• بازدید : 35 views
  • بدون نظر
این فایل در ۲۲صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

اهميت : كندن و جابجا كردن خاك نباتي و استفاده كردن از آنها در محل هايي مثل سطوح شيبدار به منظور رويش گياه . همچنين كندن و جابجا كردن خاكهاي محل هايي كه رقومشان بيشتر از محور راه است و انتقال دادن آن به مكان هايي كه در قرارداد تعيين شده و نيز استفاده از خاكهاي كنده شده در جاهايي كه رقومشان كمتر از رقوم خط پروژه ( خاكريزها) است به عنوان خاكريز ، زير اساس ، اساس ، شانه راه و … 
تذكر : پرداخت هزينه عمليات خاكي به پيمانكار بر حسب متر مكعب خاك است . در صورتي كه فاصله حمل بيشتر از فاصله تعيين نشده باشد اختلاف فاصله شامل اضافه هزينه مي گردد. 
رده بندي خاك بر اساس سيستم آشتو 
اين سيستم خاكها را به گروههاي A-1 تا A-7 طبقه بندي مي كند . 
خاكهاي دانه اي كه درصد عبوري آنها از الك نمره ۲۰۰ كمتر از ۳۵% است در گروه A-1 تا A-3 قرار مي گيرند . 
خاكهاي ريزدانه ( رس و لاكي ) كه درصد عبوري آنها از الك نمره ۲۰۰ بيشتر از ۳۵% است در گروه A-4 تا A-7 قرار مي گيرند . 
نكته : سيستم آشتو در زمينه راه سازي كاربرد دارد.

خصوصيات گروههاي ۷گانه سيستم آشتو 
A-1 : شامل قلوه سنگ و شن و ماسه است . كه خود به دو گروه A-1-a و A-1-b تقسيم مي شود . 
A-1a : شامل شن همراه با مصالح ريزدانه خوب دانه بندي شده است . 
A-1-b : داراي ماسه هاي درشت دانه با پركننده هاي لاي و رس . 
نكته : بهترين نوع خاك در محوطه سازي خاك گروه A-1-b مي باشد . 
A-2 : اين گروه شامل شن و ماسه لاي و رس دار است كه بر حسب اينكه مصالح ريزدانه اش با حد رواني كم يا زياد باشد به چهار گروه تقسيم مي شود . 
A-2-4,A-2-5 : جنس اين دو گروه خاك شن ماسه لاي دار است . كاربرد در لايه هاي لايه هاي اساس و زير اساس راه ها است . 
A-2-6,A-2-7 : جنس خاك شن و ماسه رس دار است و در لايه اساس كاربرد دارد . 
نكته : دانه بندي گروههاي A-2 نامنظم بوده و از گروه A-1 نامرغوب تر است . و نبايد از اين گروه در مناطق سرد و پرباران استفاده كرد . 
نكته : گروههاي مختلف A-2 معمولاًٌ به صورت لايه هاي محافظتي و تقويت كننده استفاده مي شود . 
A-3 : مي توان به عنوان بستر روسازي ها از آن استفاده كرد . تنها عيبي كه اين گروه دارد اين است كه در اثر جريان آب روان مي شود . 
A-4 : اين گروه شامل خاك لاي دار با حد رواني كم است . 
A-5 : اين گروه شامل خاك لاي دار با حد رواني زياد است . 
نكته : خاكهاي گروه A-4 و A-5 در مناطقي كه در معرض رطوبت و يخبندان نباشد بهترين خاك براي روسازي مسيرهاي محوطه هستند . همچنين در مناطقي كه سفره هاي آب زيرزميني در عمق كمي نسبت به سطح زمين قرار دارند نبايد از اين خاكها استفاده كرد.
نكته :خاك گروه A-4 از گروه A-5 مرغوب تر است چون قابليت ارتجاعي كمتري دارد. 
A-6 و A-7: شامل رس با حد رواني بالا و داراي مقدار زيادي خاك رس است . تفاوت اين دو گروه در حد خميري آنهاست به طوريكه حد خميري گروه A-6 در حالت مرطوب بيشتر از گروه A-7 است . 
A-8 : داراي خاكهاي آلي بوده و نامرغوبترين نوع خاك براي محوطه سازي به شمار مي رود . 
طبقه بندي زمينها از نظر نوع خاك 
زمين هاي دج : از مخلوط درشت دانه ، ميان دانه و ريز دانه تشكيل مي شود . از اين رو بهترين نوع خاك تلقي مي شود . در برابر عوامل جوي و زير فشار چرخ نيز مقاومند . 
زمين شن زار : دوسوم و بيشتر آن را درشت دانه ها و به مقدار كم ذرات ميان دانه و ريز دانه دارد . دانه هاي آن زير چرخها مي لغزد . در آن موج ايجاد مي شود آب روي آن بند نمي شود و رطوبت از آن بالا نمي آيد . 
زمين ماسه زار : داراي دوسوم و بيشتر ذرات ميان دانه است و درشت دانه و ريزدانه كم دارد . 
اين نوع خاك در حالت خشك توان باربري كمي دارد و دانه هاي آن زير چرخ مي لغزد . 
زمين خاكي : داراي دوسوم و بيشتر ميان دانه و يك سوم  وكمتر ريزدانه است . زير فشار چرخ پايدار بوده اما پايداري آن در برابر نشت آب و يخ زدن بستگي به ميزان رس آن دارد. 
زمين خاكي رسي و گل آهكي 
گل آهك ، خاكي است كه ۴۰ تا ۷۵ درصد آن گرد سنگ آهك و ۲۵ تا ۶۰ درصد آن خاك رس باشد . داراي دوسوم و بيشتر ريزدانه و يك سوم و كمتر ميان دانه است . در حالت خشك توان باربري زيادي داشته اما به محض جذب رطوبت تغيير حجم مي دهد ( خاك رس تا ۶ برابر وزن خود ، آب جذب مي كند ) . 
نكته : گل آهك خاكي است كه ۴۰ تا ۷۵ درصد آن گردسنگ آهك و ۲۵ تا ۶۰ درصد آن خاك رس است . 
زمين لاي زار 
بيش از دوسوم آن ريزدانه و مقدار خاك رس آن خيلي كم است . از اين رو پس از نمناك شدن ، بين دانه هاي آن چسبندگي ايجاد نمي شود و نمي توان آن را به خوبي توپر كرد . 
زمين هاي لجني 
بيشتر از دوسوم آن ريزدانه و ميان دانه آن خيلي كم است . كم و بيش داراي خاك نباتي بوده و به هيچ عنوان توان باربري ندارد . 
طبقه بندي زمين ها از نظركندن و جا به جا شدن 
زمين بيلي 
مانند شن و ماسه با بيل برداشته شده و نياز به كندن ندارد . 

