• بازدید : 55 views
  • بدون نظر
این فایل در ۱۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

اوّلین نسب نامه در سال ۱۸۸۶ برای بهبود این نژاد از طریق انتخاب طبیعی، ایجاد شد. امّا این نژاد قدمتی برابر با تاریخ خود اروپا دارد. گاوهایی در نقاشی های غارها که ۲۰۰۰۰ سال قدمت دارند در غار “لاسکوس” نزدیک ونتگناس فرانسه یافت شده است که شباهت زیادی به گاوهای لیموزین امروزی دارند.
گاوهای لیموزین یک نژاد از گاوهای گوشتی هستند که خاستگاه آنها در نواحی لیموزین و مارس فرانسه است. آنها از طریق رنگ قرمز طلایی قابل تشخیص هستند
لیموزین ها یک منبع ژنتیکی از وزن زیاد در زمان از شیرگرفتن و توده ی ماهیچه ای بالا هستند و این در حالی است که وزن کم، در زمان تولّد را حفظ می کنند. لیموزین ها به خاطر ساختار ماهیچه ای، کارایی تغذیه ای، کنترل آسان و زایمان راحت در مقایسه با دیگر نژادها، مشهور هستند. گاوهای لیموزین برشهای خطی و خم شونده ای در گوشتشان دارند که باعث شده کالای مهم در بازارهای جدید شوند.
ظاهر
گاوهای لیموزین دارای رنگ قهوه ای- طلایی هستند. اگر چه رنگهای دیگری مثل سیاه از طریق جفت گیری با دیگر نژادهای گاوی ایجاد شده است به علاوه تغییر در رنگ طبیعی و دیگر خصوصیاتی مثل بی شاخی (فقدان ژنتیکی شاخ) با جفت گیری با گاوهای دیگر ایجاد شده است.
خلق و خو
تکثیرکنندگان لیموزین از زمان ورود به آمریکای شمالی به طور وسیع روی موضوعات مربوط به خلق و خو کار کرده اند و در حال حاضر تنها نژاد دارای EDP مطیع هستند. بسیاری از تولید کنندگان آنها را نسبت به هر نژاد گاو گوشتی و کار کردن با آنها را راحت تر دیده اند.
لیموزین یک نژاد گوشتی است همانطور که از نقاشی های غار لاسکوکس فرانسه مشخص است بین ۱۶۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ سال قبل به وجود آمده است. این نژاد در مارس مرکزی و مناطق لیموزین جنوب فرانسه ایجاد شده است. منطقه نسبتاً محدود بوده و نژاد گاو توانسته بدون تأثیرات خارجی یا تأثیرات بسیار کم رشد یابد. به خاطر محیط، لیموزین استقامت و سازگاری فوق العاده ای کسب کرده است. در دهه ی ۱۷۰۰ و ۱۸۰۰ تلاشهایی برای تولید نژاد بزرگتری از لیموزین ایجاد شد. گله ی به وجود آمده در حالیکه بیشتر بودند، نیاز به غذای بیشتری داشتند. لیموزین بزرگتر یک گزینه ی مناسب از نظر اقتصادی نبود، بنابراین ادامه پیدا نکرد و برنامه های تکثیر به طور طبیعی دنبال شد و هدف آنها دستیابی به حیوانات با کیفیت بالاتر و اندازه ی متوسط بود. یکی از کلیدی ترین برنامه های تکثیر گاو، متعلق به چارلز لو دوواری بود که از طریق انتخاب دقیق، گله ای از گاوهایی ایجاد کرد که در زمان خود اوج نژاد لیموزین بود. موفقیت تکثیر او منجر به این شد که ازآن زمان به بعد لیموزین به عنوان حیوانات کشتاری فرانسه شناخته شوند. اوّلین کتابهای مربوط به گله ی لیموزین در سال ۱۸۸۶ نوشته شد. مداخل آن با چنان دقتی انتخاب شده بود که کمتر از نیمی از حیواناتی که برای ثبت معرفی شده بودند، پذیرفته شوند.
