• بازدید : 285 views
  • بدون نظر
این فایل در ۷۳صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

براي تهيه نقشه يا پلان پي کني ، بسته به نوع فونداسيون (تکي ، نواري ، گسترده) و نوع قالب بندي و ارتفاع گود برداري اين نقشه تهيه مي شود براي هرنوع قالب بندي يک فضاي مناسب در پشت فونداسيون لازم مي باشد مثلاً براي قالب آجري حداقل cm35 که ۱۰ تا ۲۰ سانتي متر قالب آجري و حداقل ۲۵-۱۵ سانتي متر تلرانس گودبرداري در نظر گرفته مي شود براي قالب فلزي و چوبي اين فضا بزرگتر و حداقل ۷۰ الي ۶۰ سانتي متر لازم مي باشد. پس از خاکبرداري نوبت به ريگلاژ کف مي رسد اگر خاک کف ، خاک خوبي نباشد مي توان تا ۵۰ سانتي متر آن خاک را بيرون بوده و مخلوط راهسازي جايگزين آن شود.
– گود برداري
بعد از پياده کردن نقشه و کنترل آن در صورت لزوم اقدام به گودبرداري مي نمايند گودبرداري براي آن قسمت از ساختمان انجام مي شود که در طبقات پايين تر از کف طبيعي زمين ساخته مي شود مانند موتورخانه ها و انبارها و پارکينگ ها و غيره.
در موقع گودبرداري چنانچه محل گودبرداري بزرگ نباشد از وسائل معمولي مانند بيل و کلنگ و فرقون (چرخ دستي) استفاده مي گردد براي اين کار تا عمق معيني که عمل پرتاب خاک با بيل به بالا امکان پذير است (مثلاً ۲ متر ) عمل گودبرداري را ادامه مي  دهند و بعد از آن پله اي ايجاد نموده و خاک حاصله از عمق پايين تر از پله را روي پله ايجاد شده ريخته و از روي پله دوباره به خارج منتقل مي نمايند.
براي گودبرداريهاي بزرگتر استفاده از بيل و کلنگ مقرون به صرفه نبوده و بهتر است از وسايل مکانيکي مانند لودر و غيره استفاده شود در اينگونه مواد براي خارج کردن خاک از محل گودبرداري و حمل آن بخارج کارگاه معمولاً از سطح شيبدار استفاده مي گردد بدين طريق که در ضمن گودبرداري سطح شيبداري در کنار گود براي عبور کاميون و غيره ايجاد مي گردد که بعد از اتمام کار، اين قسمت وسيله کارگر برداشته مي شود.
۳- تا کجا بايد گودبرداري کرد
ظاهراً حداکثر عمق مورد نياز براي گودبرداري تا روي پي مي باشد بعلاوه چند سانتيمتر بيشتر براي فرش کف و عبور لوله ها (در حدود ۲۰ سانتيمتر که ۶ سانتيمتر براي فرش کف و ۱۴ سانتيمتر براي عبور لوله مي باشد) .
که در اين صورت مي بايد محل پي هاي نقطه اي يا پي هاي نواري و شناژها را با دست خاک برداري نمود ولي بهتر است که گودبرداري را تا زير سطح پي ها ادامه بدهيم زيرا در اين صورت اولاً براي قالب بندي پي ها آزادي عمل بيشتري داريم در نتيجه پي هاي ما تميزتر و درست تر خواهد بود و در ثاني مي توانيم خاک حاصل از چاه کني و همچنين نخاله هاي ساختمان را در فضاي ايجاد شده بين پي ها بريزيم که اين مطلب از لحاظ اقتصادي مقرون بصرفه مي باشد زيرا معمولاً در موقع گودبرداري کار با ماشين صورت مي گيرد در صورتيکه براي خارج نمودن نخاله ها و خاک حاصل از چاه فاضلاب از محيط کارگاه مي بايد از وسايل دستي استفاده نمائيم که اين امر مستلزم هزينه بيشتري نسبت به کار با ماشين مي باشد.
البته در مورد پي هاي نواري اين کار عملي نيست زيرا معمولاً پي سازي در پي هاي نواري با شفته آهک مي باشد که بدون قالب بندي بوده و شفته در محل پي هاي حفر شده ريخته مي شود در اين صورت ناچار هستيم در ساختمانهائي که با پي نواري ساخته مي شود اگر به گودبرداري نياز داشتيم گودبرداري را تا روي پي ادامه دهيم.
۴- خروج آب از محل گودبرداري 
چنانچه در موقع گودبرداري در زمينهايي که آبهاي تحت الارضي در سطح هاي بالا قرار دارد در محل گودبرداري آب جمع شود بهتر است که حوضچه کوچکي در وسط گود حفر نموده و آبهاي حاصله را باين حوضچه هدايت نمائيم و بعداً آبهاي جمع شده را با توجه به سرعت جمع شدن بوسيله سطل و يا پمپ بخارج منتقل کنيم.
۵- بتن 
بتن سنگي است مصنوعي که از مواعذ سنگي (شن و ماسه ) ، آب و سيمان تشکيل شده و به علت رواني قالب خود را پر کرده و بشکل قالب خود در مي آيد.


