوار ویدئویی فیلمها ، جنبۀ تازه ای از درآمیزی گام به گام درام سینمایی و تلویزیونی را شکل می دهد . با نوار ویدئو ، تماشاگرانی اندک فیلمهای سینمایی را بر صفحۀ کوچک تلویزیون و در شرایطی سوای سالن نمایش تماشا می کنند . از اینرو ، جنبۀ مهمی از معنا آفرینی که در سینما وجود دارد ، در اینجا از دست می رود . از سوی دیگر ، فیلم بدون دردسر اگهی های بازرگانی بر صفحۀ تلویزیون به نمایش در می آید و تماشای فیلم – اگر خریده یا کرایه شده باشد – بیشتر همانند سینما رفتن است تا نمایشی که به گونه ای اتفاقی بر صفحۀ تلویزیون دیده شود . ( همان  ، ۹۸)
اگرچه امروز با بزرگ ساختن لامپ تصویر تلویزیون ها و بالا بردن وضوح تصویر ، سعی میکنند تا تلویزیون را به  سینما نزدیک سازند ولی توانایی تماشاگران نمایشنامه یا فیلم یا تلویزیون برای درک انچه می بینند با هم تفاوت دارد و وابسته است به «توان» آنان، یعنی آشناییشان با قواعد و فرضهای ضمنی و زبان دنیای تخیلی آن نمایش . تماشاگر باید « قواعد» زبان شناختی و رفتاری آن جهان ویژه را بداند . افزون براین ، تماشاگر باید با فنون عرضۀ ان جهان ویژه در درام اشنا باشد . بنابراین ، تماشاگر باید پایۀ « قواعد» دراماتیک یا سینمایی ان رسانۀ ویژه دراماتیک را نیز بداند.از اینرو ، به این نتیجه می رسیم که « قواعدی» که نمایش را بر می سازد و « توان » تماشاگر را برای فهم و « رمزگشایی » نشانه های درون ان بر می انگیزد ، در دو دستۀ یکسر جدای از هم جای می گیرد :
۱-    قواعد ویژۀ فرهنگ یا تمدن یا جامعۀ بازیگران و تماشاگران : یعنی قواعد فرهنگی و رفتاری یا ایدئولوژیک .
۲-    قواعد چیره بر اجرای نمایش دراماتیک : یعنی قواعد دراماتیک یا نمایشی.
قواعد کلی فرهنگی که در نمایش دراماتیک به گونه ای شمایلی به تصویر در می اید ، گسترۀ کامل زندگی و رفتارهای ان فرهنگ را در بر می گیرد ؛ یعنی زبان ، رفتارها ، معیارهای اخلاقی ، ایینها ، سلیقه ها ، ایدئولوژی ها ، شوخی ها ، خرافات ، باورهای دینی و همۀ گنجینۀ اندیشه ها و مفاهیم ان فرهنگ .
برای فهم کامل متن هر نمایش دراماتیک ، باید توان فهم « قواعد زیر فرهنگی » ویژۀ هر جامعه را داشت . ریشۀ این قواعد را می توان در نکته های باریک  کردار و رفتار هر گسترۀ اجتماعی ویژه یا در اگاهی از معانی ضمنی واژه ها ، بویژه نامهای خاص ، یافت .
