• بازدید : 35 views
  • بدون نظر
این فایل در ۳صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل مواردز یر است:

نژاد كولموگري در بخش هاي كولموگري و آركانژيل ناحية آركانژيل شكل گرفت. يكي از بهترين و قديمي ترين نژادها در روسيه است. حتي در قرن ۱۷، گله هاي كولموگري به خاطر سرعت سريع رشد و توليد شير زياد، مورد توجه بودند. توسعة پرورش گله در جلگه هاي آبرفتي رودخانة “سِوِرنا يا دوينا” به خاطر چمنزارها و چراگاه هاي دشت سيلابي كه داراي مخلوطي از علف و سبزي هاي خوراكي بودند، سرعت يافت. چراگاه هاي عالي در تابستان و تغذية آزاد با علف هاي خشك فراوان در زمستان، پاية ايجاد چنين ويژگي هاي با ارزشي همچون اندازة بزرگ، سازگاري منظم و توليد  و باروري بالا بودند. ساكنان محلي به اهميت زياد روش هاي صحيح براي پرورش و رشد گوساله ها پي برده بودند و به آنها با دست شير مي دادند نه از طريق مكيدن. آن ها از روش هاي خاصي براي غذا دادن استفاده مي كردند. 
طبق اطلاعات تاريخي موجود، نژاد كولموگري، خيلي پيش از آنكه گاوهاي خارجي وارد آركانژيل و نواحي مجاور آن شوند، شكل گرفت. گاوهاي كولموگري به نقاطي دورتر از مرزهاي محل سكونت اوّلية آنها در سالهاي ۱۶۹۳، ۱۷۱۳ و ۱۷۲۸ صادر شدند قبل از آنكه با نژادهاي خارجي ممزوج شوند. باروري بالا در گاوهاي كولموگري در نقاط و بخش هاي مختلف كشور براي توسعة گله هاي محلي مورد استفاده قرار گرفت. اين صادرات گسترده موجب كاهش پرورش گاوهاي كولموگري شد.
اوّلين اقدامات براي بهبود گله هاي گاو كولموگري محلي با جفت گيري آنها با نژاد هلندي در ۱۷۲۵ صورت گرفت امّا اطّلاعي در دست نيست كه تعداد گاوهاي وارد شده و تأثير آنها روي پرورش گاوهاي محلي چگونه بوده است. در طول سال هاي ۱۷۶۵ تا ۱۸۹۸، گاوهايي از هلند و هولشتاين به تعداد كم وارد ايالت آركانژيل شدند. طبق گفتة “رِزنيكوف” در آن دوره ۱۳۷ رأس گاو كه شامل ۶۲ گاو نر بود، وارد شد. با اين حال نسبت گاوهاي هلندي وارد شده خيلي كم بود: در بخش هاي كولموگري و آركانژيل جمعيت گاوها در آن زمان از ۱۹ تا ۲۳۰۰۰ متفاوت بود، درصد گاوهاي ماده از ۳/۵۲ تا ۳/۷۲ متغيّر بود.
تعيين اندازة تأثير گاوهاي نر وارد شده بر گاوهاي كولموگري، كاري مشكل است. در يك مونوگراف با عنوان “گاوهاي كولموگري” كه توسط A.A ويتوگوف تهيه شده (آركانژيل ۱۹۲۸) و كتاب F.I رِزينكوف با عنوان “اطّلاعات جديد در مورد تاريخ گاوهاي كولموگري” (آركانژيل ۱۹۴۹) اين مسأله مورد تأكيد قرار گرفته كه اثر نژادهاي خارجي بر كولموگري ها، ناچيز بوده است.
مطالعه بر روي گاوهاي كولموگري در سال هاي ۱۲-۱۹۱۱ (A.A كالانتر) و در ۲۴-۱۹۲۱ (A.A ويتوگوف) نشان داد كه چندين نوع پايه و انتقالي در ميان اين نژاد وجود دارد. آنها در سازگاري و باروري متفاوت بودند. در سال هاي ۱۴-۱۹۱۳، انجمن هاي تحقيقي، كارخانه هاي لبنيات تعاوني و مراكز جفت گيري در منطقة پروش گاوهاي كولموگري ايجاد شدند.
نژادنامة ملي نژاد كولموگري در ۱۹۲۷ ايجاد شد و در سال ۱۹۳۴ مركز پرورش دولتي تأسيس گرديد. آنها در كار پرورش گاوهاي كولموگري، با تقسيم بندي و انتخاب حيوانات، كنترل پرورش و رشد گوساله هاي جوان جايگزين و تعيين مشخص كردن حيوانات با ارزش، كمك كردند.
