• بازدید : 54 views
  • بدون نظر

این پژوهش در ۱۱۶ صفحه قابل ویرایش تهیه شده و شامل ۵ فصل ذیل می باشد:
در فصل اول به بیان مسئله و ضرورت و اهمیت پژوهش پرداخته شده است، در فصل دوم به تعریف بازی، تاریخچه ی بازی، بازی از دیدگاه قرآن، اسلام و رواشناسی و انواع بازی اختصاص داده شده، فصل سوم  به بررسی جامعه آماری ، روش نمونه گیری و روش جمع آوری اطلاعات پرداخته و در فصل چهارم به تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده از پیمایش ودر فصل انتهایی نیجه گیری و خلاصه یافته های مربوط به فرضیه های تحقیق ذکر شده است.

چكيده:

در اين تحقيق به بررسي اثرا ت بازي گروهي و با قاعده در رشد اجتماعي دختران ۴ تا ۵ ساله مدارس آمادگي شهر تهران پرداخته شد، بدين ترتيب پس از تدوين سوال و فرضيه دال بر اثبات ثبت بازي درمهد كودك بخصوص بازي گروهي و باقاعده درمهد كودك بر ميزان رشد اجتماعي، بررسي مباحث نطري و بخصوص نظري وايلند درمحيط رشد اجتماعي تأكيد شد، پس از آن تعداد و ۶۰ نفر به عنوان نمونه تحقيق به صورت تصادفي با روش نمونه­گيري خوشه­اي گزينش شدند و از پرسشنامه وايلند بر روي آنها اجرا گرديد. سپس از طريق آزمونt استيودنت گروههاي مستقل با آزمون فرضيه تحقيق پرداخته شد و مشخص گرديد كه ميانگين رشد اجتماعي كودكي يا كودكاني كه درمهد كودك بازي گروهي و با قاعده انجام مي­دهند درمقايسه با كودكاني كه در مهد كودك بازي گروهي و با قاعده انجام نمي­دهند، بالاتر است و اين تفاوت ازلحاظ آماري در سطح ۱ ۰ / ۰ * معنا دار مي­باشد. بنابراين مي­توان نتيجه­گيري نمود كه بازي گروهي و با قاعده درمهد كودك مي­توان تأثير مثبتي را در افزايش رشد اجتماعي كودكان ايفا نمايد.

مقدمه:

بازي كه به معني تلاش و فعاليت لذت بخش و خوشايند و تفريح است براي رشد همه جانبه كودك ضرورت تام دارد. كودك از طريق بازي احساسات و روياهاي خود را بروز مي­دهد. استعدادهايش راشكوفا مي­سازد، كنترل به موقع اعمال و حركات را مي­آموزد، بر تجاربش مي­افزايد، دنياي درون و اسرار و مشكلاتش را بارز مي­سازد و انرژي ذخيره شده خويش راهر جهت مطلوب به مصرف مي­رساند. كودك از طريق بازيها، مشكلات و همكاري و رعايت حقوق ديگران و قوانين اجتماعي را ياد مي­گيرند. (شفيع آبادي، ۱۳۷۲ ) .

كودكان خردسال نمي­توانند افكار و عقايد و احساسات خود را به وضوح ازطريق كلمات و گفتار بيان كنند. بازي بخش عمده­اي از زندگي كودك پيش دبستاني را تشكيل مي­دهد و باعث رشد شخصيت او مي­گردد. موجبات شادي و لذت و انبساط خاطر كودك را فراهم مي­كند. همكاري و نوع دوستي و اطلاعات و قوانين را به كودك ياد مي­دهد، دامنه تجسم و قصور او را مي­گستراند و كودك را به مشاغل گوناگون آشنا مي­سازد. (قاضي، ۱۳۷۰ ) .

 بنابه اظهار كارل[۱]، گروهي يكي از روانشناسان بزرگ سوئيسي، بازي كودكان مقدمه اي براي كوششهاي آينده و آماده شدن براي زندگي آينده است. بدان سان كه درآن جدي بودن زندگي بزرگسالات بر دوش كودك سنگيني نمي­كند. او مي­گويد دربازي پليس و ژاندارم كودكي كه نقش ژاندارم را مي­آفريند و به دستگيري دردي مي­رود، گذشته از اين كه نيروي جهاني او توسعه مي­يابد به تأثير اصل اخلاقي و اجتماعي نيز مي­پردازد و در ضمن وظايف و حدود اختيارات اين شغل رانيز مي­آموزد. به عكس كودكي كه نقش دزد را بازي مي­كند، با دستگير شدن و پذيرفتن گوشمالي و در واقع زشتي دزدي را مي­پذيرد و به اجراي عدالت اجتماعي احترام مي­گذارد، به هر حال از ديدگاه گروهي، هدف بازي در خود نرفته است و بازي نمايانگر زندگي و فعاليت آزاد كودك بوده، در حقيقت او را براي اجراي كارها و وظيفه هاي سنگين آينده خود آماده مي­سازد(بهرامی ، ۱۳۷۰)

. در كتاب روان شناسي درماني آلفرد، آدلر[۲] كه درسال ۱۹۰۷ نوشته شده است بازي به معناي ارضاء غير واقعي (بيرون از حد حقيقت ) اجمالي مانند برتري جويي و خود نمايي تفسير شده است و آدلرانيها را سر آغازي براي بيان گذاري ابتدايي ترين و انديشه آدمي تلقي مي­كند. برتري جويي و خود نمايي در سال هاي كودكي امكان مي­دهد كه اميال فرد را به سادگي نشان داده و آنها ر اآرام سازند. بدين معني كه كودكان خردسال در بازيهاي خويش واقعيت را با توجه به خواستهاي خويش دگرگون جلوه مي­دهند. زيرا دانش لازم براي پيروي از حقيقت دارند و به اين ترتيب ناتواني و * خود را بر طرف مي­سازند.روشن است كه آنچه را كه بزرگسالان ارضاء غير واقعي مي­نامند براي كودكان مفهوم ارضاء واقعي ميل خود نمايي و برتري جويي ر ادارا مي­باشد. (قشلاقي، ۱۳۵۶ ).



عتیقه زیرخاکی گنج