(اسلین ، ۱۳۷۵ : ۱۳۹)
در دنیای امروز، درام گونه ای تجارت و صنعت است. بسیاری از بینندگان درام ان را سرگرمی ، ابزار وقت گذرانی ، وسیلۀ از خوددرامدن ، مایۀ تفریح و انحراف فکر می دانند. افزون بر این، درام را می توان « پدیده ای فرهنگی» » دانست : ایینی است که جامعه با ان با خودش گفتگو می کند، حتی کاری شبه دینی است.از اینرو ، باید ان را با جدیت بسیار نگریست؛در برخی از کشورها ، تئاترهای ملی معابدی است که در انها هرروزهویت ملی جشن گرفته می شود.با اینهمه ، درام فعالیتی « نشاط افرین» نیز هست و از خود بازی کردن یا شور در نقش کسی دیگر رفتن ناشی می شود ؛ کودکانی که نقش پدر و مادر یا پزشک و بیمار را بازی می کنند نیز در گونه ای درام بالبداهه در گیر می شوند، که هم نوعی « بیان خود» لذت اور و خوشایند است و هم گونه ای روند یاد گیری. برشت در فرمول بندی نظریۀ درام اموزشی حتی درامی این گونه را پندار کرده که بدون تماشاگر است. در این گونه درام، خود بازیگران چیزهایی را دربارۀ جهان می اموزند و با ایفای نقش قربانی و جلاد احساس انها را درمی یابند. در این گونه درام ، خود بازیگران، تماشاگران خودشانند.
هر نمایش دراماتیک شامل شماری « پیام» است که از «فرستنده» های گوناگون صادر می شود و برخاسته از چندین نشانۀ تک ودال و ساختارهای دلالت است. این مورد دست اخر برای هریک از تماشاکران در هم می امیزد و « پیامی» را شکل می دهد یا در سطوح گوناگون « معنا» یی را می رساند ولی از انجا که تعیین سرچشمه ای یگانه برای ان  « پیام» یا « معنا» دشوار است، دقیقتر ان است که بگوییم نمایش دراماتیک تنها یک «عمل ارتباطی»برای یک « پیام» نیست بلکه رویدادی است که تماشاگران ان را تماشا می کنند.( همان  ، ۱۲۷ :۱۲۲)
هرچه این تجربه بیشتر و تمرکزی که در هر تماشا گر پدید می اورد افزونتر باشد ، می تواند توانایی تماشا گر را برای دریافت معنای ان نمایش فراتر ببرد ، ولی خیلی کم یک نظام نشانه ای ویژه را به معنایی که نشانه شناسی از ان مراد می کند، شکل می دهد. این، مارا به دیگر تواناییهای معنا افرین این دو رسانۀ دراماتیک سینمایی – یعنی سینما و تلویزیون – راهنمایی می کند.
( اسلین ،۱۳۷۵: ۸۹)
تفاوت ژرف تر میان درام زنده و سینمایی ، در جدایی بنیادین مکان تئاتری و سینمایی ریشه دارد . صحنه تئاتر ( چه از نوع « شهر فرنگ » باشد وچه مکانی باز یا « دایره وار » ) در سر تا سر نمایش در جلو تماشاگر جای دارد و « فرض » بنیادین ان است . ولی پرده سینما یا صفحه تلویزیون دری است که تماشاگر از ان ازادانه وارد جایی می شود که بسیار گوناگون و پیوسته متغیر است . (همان  ، ۹۲ )
ژاک لکو ، یکی از استادان بزرگ بازیگری در روزگار ما ، در اغاز دانشجویان را در
«موقعیت » هایی قرار می دهد که باید نقشهای اجتماعی گوناگونی را بپذیرند و باالبداهه در برابر هم واکنش نشان دهند ( مانند میهمانانی که از پیش به هم معرفی نشده اند ) و تا جایی که امکان دارد باید بدون کاربرد صدا بازی کنند و تا واژه ای واقعا” لازم نباشد نباید ان را به کار ببرند . این ، یکی از قاعده های بنیادین « صرفه جویی » را نشان می دهد : اگر بتوان چیزی را بدون کاربرد واژه ها بیان کرد باید چنین کرد . در واقع ، به همین دلیل است که سینما کمتر به گفتگو نیاز دارد . دوربین سینما با کنش « نمایه ای » اش می تواند بیش از انچه بر صحنۀ تئاتر امکان پذیر است ، داده های گوناگونی را عرضه کند . (اسلین ، ۱۳۷۵:۷۸)