در ۳۷-۱۹۳۶ در بعضي مزرعه ها يك جفت گيري منفرد با پدراني از نژاد فريسيان شرقي براي بهبود توليد شير و سازگاري صورت گرفت. چربي شير نسل به وجود آمده از جفت گيري، به طور قابل توجهي كمتر از والدين كولموگري داراي نژاد خالص آنها بود. بنابراين توليد نسل از طريق جفت گيري متوقف شد و نسل حاصل از جفت گيري، از مناطق نسل كِشي اصلي گاوهاي كولموگري خارج شد.
سازگاري خوب گاوهاي كولموگري در قسمت هاي مختلف كشور، موجب توزيع و پخش آنها در بسياري از جمهوري ها، نواحي و مناطق شد. در حال حاضر، گاوهاي كولموگري در ۲۴ ناحيه و جمهوري در حال پرورش هستند كه عمدتاً در آركانژيل، وولودا، كروف، مسكو، كالينين، ديازان، كالوگا، نواحي كامچاتكا و دركومي، ياكوت، تاتار و اِدمورت ASSRS. هر ناحيه يا جمهوري داراي شرايط تغذيه اي و آب و هوايي خاص خود مي باشد. گاوهاي كولموگري به خوبي در نواحي جغرافيايي مختلف سازگار شده اند و توليد شير زياد داشته اند و ويژگي هايي همچون بلوغ زودرس، قدرت و طاقت زياد، بنية قوي و مقاومت در برابر بيماري ها. در توليد شير، از ميان نژادهاي ملّي گاو، گاوهاي كولموگري بعد از “بِلَك پيد” در مقام دوّم قرار دارند. كولموگريها به باروري نژادهاي وارداتي نيستند امّا دليل اصلي آن سطح پايين تغذيه و سرپرستي و نگهداري آنهاست و انتخاب گاوهايي كه به اندازة كافي قوي نيستند و استفاده از پدرها مي باشد. در هر منطقه كه كولموگريها پرورش مي يابند، حيوانات عالي و ممتازي وجود دارند كه پايه گذار يك نسل هستند و گروه ها و فرزندان وابسته به آنها. اين حيوانات بايد در مقياس وسيع براي فعاليت هاي توليد نژاد و نسل، مورد استفاده قرار گيرند. با شروع سال ۱۹۸۰، جمعيّت كل گاوهاي كولموگري ۲۴۰۷۰۰۰ بود. بنية اين گاوها قوي است و سازگاري آنها زياد است. رنگ غالب در آنها سياه و سفيد است، به ندرت سياه، قرمز و سفيد يا قرمز پررنگ هستند. اين گاوها بزرگ هستند، پاهاي گاوهاي ماده راست و بلند است و بدن آنها دراز است. سر آنها صاف و بالاست و اندازة متوسطي دارد. گردن نازك است. قفسة سينه عميق امّا زياد پهن نيست و داراي يك غبغب كوچك است. پشت و كمر صاف است. كفل پهن است و كمي بالا آمده است. اعضاي خلفي پهن هستند. اسكلت آنها به خوبي رشد كرده است. پاها به خوبي جفت هستند. پستان اندازة متوسطي دارد، بيشتر گاوهاي ماده داراي يك پستان با چهار قسمت به طور مساوي رشد كرده هستند. نوك پستان ها معمولاً استوانه اي است. پوست داراي ضخامت متوسط و ارتجاعي است. حجم و رشد ماهيچه ها رضايت بخش است.
اندازه هاي پايه براي گاوهاي مادة بالغ (به سانتي متر) چنين است:
ارتفاع قسمت واقع بين استخوان هاي كتف ۱۳۵-۱۳۳، عمق قفسة سينه ۷۲-۷۰، طول يك طرف بدن ۱۶۲-۱۶۰، دور سينه ۱۹۸-۱۹۶، دور استخوان ساق پا ۲۰-۱۹٫
نقايص و عيوب تطبيقي عبارتند از: قفسة سينة باريك، كفل افتاده و طاقي شكل، پاهايي كه به خوبي جفت نمي شوند. گاوهاي كولموگري نژادنامه به خوبي رشد كرده اند. طبق نسخه هاي ۲۵ و ۲۶ شجره نامة ملّي (۱۹۸۲). وزن متوسط گاوهاي مادة بالغ زنده ۵۹۰-۵۷۰ كيلوگرم است كه از ۴۸۰ تا ۸۱۰ كيلوگرم متفاوت است. وزن گاوهاي نر بالغ زنده ۹۵۰-۸۲۰ كيلوگرم است كه تا ۱۱۷۰ كيلوگرم هم مي رسد.