پذیرفته شدن کتاب گله باعث ایجاد نمایش های انحصاری گاو لیموزین در فرانسه شد.
گله گاو لیموزین بخشی از نژادهای گاو قاره ی اروپا را تشکیل می دهد. این نژادها گاهی در ایالات متحده عجیب و غریب محسوب می شوند زیرا ورود آنها به آمریکای شمالی بسیار دیرتر از گله های بریتانیایی بود. لیموزین در ابتدا از طریق کانادا در سال ۱۹۶۸ وارد قاره ی آمریکا شد. اوّلین گاو نر لیموزین که در سال ۱۹۷۱ وارد آمریکا شد کانزاس کولونل نامیده شد. قبلاً ژنتیک لیموزین با استفاده از دو نطفه ی وارداتی که عمدتاً از “پرنس پومپادور” کانادا بود به دست آمده بود. انجمن لیموزین آمریکای شمالی که در سال ۱۹۶۸ تشکیل شد، بزرگترین انجمن لیموزین در جهان است. گله ی لیموزین دارای سه ویژگی مهم در نژاد خود می باشد: کارایی تغذیه ای عالی، قابلیت سازگاری، بازده بدنی بالا. گاو قرمز یا طلایی، چرنده های خوبی هستند، لاشه ی لیموزین قابلیت برش خوبی دارد و معمولاً گفته می شود که به طور ژنتیکی اصلاح شده اند. گوشت نرم و دارای رشته های نازک است که به خاطر سطح چربی کم آن است.
نقاطی که در آن می توان ضعف لیموزین را دید، نقاطی هستند که تکثرکنندگان برای ارتقاءِ قابل ملاحظه ی نژاد ابتکار عمل هایی به خرج داده اند. به خاطر شرایط سختی که لیموزین از آن ریشه گرفته، برای تضمین بقایای خود، دارای خلق و خوی متغیّر است. دیده شده که لیموزین ها حصارهای بلند را به راحتی از بین برده و عموماً غیرقابل پیش بینی هستند. در سال ۱۹۹۸، انجمن لیموزین آمریکای شمالی یک EDP خلق و خو را ایجاد کرد. این EDP میزان مطیع بودن گله را درجه بندی می کرد که این کار به تکثیرکنندگان اجازه می داد حیوانات آرام تر را انتخاب کنند و آنها را که دارای خلق و خوی نامناسب هستند را کنار بگذارند. از صحبت با گله داران و تکثیرکنندگان فوراً متوجه می شویم که ماهیت این گله با شهرت آنها همخوانی ندارد. خلق و خو به اندازه ی کافی ارتقاء یافته آنقدر که بعضی دارای گله هایی هستند که از دست آنها هم غذا می خورند. باید این موضوع را مد نظر قرار داد که لیموزین یک حیوان عضلانی است که حرکات صرف آن دارای تأثیر بسیار قابل ملاحظه تری نسبت به گله ی با حجم کمتر خواهد داشت. در حالیکه شهرت آنها به عنوان دارنده ی نوسانات زیاد غالب می باشد امّا تجربه با این حیوانات، دیدگاه متفاوتی ایجاد خواهد کرد.
ساختار بدنی سنگین لیموزین یک ویژگی وراثتی است. یکی از موفق ترین اختلاط نژادها آنگوس می باشد که یک رده ی ایده آل برای تولید کنندگان و مصرف کنندگان است. این دو رگه از عضلات سنگین لیموزین و کارایی بالای آن و بی شاخی آنگوس بهره می برد. از نقطه نظر یک مصرف کننده، گوشت به دست آمده شامل طعم مطلوب آنگوس و عدم چربی لیموزین می باشد.
