• بازدید : 40 views
  • بدون نظر
این فایل در ۱۲صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

یهودیت یکی از سه دین ابراهیمی است که پیروان آن از دوران کهن تاکنون خود را فرزندان قوم بنی اسرائیل میدانند.به راستین ، این دین نخستین دین ابراهیمی به شمار می رود. پیامبر یهودیان موسی نام دارد و کتاب آسمانی وی تورات نام دارد. گفتنی است که در کتاب های آسمانی انجیل و قرآن از موسی به نیکی و از پیامبران بزرگ منش یاد شده است.
یهودیان و فرزندان قوم بنی اسرائیل بیش از پنج هزار سال است که در سرزمین اسرائیل می زیسته اند. همکنون کشور اسرائیل تنها کشور یهودی در جهان شناخته میشود.
پیدایش یهودیت
پیدایش این دین با آمدن دستور خدایی بر موسی (ع) در كوه حوریب آغاز شد، و به نام‌های چون: دین عبری، دین بنی‌اسرائیل، دین كلیمی و دین یهودی آشنا است. رابرت هیوم در كتاب ادیان زنده جهان می‌گوید «این واژه نخستین بار در حدود یكصد سال پیش ازمیلاد مسیح در ادبیات یونانی- یهودی به كار رفته است و واژه دیگری كه تمام تاریخ این دین را در بر بگیرد، وجود ندارد.». مأموریت اصلی، موسی، برد و چرخه ی استوار بود. نخست دعوت بنی‌اسرائیل به عبادت خدای یكتا یا یهود و دوم آزادی قوم بنی‌اسرائیل از اسارت فرعون مصر بود. موسی با آوردن تورات از جانب خداوند، قوم خود را به راه رستگاری هدایت نمود. بعد از موسی، یوشع رهبری بنی‌اسرائیل را برعهده گرفت و بعد از یوشع، پیامبران زیادی با آوردن كتاب مقدس، هدایت قوم بنی‌اسرائیل را عهده‌دار شدند. یهودیان، عهد قدیم را محصول تعالیم انبیا، خود می‌دانند، تعالیمی كه از موسی (حدود ۱۲۵۰سال قبلا از میلاد)شروع و به ملاكی (حدود ۱۶۰ قبل از میلاد) ختم می‌شود. عهد قدیم، میراث گرانبهای موسی و پیامبران بنی اسرائیل محسوب می‌شود. از عهد قدیم دو نسخه مهم قدیمی موجود و در دسترس است: یكی به زبان اصلی، یعنی عبری و دیگری به زبان یونانی كه به ترجمه سبعینیه (با هفتادتنان) معروف است. قدیمی‌ترین نام عبری كتاب مقدس هاسفریم به معنای الكتب می‌باشد.
زمان کهنعهد قدیم شامل ۳۹ كتاب است كه در دوره‌ای بیش از هزار سال به رشته تحریر در آمده‌اند. یهودیان برای كتاب مقدس، تقدس والائی قائلند و آن را الهام خداوند بر نویسندگان كتاب مقدس می‌دانند و بر این باورند كه كتاب مقدس دو مؤلف دارد یكی خدا و دیگری بشر و بین‌ایند و عنصر خدایی و بشری جدایی وجود ندارد. البته بعضی‌ها هم وجود دارند كه ایراداتی را بر كتاب مقدس گرفته‌اند و این كتاب را از قلمرو الهی بودن خارج دانسته‌اند كه در اینجا مجالی برای بحث در مورد آن وجود ندارد.
عهد قدیم به سه بخش تورات (قانون یا اسفار پنجگانه)، نبودیم (پیامبران)، و كتوبیم (نوشته‌ها) تقسیم می‌شود. تورات شامل پنج كتاب موسی (ع) می‌باشد كه در مدت ۴۰ سال بر موسی وحی شد. این بخش سرچشمه اصلی وحی و نبوت است.