زمين پابيلي 
مخلوطي از شن و ماسه بادي نمناك بوده كه با بيل و فشار پا برداشته مي شوند . 
زمين كلنگي 
مانند زمين هاي شن بوم يا زمين هاي ماسه اي خاك دار توپر است كه با كلنگ برداشته مي شوند . 
زمين دجي 
مانند زمين هاي خاك رسي و گل آهكي است كه دانه هاي آن به خوبي به يكديگر چسبيده و با مته دستي ، مته بادي و يا برقي برداشته مي شوند . 
زمين هاي سنگي 
زمين هاي سنگي به چهار دسته تقسيم مي شوند . 
۱٫ زمين هاي سست مانند سنگ گچ ، ماسه سنگ و سنگ شيست . 
۲٫ زمين هاي نيمه سخت مانند سنگ هاي آهكي لايه لايه ، سنگ توف ، سنگهاي تراورتن. 
۳٫ سنگ هاي سخت مانند سنگ آهك ، بازالت و يا انواع سنگ چيني كه براي كف يا ديوار ترانشه استفاده مي شوند . 
۴٫ زمين هاي خيلي سخت مانند سنگ هاي آذرين خيلي سخت ( گرانيت و ديوريت ) . 
نكته : كندن و جابه جاكردن زمين هاي سنگي به وسيله خرجگذاري و آتشباري انجام مي شود . 
نقشه ها و اطلاعات مورد نياز در محوطه 
به نقشه هايي كه علاوه بر عوارض مسطحاتي ، عوارض ارتفاعي را مشخص مي كنند نقشه هاي توپوگرافي مي گويند . به اين نقشه ها ، نقشه هاي رقوم دار نيز مي گويند . مهم ترين و كاربردي ترين نقشه هاي رقوم دار ، نقشه هاي حاوي خطوط تراز هستند . ارتفاع نقاط در ساير نقشه ها ممكن است به اشكال زير باشد . 
نكته : منظور از رقوم ، ارتفاع است . 
نقشه هاي رقوم دار نقطه اي 
در اين نقشه ها ، سطح با محورهاي متعامد ( شطرنجي ) تقسيم و ارتفاع نقاط ، گوشه مربع ها در كنار آن نوشته مي شود . از اين نقشه ها كمتر استفاده مي شود و يا اينكه آنها را بعداًٌ به نقشه هاي خطوط تراز تبديل مي كنند . ( شكل ۲-۱) . 

شكل ۲-۱ : نقشه هاي رقوم دار نقطه اي .
در اين نقشه ها ، براي رساندن قسمتي از سطح يا تمام آن به قرار مشخص توسط خاكريزي يا خاكبرداري مي توان از رابطه زير استفاده كرد . 

عتیقه زیرخاکی گنج