در مجموع گله ی لیموزین دارای چیزهای زیادی برای ارائه به گله داران است. آنها منبع عالی برای افزایش حجم بدنی نژادهای سبک تر ضمن حفظ وزن کم زمان تولّد هستند.
روزهای لیموزین وحشی افسانه ای به پایان نزدیکتر می شود زیرا انتخاب به سوی حیوانات مطمئن تر بوده است. در منطقه ای که در آن گوشت بدون چربی استاندارد است، لیموزین نباید به عنوان یک گزینه ی عالی گوشت نادیده گرفته شود.
 
مقایسه با نژادهای دیگر
مشخص کردن نژاد لیمومزین در آمریکا
نژاد لیموزین با شش نژاد دیگر در مرکز تحقیقات حیوانات گوشتی نبراسکای آمریکا مقایسه شده است. نتایج اوّلیه برای اوّلین گوساله در شماره ی ژوئن ۲۰۰۱ مجله ی علوم حیوانات منتشر شده است.
نژادهای مقایسه شده عبارتند از آنگوس قرمز، هرفورد، کارولیس، سیمنتال ژلبوی و لیموزین. تمام این نژادها به جز آنگوس قرمز، در اصل در سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ در MARC مقایسه شدند.
در مقایسه ی فعلی حدود ۲۰ گاو نر از هر نژاد مورد مقایسه قرار گرفته که از آن حدود نیمی از گاو نر ۵۰ گاو نر برتر برای ثبت اجداد آنها بوده و بقیه گاوهای نر تأیید نشده ی جوان بودند. در ارزیابی سال ۱۹۷۰ لیموزین تمام گاوهای نر فرانسوی خالص بودند امّا در ارزیابی فعلی بخش اعظم آنها، گاوهای نر خالص آمریکای شمالی بودند. از نتایج اوّلیه، لیموزین هنوز هم از نظر درصد بازده در بالاترین رتبه می باشد. گله ی لیموزین X نسبت به هرفورد ۵/۳ درصد محصولات خرده فروشی بیشتر و نسبت به آنگوس ۲/۴ درصد محصول خرده فروشی بیشتر و نسبت به آنگوس قرمز ۳/۵ درصد بیشتر دارند. دورگه های لیموزین نسبت به نژادهای دیگر حدود ۱ درصد محصول خرده فروشی بیشتر تولید کرده اند. نژادهای آنگوس نسبت به هرفورد و نژادهای اروپایی، تسلط بیشتری نشان می دهند.
برای ویژگی های نرمی گوشت و لمسی، نژاد لیموزین چیزی از دست نداده است. با اندازه گیری توسط آزمایش برش مکانیکی، لیموزین دارای نرمی مشابهی با نژادهای بریتانیایی و سیمنتال داشت امّا از نظر کارولیس و ژلبوی جلوتر بود. طعم حس شده نیز لیموزین را در رده ی نژادهای بریتانیایی و سمینتال قرار داده امّا برای نرمی نسبت به ژلبوی یا کارولیس برتری داشت. رتبه بندی مشابهی برای طعم گوشت و آبدار بودن اعمال شد. در حالیکه نژادهای بریتانیایی میزان رشد مشابه با نژادهای اروپایی فعلی یافته اند. نژادهای اروپایی، راحتی زایمان گوساله ها و زاد و ولد به طور قابل ملاحظه ارتقاء یافته ای داشته اند.
اگرچه بر مبنای آمار گوساله دهی سال ۱۹۹۹ درصد رسیدن به بلوغ گاوهای ماده ی لیموزین ۱۸ ماه سن، نسبت به سال ۱۹۷۰ بالاتر بود، با این حال نسبت به نژادهای دیگر کمی پایین تر بود. میزان حاملگی در زمان جفت گیری در یکسالگی بسیار بهتر از ۱۹۷۰ بود و با میزان حاملگی نژاد آنگوس بسیار نزدیک بود.