فیلم محمل مناسبی برای ایجاد هماهنگی میان ژانرها چند گانه، نظام¬های روایی و شکل¬های نگارش گوناگون است. تأثیر گذارترین موارد، تراکم فراوان اطلاعاتی است که از طریق سینما قابل دسترس است. (استم ، ۱۳۸۳ : ۴)
اندیشیدن درباره¬ی فیلم به مثابه رسانه، عملاً با خود رسانه آغاز می¬شود. در واقع، معانی ریشه شناختیِ اسامیِ اولیه¬ی سینما به «تصور»های گوناگون از سینما اشاره دارد و حتی نظریه¬های بعدی را تحت الشعاع قرار می¬دهد. (همان ، ۱۶)
وقتی فیلمی را تماشا می کنیم ، همواره میان نظام جهان فیلم ، نظام اجتماعی که فیلم از ان برگرفته می شود و خودمان سرگردانیم . شاید این مرزها نامحدود باشند یا بخشی از امور غیر قابل بازنمایی را شکل بدهند.شاید هم گذرا و مختص فیلم اند ، اما برخی از ان ها باثبات تر و تکراری تر از دیگران اند و ساختار کلی چنین مرزهایی در تمام فیلم ها مشترک است.( آذری ، ۱۳۸۵  ،۲۵۷)
نظام اجتماعی که در داستان فیلم بنا می شود غالبا”از جهاتی به نظام تاریخی و اجتماعی ای شباهت دارد که ان را پدید اورده است. این موضوع تقریبا” پرهیز ناپذیر است، زيرا حتی در فیلم هایی که تلاش دارند نظامی اجتماعی را فراسوی دوره ی تاریخی خود بازنمایی کنند، همچنان می توانیم باز سازی نظام هایی چون روابط میان دو جنس ، ساختارهای قدرت ، نظام های گفتمان ، عمل کردهای اخلاقی و غیره را ببینیم. به دلیل همین شباهت ها، بیننده می تواند به سرعت این مرز نظام اجتماعی داستانی را تثبیت کند و حتی در نااشناترین منظره ها احساس اشنایی می کند.  
(همان ، ۲۵۸)
هر تحلیل معاصری از فرآیند تماشاگریت، نه فقط بایستی به واقعیت مکان¬های تازه برای تماشا بپردازد، بلکه باید به این واقعیت هم توجه کند که فن آوری¬های نوین صوتی – تصویری نه تنها سینمایی نوین بلکه تماشاگری نوین هم ساخته¬اند. سینمای نوین با آثار پرهزینه و تماشاگر پسند و با بودجه¬های هنگفت، نوآوری¬های صوتی و فن آوری¬های دیجیتال شکل گرفت و «نمایش صوت و نور»، سینمای احساساتی و سطحی را محبوب میشمارد. (استم ، ۱۳۸۳ :۳۶۸)
در سالهای اخیر در زمینۀ تحلیل درام و شیوۀ تأثیرگذاری و معنارسانی ان ، اندیشه های تازه و مهمی بروز یافته است . این نگرش نشانه شناسی در بنیاد بسیار ساده و کاربردی است زیرا چگونگی کارکرد هر چیز را جویا می شود و تلاش دارد تا با بررسی نشانه هایی که برای بدست اوردن تأثیر دلخواه به کار رفته اند ، پاسخهایی بسیار واقع بینانه و عملی بیابد .
اگر نمایش دراماتیک را عملی بدانیم که نیازمند استفاده از نشانه ها و نظامهای نشانه ای است و نقش هر یک از این عناصر را در خلق معنای نهایی نمایش به روشنی تبیین کنیم ، به ابزار بسیار مفید و کارامد دست خواهیم یافت . این ابزار هم به کار افرینندگان درام می اید و هم به کار هر یک از تماشاگران که بخواهد انچه را می بیند و در می یابد با اگاهی انتقادی تماشا کند .