تورات دارای پنج كتاب (سفر) به نام‌های پیدایش، خروج، لاویان، اعداد و تثینه است. بخش پیامبران، دارای دوبخشچه ی پیامبران پیش گام (متقدم) (صحیفه یوشع، داوران، سموئیل اول، سموئیل دوم، پادشاهان اول و دوم) و پیامبران پایانی (متأخر) كه دارای كتابهای اشعیا، ارمیا، و تمام پیامبران كوچك دیگر است كه تا پیش از مسیحی (۱۶۰ سال پیش از میلاد) ظهور كرده‌ند. بخش نوشته‌ها، گردایش سوم از زمان کهن است كه شمار آن به دوازده می‌رسد و دارای مزامیر، امثال، غزل غزلها و … می‌شوند.
البته باید اضافه كنیم كه بسیاری از پژوهش گران بر این باورند كه اسفار را موسی ننوشته ,بلكه سرگذشت موسی مبتنی است بر در روایات سیصد و چهارصد سال بعد از او كه به رشته نوشتاری درآمده و به صورت حكایت موجود است.
يهود 
در کنار اديان مزديسني، زرواني، ميترائي، مانوى و کيش مزدک، مذاهب ديگرى نيز در ايران عرض اندام مىکردند که ريشهٔ سامى داشتند، از جمله دين قوم يهود. 
قوم يهود در ايران در حدود دو هزار و هفتصد سال سابقه دارد. در حدود سال ۷۰۰ پيش از ميلاد، سالامانزارأ، پادشاه آشور دولت اسرائيل را که پايتخت آن شهر سامره بود منقرض کرد. در آن تاريخ دو دولت از بنى اسرائيل وجود داشت يکى موسوم به دولت يهودا که افراد آن از اعقاب حضرت داود و سليمان بودند و پايتخت آنان شهر اورشليم بود و ديگرى معروف به دولت اسرائيل که افراد آن از خانوادهٔ افرائيم فرزند حضرت يوسف بودند و پايتخت ايشان شهر سامره بود. 
سالامانزار قريب ۶۰،۰۰۰ نفر از يهوديان تبعهٔ دولت اسرائيل را به اسارت گرفت و به اطراف بابل و ماد کوچانيد. از اين مهاجران و اسيران يهودي، عدهاى به طرف گيلان و دماوند رهسپار شده، در اين نواحى به واسطهٔ موقعيت و محل مناسب آن ساکن شدند. پس از تقريباً دويست سال، کورش کبير، اعلاميهٔ آزادى يهوديان را صادر کرده به آنها همهگونه مساعدتهاى سياسى و مالى نمود و آنان را براى آبادانى اورشليم و بيتالمقدس به کنعان فرستاد. عدهاى از يهوديان ايران، اصلاً از آن اعلاميه آگاهى حاصل نکردند و برخى هم که مطلع شدند بهواسطهٔ ريشهاى که دوانده بودند و صاحب آب و گل و احشام شده بودند از ايران بيرون نرفتند و بعدها بهتدريج به نواحى ديگر ايران رفتند و در آن شهرها ساکن و متوطن شدند. اکنون دهکدهٔ بزرگى در نزديکى دماوند واقع است که گيليارد (Gilyard) نام دارد و تپههاى آن، قبرستان دوهزار و پانصد سالهٔ يهوديان است. ايران قديم به مناسبت مجاورت با فلسطين همواره پناهگاه يهوديان بود. قوم يهود در زمان هخامنشيان، بهويژه در زمان خشايارشا از اهميت فوقالعادهاى برخوردار شد. 
اسرائيليان از ۳۳۰۰ سال پيش تاکنون منتظر آمدن موعودشان هستند که بيايد و دنيا را پر از عدل و داد کند. يهوديان، موعود خود را ماشيح (Mashyah) مىنامند. 
سخنانى در تلمود يافت مىشود که بهموجب آن با توبه و اعمال نيک مردم، ظهور ماشيح نزديک خواهد شد. 