این نتایج اوّلیه حاکی از آن بوده است که نژاد لیموزین در آمریکا از نظر ویژگیهای باروری پیشرفت قابل ملاحظه ای داشته اگرچه از نظر درصد بازده لاشه ظرف ۳۰ سال گذشته، کاهش داشته است.
مقایسه ی لیموزین با نژادهای بریتانیایی، کانتینتال و گرمسیری در استرالیا ارائه شده در کنفرانس بین المللی لیموزین در سپتامبر ۲۰۰۰
پس زمینه و زمینه ی صنعتی
این پروژه بخشی از یک استراتژی مرکز تکثیر مشارکتی برای شناسایی گاوهای نر و دورگه های گله ی گاو استرالیا که بیش از همه مناسب برآورده کردن ویژگیهای کیفی بازارهای داخلی و صادراتی کشور است، می باشد.
آزمایش از نه نژاد گاو نر (برهمن، سانتاگرترودیس، چاربری، بلمونت، رد، کارولیس، لیموزین، هرفورد، آنگوس و شورت هورن) جفت گیری شده با گاوهای ماده ی برهمن استفاده کرده است. بلمونت رد یک نژاد مرکب مشتق شده از افریکن هرد، شورت هورن می باشد.
گوساله ی هر گاو نر برای پرورش در مرتعی در شمال استرالیا یا استبل هایی در شمال و جنوب استرالیا فرستاده شدند. آنها به سه نقطه ی پایانی بازار تغذیه شدند: داخلی (وزن لاشه ی ۱۸۰ تا ۲۶۰ کیلوگرم)، صادرات به کره (وزن لاشه ی ۲۲۰ تا ۲۸۰ کیلوگرم) و صادرات به ژاپن (وزن لاشه ی ۲۸۰ تا ۴۰۰ کیلوگرم)- دوازده گاو نر از هر نژاد با هدف پانزده نسل در هر گاو نر مورد استفاده قرار گرفتند.
آزمایش CRC برای دستیابی به این اهداف ظرف سه سال جفت گیری طراحی شد. تقریباً نیمی از گاوهای نر، هر سال جایگزین شدند تا حلقه ی بین سالها تکمیل شود و گوساله های هر گاو نر از برخی گاوهای نر افزایش یابد.
گله ی هدف گرفته شده برای بازار داخلی به مدّت ۷۰ روز به یک نسبت تجاری تغذیه شدند. برای بازار کره آنها به مدّت ۱۰۰ روز و برای ژاپن به مدّت ۱۵۰ روز تغذیه شدند.
آزمایش شامل مقایسه ای از لیموزین X برهمن با برهمن خالص و همچنین مقایسه ای از لیموزین X برهمن با کارولیس X برهمن بود.
نتایج
نژادها برای دامنه ی وسیعی از ویژگیها من جمله وزن، ویژگیهای لاشه و ویژگیهای کیفیت گوشت مقایسه شدند. جدول ۱ تأثیر نژاد گاو نر بر وزن زمان تولد وزن زمان از شیر گرفتن و زمان یکسالگی را نشان می دهد.
گوساله های گرفته شده از نژادهای کارولیس نسبت به نژادهای دیگر از نظر وزن سنگین تر بودند. لیموزین X برهمن در سن یک سالگی نسبت به برهمن ۲۵ کیلوگرم سنگین تر بود. در حالیکه کارولیس X برهمن نسبت به لیموزین X برهمن، لاشه ی کمی سنگین تر دارد امّا لیموزین X برهمن به خاطر درصد بازده ی بالاتر دارای بیشترین وزن برش خرده فروشی است.
گاو لیموزین X برهمن دارای کمترین سطح درصد چربی بین ماهیچه ای است و برای کاهش زمان پختن و PH نهایی در حد متوسط است. آنها به خاطر اوج نیرو و فشردگی حجم که هر دو نشانه ی نرمی بیشتر است در سطح پائینی قرار دارند.

عتیقه زیرخاکی گنج