اگر یک دیدگاه نشانه شناسی به زبانی فهمیدنی بیان شود ، می تواند برای کارگردانان ، طراحان ، بازیگران و دیگر عوامل درام بر صحنه تئاتر و پرده سینما و صفحه تلویزیون کمک بسیار بزرگی باشد . حتی در ابتدایی ترین سطح ، می تواند این عوامل را وادارد تا درباره انچه به گونه ای شهودی و غریزی انجام می دهند ، تفکر و تأمل کنند . (اسلین ، ۱۳۷۵ :۵)
عناصر یک نمایش دراماتیک ـ از جمله زبان گفتگوها ، دکور ، حرکتهای بازیگران ، لباس ، چهره ارایی ، زیر و بم صدای بازیگران و بسیاری از نشانه های دیگر ـ هر یک به روش خود به پیدایش « معنا » ی ان نمایش یاری می رساند . هر نمایش دراماتیک را ، در کمترین حد ، در بنیاد باید روندی دانست که اطلاعاتی را درباره رویدادهای تقلیدی و بازسازی شده ان به تماشاگران انتقال می دهد . هر عنصر نمایش را می توان نشانه ای دانست که بخشی از معنای کلی یک صحنه ، رخداد، یا یک لحظه رویداد را در خود دارد(همان،۱۰)
۱-۱ بیان مساله
رسانه ی سینما به لحاظ تاثیر گذاری بر مخاطب و جامعه ، یکی از  پر قدرت ترین ابزار های ارتباطی به شمار می رود.سینما ارتباط تنگاتنگی با فرهنگ جامعه ای دارد که از آن برخاسته است.
نشانه های غیر کلامی که در یک جامعه یا فرهنگ یا زیر فرهنگ رواج دارد و فهمیدنی است همان اندازه ویژه همان روزگار و همان ناحیه است که زبان گفتاریشان . می دانیم که هر قوم و ملتی زبانی ویژه  دارد . ولی افزون براین در هر ناحیه ، لهجه ها و واژه های ویژه ای رواج دارد، زبانِ پیشه ها و گروههای گوناگون با هم فرق می کند و همه اینها در مسیر زمان دگرگونی می یابد. اگر در نمایشنامه ای ، زبان فنی مهندسان کشاورزی یا کامپیوتر به کار رفته باشد ، بسیاری از تماشاگران اهل همان کشور که باان واژه های تخصصی اشنا نیستند ، معنای ان را نخواهند دانست . به همین الگو ، در نمایشنامه های شکسپیر ان اندازه دالهای کلامی یافت می شود که بسیاری از انگلیسی زبانان امروز انها رادر نمی یابند . ( اسلین، ۱۳۷۵ :  ۱۳۸)
اشنایی با همه قواعد فرهنگی یک جامعه برای فهم معنای نمایش دراماتیک اهمیت دارد . اگاهی از قواعد ویژه دراماتیک یا نمایشی موجود در ان فرهنگ یا جامعه یا زیر فرهنگ و شناخت قواعد ویژه هر رسانه یا زیرگونه دراماتیک نیز اهمیتی همانند دارد : رسانه هایی مانند نمایش (تراژدی ، کمدی) ، اپرا ، کاباره ، سینما ( وسترن ، موزیکال ، هیجان انگیز ) ، تلویزیون ( کمدی موقعیت ، مجموعه های پلیسی ) و جز ان . این قواعد نیز در دو دسته جداگانه جای می گیرد . نخست ، پیش فرضهای بنیادینی که در همه نمایشهای دراماتیک وجود دارد و در فرهنگهای گوناگون یکسان است ، برای نمونه تماشاگران باید بدانند که رویدادهای نمایشی ، تخیلی است نه واقعی ؛ کسانی که در نمایش کشته می شوند در واقع نمی میرند ؛ شخصیت بازیگران جز نقشی است که بازی می کنند ؛ و اینکه جهان تخیلی پرده یا صحنه فراتر از چارچوب ظاهری ان است . دوم ، قواعد ویژه و بسیار گوناگونی که بر گونه ها و زیر گونه های دراماتیک چیره است . شمار این قواعد بی پایان است .

عتیقه زیرخاکی گنج