در تعليمات دينى دانشمندان يهود هيچ يک از موضوعات مربوط به جهان آينده، مانند اعتقاد به رستاخيز مردگان، داراى اهميت نيست. اعتقاد به قيامت يکى از اصول دين يهود است که انکار آن گناهى بس بزرگ محسوب مىشود. آنان بر اين باور هستند که مردگان در روز قيامت ذات قدوس متبارک، نزول اجلال خواهد فرمود و خواهند ديد. 
در جهان آينده، ذات قدوس متبارک، نيکوکاران و بدکاران اسرائيل را داورى خواهد کرد، به نيکوکاران اجازه خواهد داد که داخل بهشت شوند و بدکاران را به دوزخ خواهد فرستاد. سپس بدکاران را از دوزخ بيرون کشيده در کنار بهشت خواهد نشاند و به ايشان خواهد گفت: ببينيد، اين مقام نيکوکاران است و هنوز مکان خالى در آن يافت مىشود، تا آنکه شما نگوئيد که اگر توبه مىکرديم بر ايمان جائى در بهشت و در ميان نيکوکاران نبود . آنگاه نيکوکاران را از بهشت بيرون آورده آنها را به دوزخ خواهد برد و به ايشان خواهد گفت: ببينيد، اين جاى بدکاران است و هنوز مکان خالى در آن يافت مىشود، تا آنکه شما نگوئيد اگر ما گناه مىکرديم در دوزخ برايمان جائى نبود. ولى بدکاران سهم خود و سهم شما را در دوزخ وارث خواهند شد. جهنم که در زبان يهود گهى نوم (Gehninnom) خوانده مىشود، داراى هفت طبقه است و هرچه انسان شريرتر و بدکارتر باشد به همان نسبت، جاى او در طبقه پائينترى خواهد بود. باغ عدن (Gan. Eden) يا بهشت که جايگاه لذت و شادمانى است نيز داراى هفت طبقه است که هفت دسته از نيکوکاران در آن سکنى خواهند گرفت که هر چه نيکوکارتر باشند، در طبقات بالاترى جاى خواهند داشت. 
برخى احکام دين يهود 
يهوديان در شبانهروز سه مرتبه نماز مىخوانند که آنها را نماز صبحگاه، نماز نيمروز و نماز شامگاه مىگويند. 
هنگام نماز بدن و لباس بايد از هر گونه کثافت و پليدى پاک باشد. سپس دستها و صورت را بهعنوان وضو مىشويند و به طرف بيت هميقداش که بيتالمقدس است ايستاده با خضوع و خشوع شروع به خواندن نماز مىکنند. 
علاوه بر عبادات و نمازهاى فردى و خصوصى که انسان بهوسيلهٔ آنها، حاجات خود را از خدا مىخواهد، نمازهاى جماعتى نيز هست که افراد موظف هستند در آنها شرکت جويند. نماز و دعا در صورتى مستجاب مىشود که در کنيسه خوانده شود. آنها بر اين باور هستند که وقتى ده نفر با هم نماز جماعت مىخوانند يا دور هم نشسته خود را با تحصيل تورات مشغول مىدارند، شخيناً که همان يهوه (خدا) است در ميان ايشان مسکن مىگزيند. به انداختن صيصيت يا طليت ( صيعيت (Siste) يا طليت (Telit) پارچهٔ سفيدى است بهشکل مريع مستطيل که در چهارگوشههاى آن نخهائى آويخته شد که بهطور مخصوص گره زده شده و آن را هنگام نماز صبح بر دوش مىاندازند. نوعى از آنرا که از طليت معمولى کوچکتر است صيصيت قاطان يا طليت کوچک مىگويند، همواره زير پيراهن مىپوشند.) بر دوش بهخصوص در نماز صبح و بستن تفيلين (Tephilin) به دستها و پيشانى خود اعتقاد دارند. 

عتیقه زیرخاکی گنج