گاوهاي كولموگري زودبلوغ هستند و شير زيادي مي دهند. شير به دست آمده از ۳۷۰ گاو مادة بالغ كه در شجره نامة نسخة ۲۵ ثبت شده، ۵۳۹۴ كيلوگرم بوده است و چربي شير ۹۳/۳% بود. متوسط توليد شير از ۹۴۹ گاو مادة بالغ ثبت شده در نسخة ۲۶ شجره نامة ملّي، ۵۲۵۹ كيلوگرم بوده كه از ۳۳۱۳ تا ۸۹۰۱ كيلوگرم متغيّر بوده است. چربي شير ۷۰/۳ تا ۷۹/۴ درصد بوده است. ركورد داران توليد شير به ترتيب زير بوده اند:
كانا ۵-۱۹ شيردهي، ۸۸۸۹ كيلوگرم شير، ۹۳/۳% چربي، كوينايا ۳-۸ شيردهي، ۷۳۵۰ كيلوگرم، ۱۵/۴%، كارچفني ۳۰-۳rd، ۷۰۰۰ كيلوگرم، ۵۷/۴%، ساواشكا ۸۰۹۰-۶، ۸۰۱۰ كيلوگرم، ۰۶/۴%.
در سال ۱۹۸۳ بيشترين محصول شير در مزرعة آزمايشي و آموزشي انستيتو كازان و ترينري (تاتار ASSR): مقدار محصول شير متوسط سالانه ۴۵۸۳ كيلوگرم بود و ۱۷۸ كيلوگرم چربي، در مركز پرورشي مزرعة گروهي زاوت ايليكا (ناحية مسكو): ۴۷۴۶ كيلوگرم شير، ۱۷۹ كيلوگرم چربي. بيشترين توليد در همان سال توسط گاو گوسنيچ نايا ۱۰۵۱۰-SH682 از مزرعة پرورشي ايالت كولموگروسكي در ناحية آركانژيل بود: در پنجمين سال شيردهي، اين گاو ۹۸۰۴ كيلوگرم شير را با ۹۵/۳% چربي و ۲/۳۸۷ كيلوگرم چربي توليد كرد.
كار نسل كشي با اين نژاد با بهره برداري گسترده از پتانسيل ژنتيكي آن در سازگاري و باروري، صورت مي گيرد.
مطالعة ويژگي هاي ژنتيكي گاوهاي كولموگري از مناطق مختلف اكولوژيكي توسط آنتي ژنهاي اريتروسيت نشان داده است كه يك آنتي ژن در گلة مزرعة ايالت “پلي آرني” در محدودة كراسنويارسك ۱۰ بار بيشتر از گلة مركز پرورش “لزني پولي آني” در ناحية مسكو بود. مؤلفان تمايل دارند تا تفاوت هاي ژنتيكي ميان جمعيت ها را با توصيف يك ژن خاص و با هدف سازش بعضي آلل ها توضيح دهند (امّا توضيحات ديگري نيز امكان پذير است). نوع پيكورا از نژاد كولموگري و گاوهاي پيكوراي اصلي در روسية اروپاي شمالي گسترش يافت (دركومي ASSR) و به خاطر سازش پذيري و شير داراي چربي بالا به ميزان ۰/۴ تا ۲/۴% مورد توجه بودند. امّا با داشتن چنين ويژگي هاي ارزشمندي، مقدار شير آنها كم بود. به همين دليل آنها با نژاد كولموگري جفت گيري شدند (۴۷-۱۹۳۰). بعد از آن گاوهاي پيكوراي اصلاح شده از نوع مطلوب نسل هاي جفت گيري شدة دوّم و سوّم پرورش داده شدند. در سال ۱۹۲۷ اين گاوها داراي يك وضعيت عالي شدند و به عنوان نوع پيكوراي نژاد كولموگري نامگذاري شدند. اين گاوهاي متولّد شده در مزرعه هاي پرورشي كومي ASSR، بسيار بارور هستند. مثلاً، در طول چند سال، مزرعة توليد گاو “نووي بور” به طور متوسط بيش  از ۴۰۰۰ كيلوگرم شير از هر گاو توليد كرد. ركورد داران عبارت بودند از:
اسكالا در پنجمين سال شيردهي، ۷۳۴۳ كيلوگرم، ۱۷/۴% چربي، آژدا در چهارمين سال شيردهي، ۶۶۸۱ كيلوگرم، ۰۵/۴% چربي، نوكا در پنجمين سال شيردهي ۸۳۵۵ كيلوگرم. گاوهاي نوع پيكورا داراي ويژگي هاي گوشتي خوب نيز هستند كه از گاوهاي پيكوراي اصلي به آنها به ارث رسيده است.
در چراگاه هاي طبيعي (بدون عصارة مكمل) گاوهاي جوان به طور روزانه ۱ كيلوگرم وزن مي گرفتند كه به خاطر مصرف ۵/۶ تا ۷ واحد غذايي بود.

عتیقه زیرخاکی گنج