 
۶- مصرف آب در بتون از نظر کيفيت 
با توجه به اينکه در اغلب کارگاههاي کوچک و حتي در بعضي از کارگاههاي تقريباً بزرگ امکان تجزيه آب از لحاظ شيميائي موجود نيست لذا بطور کلي مي توان گفت که تقريباً آبي که فاقد بو و مزه بوده و ظاهراً قابل آشاميدن باشد در بتن قابل مصرف مي باشد . البته اين موضوع دليل آن نيست که همه آب هاي غير آشاميدني براي بتن مضر است.
در مواردي که آب آشاميدني براي مصرف در بتون در دسترس نيست مي بايد مقاومت مکعب ۲۸ روزه بتن حداقل ۹۰ درصد مقاومت مکعبي را که با آب آشاميدني ساخته شده است دارا باشد در اين صورت مي توان مطمئن شد که ناخالصيهاي آب براي بتن مضر نيست.
آب دريا که داراي املاح زياد است (در حدود ۳ تا ۴ درصد ) براي ساختن بتن مسلح خوب نيست زيرا اين املاح اغلب باعث خورندگي فولاد مي گردد در مواقعي که ناچارا مي بايد از آب دريا استفاده کنيم بهتر است پوشش روي ميله گرد را زيادتر نموده (در حدود ۵ تا ۶ سانتيمتر) و حتي المقدور قطعه ساخته شده را از نفوذ آب مصون نگاه داريم و در اين مواقع بايد از سيمان بيشتري در بتن استفاده نمائيم و همچنين بهتر است از سيمانهاي ضد سولفات و يا مخلوط سيمان پرتلند و سيمان طبيعي استفاده شود.


۷- اثر ناخالصيهاي آب به روي بتن 
نمکهاي سديم و پتاسيم و منيزيم محلول در آب در فعل و انفعالات شيميائي سيمان موجود در بتن شرکت کرده و در اثر انبساط حجمي موجب خرد شدن الياف قطعه بتني مي گردند اين خرابي در قطعاتي که در جريان آب سولفاته قرار دارند بيشتر مي باشد اثر اين نمکها به روي بتن ادامه به صورت شوره ظاهر گشته و بعد از مدتي موجب خرد شدن قطعه مي شود در اين نوع قطعات که در جريان متوالي يا متناوب آب هاي سولفاته قرار دارند حتماً مي بايد ازسيمان ضد سولفات که در ايران به سيمان نوع ۵ معروف است استفاده نمود.
آبهاي اسيددار نيز مقاومت بتن را کاهش داده و موجب خرابي قطعه مي گردند کانالهاي هدايت فاضلابهاي کارخانجات و همچنين کانالهاي هدايت فاضلاب آزمايشگاهها در مقابل چنين خطري قرار دارند.
اصولاً در مواقعي که قطعه بتن در معرض جريان آبهاي سولفاته يا اسيدي مي باشد بهتر است قطعه را متراکم تر ساخته و حتي المقدور از نفوذ آب به داخل قطعه جلوگيري نمائيم و درمورد آبهاي اسيدي بهتر است قطعه را بوسيله قير ايزوله کنيم.
ديگر از مواد مخلوط در آب مضر براي بتن مواد روغني و نفتي مي باشد و همچنين انواع ذرات گياهي مانند جلبک موجود در آب و قطعات ريز چوب و غيره اگر چه ممکن است اين مواد در فعل و انفعالات شيميائي سيمان شرکت نکند ولي اين ذرات در بتون باقي مانده و در آن حفره هائي ايجاد کرده که اين خود موجب ضعف قطعه بتوني مي گردد.
مواد روغني و نفتي نيز در اثر تماس با دانه ها و فولاد موجود در بتون سطح آنها را چرب نموده و مانع چسبيدن دوغاب سيمان به  دانه و در نتيجه مانع چسبيدن دانه ها بيکديگر مي گردند.
۸- نسبت هاي مخلوط کردن اجزاء بتن 
منظور از نسبت مخلوط کردن اجزاء بتن آنست که نسبت مناسبي براي اختلاط شن و ماسه به دست بياوريم تا دانه هاي ريزتر فضاي بين دانه هاي درشت تر را پر کرده و جسم توپر بدون فضاي خالي و با حداکثر وزن مخصوص بدست آيد و همچنين تعيين مقدار لازم آب بطوريکه بتن به راحتي قابل حمل و نقل بوده و در قالب خود جا گرفته و دور ميله گردها را احاطه نموده و کليه فضاي خالي قالب را پر نمايد و در مجاورت آن فعل و انفعالات شيميائي سيمان شروع شده و تا مرحله سخت شدن ادامه يابد و بالاخره تعيين مقدار سيمان مورد لزوم براي بدست آوردن بتن با مقاومت کافي که بتواند به راحتي بارهاي وارده ساختمان را تحمل نمايد مقاومت بتن با افزايش سيمان بالا مي رود حداکثر سيماني که آئين نامه هاي مختلف براي بتن مجاز دانسته اند ۴۰۰ کيلوگرم بيشتر باشد قطعات سيماني خواهيم داشت و در نتيجه باعث ضعف قطعه بتوني مي گردد البته مقدار سيمان به ريزي و درشتي دانه هاي مصرفي بستگي دارد هر قدر دانه هاي مصرفي ريزتر باشد و در نتيجه سطح مخصوص دانه ها زيادتر باشد به سيمان بيشتري نياز داريم زيرا فرض بر اين است که دوغاب سيمان مانند فيلم نازکي دور تمام دانه ها را آغشته کرده و آنها را بيکديگر مي چسباند منحني زير مقاومت بتن را بر حسب زياد کردن سيمان نشان مي دهد بعضي آئين نامه ها حداکثر سيمان مصرفي در بتون را ۳۵۰ کيلوگرم در يک متر شن و ماسه پيشنهاد مي نمايند.

عتیقه زیرخاکی گنج